#ontsnapping

Het thema van Melody’s 6 Woorden met 1 Beeld schrijfuitdaging van deze week is ONTSNAPPING: bedenk een verhaal in slechts zes woorden – aangevuld met een foto – met een kwinkslag of een serieuze boodschap, passend bij dit thema. Mijn bijdrage: ~ Als ik nou heel stilletjes wegsluip… Doe je ook mee met de 6 Woorden met 1 Beeld uitdaging van Melodyk? Of wil je de andere verhalen lezen? Klik dan…

bron beeld: cultureelpersbureau.nl Een beetje een dooie, slome dag, die ik voornamelijk op Bril zijn bed doorbreng. Nergens zin in. Ik was van plan mezelf een flinke wasbeurt te geven, maar, op een achterpoot na en die ook maar half, komt het er gewoon niet van. Zo af en toe sukkel ik in slaap. Ik droom van piepkleine muisjes, die over het bed heen en weer rennen. Als ik ze probeer te pakken,…

Download de ontsnapping david baldacci

Cobra http://wp.me/s4VtYr-cobra

Gisteren werd er in nieuwsberichten gemeld dat er in het Brabantse Made een cobra was ontsnapt. De slang, een zeventig centimeter lange Kaapse Cobra, houdt zich op in een straal van driehonderd meter van zijn oorspronkelijke verblijfplaats. De zoektocht concentreert zich op de woning van de eigenaar van de giftige slang. ‘Er bestaat het vermoeden dat de slang zich nog in de woning bevindt.

De…

Na 1,5 dag van regelen, bellen, praten en bureaucratie ben ik gisteren ontsnapt uit het ziekenhuis en wacht ik de operatie van de 28e thuis af.

Het verhaal van de bureaucratische veldslag die ik heb moeten leveren om vervoer en een verhoogd bed te regelen, vertel ik misschien een andere keer. Laat ik er voor nu mee volstaan dat ik meer dan 20 personen heb gesproken en nul medewerking heb gekregen. Kennelijk is het makkelijker om 11 dagen in een ziekenhuis te liggen en duizenden euro's te kosten, dan om een ligtaxi te krijgen en een verhoogd bed. Volgens mij ligt daar een besparing in de zorg....

Maar gisteren heeft Xaviera met hulp van Charlotte mij bevrijd uit het ziekenhuis. Ze waren iets later dan verwacht, en het laatste half uur heb ik de seconden geteld. Ik wilde daar zó graag weg... Weg van die plaats waar ze je als een kleuter behandelen. Weg van die plaats waar ze willen weten hoe vaak (en hoeveel!) je plast en poept, waar ze steeds iets anders vinden van de pijnstillers die je neemt, waar je je pijnstillers geen seconde eerder krijgt, maar wel een half uur later. De plaats die schreeuwt om een procesoptimalisatie, waar het steeds mis gaat in de communicatie en er niemand verantwoordelijkheid neemt voor het geheel of de patiënt. Gelukkig waren de (leerling) verpleegsters wel lief. 

Achter een rolstoel volgeladen met mijn spullen ben ik gisteren dus het ziekenhuis uit gewaggeld. Op naar mijn eigen stationwagon, op de laadvloer en weg van daar. Eénmaal thuisgekomen wist ik niet waar ik het moest zoeken van blijdschap. Ik ben nog nooit zo blij geweest om thuis te zijn. Heer en meester van mijn eigen domein. De operatie thuis afwachten is één van de beste beslissingen die ik ooit genomen heb. In het ziekenhuis was ik gewoon mezelf niet. Ik werd er gewoon langzaam depressief en lamgeslagen van. Niet echt mijn stijl.