#ogrencilik

Love is Malaga.. #malaga #malagapasta #tekkisilikpasta #ogrencilik #schoolcake #muzlupasta #cikolataaskina #diner #breakfeast #lunc #yumyum #delicious #yemek #yemekaskina #pastacilik #blogger #bloggercake #bloggerday #sunumonemlidir #yasamutfakta #sizintarifleriniz (Ismek Fırıncılık Ve Pastacılık Okulu)

Arkadaşlar uzun zamandır buraya pek giremiyordum. Yazın çılgın eğlenceleri ve ardından gelen üniversite macerası yüzünden aklımdan çıktı açıkçası. Size anlatmak istediğim şey şu an içinde bulunduğum durum. Üniversiteyi kesinlikle İstanbul’da okumak istemiyordum. Hatta gidebileceğim en uzak yere gitme derdindeydim. Annem Kocaeli’ne bile evden gidip gelirsin diyen bir tipti çünkü. Benden ayrı kalmayı asla istemedi. Şehir dışı hayalimden beni vazgeçimek için her gün dil döktü. Ben dinlemedim. Sadece bu gerçeği artık kabullenmesi gerektiğini söyledim sürekli. Aslında annemle bir derdim yoktu. Annemi çok severim, dünyada en sevdiğim insan o. Fakat babamla yaşamak kesinlikle artık kurtulmam gereken bir şeydi. Bunu dediğimde çoğu insan şaşırıyor fakat doğduğumdan beri İstanbuldayım ve ben bu şehri sevmiyorum. Her şeyin elimizin altında olduğu gelişmiş bir şehir ve en iyi iş olanakları burada evet. Gezecek tozacak yer saymakla bitmez evet. Ama kalabalık ve pis. Bu kadar insanın bu şehire toplanmasından çok rahatsızım. Bu tabii ki buraya gelip yerleşen insanların suçu değil, diğer şehirler bu kadar gelişseydi oralara da giderlerdi. Fakat ben bundan rahatsızım. Trafikten rahatsızım, insanlarla dip dibe yapılan 1 saatlik otobüs yolculuklarından rahatsızım. İnsanların yere çöp atmasından ve her yerin bok götürmesinden rahatsızım. Bu kadar insanın içinde yaşarken kimin ne olduğunu asla bilemeyeceğim için herkese şüpheyle bakmaktan rahatsızım. Ve bu kadar rahatsız olduğunuz bir yaşam tarzının hakim olduğu bir yerde yaşarken akşam evinize döndüğünüz zaman götünüzü devirip yatıp dinlenmek istersiniz. En azından benim ev denildiğinde beklediğim şey bu. Artık dinlenme ve huzur bulma arayışına çıktığınız zaman diliminin büyük bir çoğunluğunu evde geçirirsiniz. Ben evde de huzursuzdum. Dediğim gibi, babam yüzünden. Bana gerekli gereksiz her konuda laf atmayı, sürekli olumsuz eleştiriler yapmayı hobi edinmiş bir insan ve ağzından aferin kelimesi genelde bana karşı çıkmaz. Ya anneme ya da bana sataşır, huzursuz ve huysuzdur. Kalbi tertemiz, çok tatlı bir insan aslında. Ve onu da annemi sevdiğim gibi severim. Babadır sonuçta sevmemek olmaz. Fakat birini seviyorsunuz diye onunla beraber yaşamadığınız zaman bu onu sevmediğiniz anlamına gelmez. Biz beraber yaşamayı beceremeyen insanlardık, hala da öyleyiz bir bakıma. Hala kavgalarımız var, hala beni durduk yere ağlattığı oluyor, hala kendimi odama kilitleyip en yakın arkadaşımı arayarak “ya yeter ben anneannemlere taşınacağım artık!” diye bağırıyorum. Ama artık aramızdaki ilişki bir nebze düzeliyor gibi, üniversiteli oldum diye sanırım bazı konularda daha esnek davranmayı öğreniyor. Peki ben İstanbul’da niye kaldım? Herkesi ve her şeyi arkamda bırakıp yeni bir sayfa açmaya ve hayata dair bütün sorumlulukları üstlenmeye bu kadar hazırken hem de? 19 yaşındayım fakat içimde hala ergenlik kırıntıları var, farkındayım. Aşığım ben, deliler gibi aşığım. 6 aya yakın süredir sevgiliyiz ve ben onun hayatımın aşkı olduğuna inanıyorum. O da üniversiteye bu sene girdi. İkimizin de planı İstanbul’u terk etmekti ve tercih dönemi aynı şehirleri yazıp sonra yerleştirmeler açıklanana kadar “ay lütfen aynı şehir tutsun yeaaağ” diye sabırsızlıkla bekleyecektik. Fakat benim sevgilim devlet üniversitelerini kazanamadı. Ailelerimizin bizi özel üniversitelerde burssuz okutacak gücü de yok açıkçası. Tercihlere 3 gün kalmıştı sanırım, bir akşam bana “ben İstanbul’da kalıyorum” diye mesaj attı. Sakince o mesajı sindirmeye çalıştım. Birkaç saat “ne bok yiyeceğim lan ben?!” diye ağladım. Sonra yüreğimin sesini dinlemeye karar verdim. Onun için İstanbul’a katlanmaya devam edebilirdim. Ve mesafe yüzünden onu kaybedersem kendimi affetmeyecektim. “Dokuz Eylül’de sosyoloji tutuyor ulan!” sevincim yerini “peki İstanbul’da nereleri tutturmuşum ki ben?” sorusuna bıraktı. Ertesi sabah ona “ben de kalıyorum” dedim. Onun için kalmamı istemedi, kendime 2 yıldır çizdiğim ve her gün hayalini kurduğum şeyi bir anda onun için yıkmaya karar vermem elbette büyük bir karardı. Ama yapmam gerekenin bu olduğunu hissettim. Anneme haberi verdiğimde mutluluktan gözleri doldu, onun mutluluğunu görünce doğru bir şey yaptığımı daha da derinden hissettim. Hemen annemle araştırmaları yaptık, taslak bir tercih listesi oluşturduk, okulda rehberlik hocasıyla görüşüp onları sıraya dizdik ve sisteme girdik. 22 tercih yaptım ve ilk 9′u İstanbul’daydı, son dakikada o kadar bulabildim fakat istemediğim hiçbir bölümü yazmadım. İlk tercihime yerleştim, sevgilim de ikinci tercihine yerleşti. Ve bir mucize gerçekleşti: ikimiz de aynı okula yerleştik. Aynı şehir olacak mı acaba korkusu yerini büyük bir rahatlamaya bıraktı. Bizi artık hiçbir şey ayıramaz diye düşündüm, hala da düşündüğüm şey aynı. Onu sürekli görmek beni kesinlikle rahatsız etmiyor aksine inatla doyamıyorum. Kolay sıkılan biri değilim zaten. Aileyle yaşama kısmına dönersek, annem bana karşı çoğu zaman hoşgörülü olmuştu zaten. Artık “eve kaçta geleceksin?”ler, “8 buçuk deyip 9′da geliyorsun yahu!” diye kızmalar, “ödevini yap artık bak saat kaç oldu!”lar bitti. Babam bile demiyor artık bunları. Bir anda kalmaya karar vermem önceden neden gitmek istediğimi sorgulattı belki de babama, belki de kendini sorguladı, bilmiyorum. Ya da belki de olay benim büyüdüğümü anlaması kadar basittir. Anneme ev işlerinde yardım etmek rahatsız etmiyor, annemin beni vize sabahı “akşam çok çalışamamıştın, birazcık daha bak şimdi” diyerek 1 saat erken uyandırması da. Babamla mümkün olduğunca az diyaloğa giriyorum böylece kavga etme ihtimalimiz de azalıyor. Tolerans gösterebilme özelliğini kazanan insanlar arasında kolay kolay problem çıkmadığını fark ettim artık. Denge kurmayı öğrendim. Şu an tek sıkıntım para. Annem sürekli çok para harcadığımı söylüyor ama her gün 2 öğünü dışarda yemek zorunda kaldığım için bunun normal olduğunu anlamasını sağlayamadım henüz. Ve artık sigaraya para vermekten çay içmeye param kalmadığını fark edince tütüne geçtim. Yaşasın fakirlik be, öğrenciler niye fakirmiş daha iyi anlıyorum. Haftalık programım çok yoğun olmadığı için (bkz. mühendislik fakültesindeki canım sevgilim benden 10 saat daha fazla derse giriyor) boş vakitlerimi biraz nakite çevirmeye karar verdim. Şu an özel ders verdiğim 2 çocuk var. Gerçekten yok paraya veriyorum dersleri ve annem bana bu konuda çok kızıyor, üç kuruş için kendini yoruyorsun diyor fakat tecrübesiz olduğum için çok istemeye yüzüm olmuyor açıkçası. Damlaya damlaya göl olur hesabı kumbaraya atıyorum o paraları, belki önümüzdeki yaza kadar interrail parası çıkarırım belli mi olur. Her ne kadar okuldan eve dönerkenki o iğrenç yolculukta şehre küfür etsem de hala, hem de her gün, sevgilimin gülüşünü görünce veya anneme sarılınca geçiyor. “Değdi” diyorum kendi kendime, “sonunda doğru olan bir karar verdiğime eminim artık.” 

Yillardir bekledigim şey bugun gerceklesti. Gazi universitesi ile ilisigimi kestim. Yanlis anlasilmasin yillardir bekledigim mezun olma hayali değildi. Gazi ile bagimi koparip o kimlikleri teslim edip bagimi koparmakti, sonunda oldu. Bolumumu sevdim. Bana bekledigimden daha cok sey katti. Bir kac hocami sevdim. Onlari tanidigim icin daima mutlu olacagim. Bir kac guzel dostlugum oldu bu okul vesilesiyle. Iyi kilerime eklendiler. Gel gelelim icinde bulundugum gunden beri beni huzursuz eden tek sey vardi. O da Gazi catisi altinda olmak. Neden, nicin sorgulamalara girmeden ilk gunden beri hissettigimi soyleyeyim; ben bu universiteye kendimi hic ait hissedemedim. Ne orasi beni kucakladi ne de ben orayi sahiplenip icinde sahiden yer almak istedim. Ailesinden kopamayan, ama ailesine kendini hic ait hissedemeyen cocuk gibi tamamladim bes bucuk yili. Bahsettiklerimi dile getirdiğim her ortamda Gazi'yi kucumsemekle suclandim. Maksadim o da degildi halbuki. Orayi bir insan varsaysak, o da kendince iyi biriydi de kafa yapilarimiz, hayat tarzlarimiz uyusmadi diyebilirim. Bir de mezun olduktan sonra ozlersin, okulla iliskini keserken duygulanirsin laflari vardi. Bugun baktim her seyi eksiksiz ve hizla halledip oradan uzaklasmaktan baska bir sey dusunmedim. Ki ben hatiralara bagli duygusal biriyimdir. Dostlarimi ozlerim, bahcedeki geyiklerimizi, dersteki atesli tartismalari, bir kac dersin bana kattiklarini, ogrenciligi ozlerim. Ama ozleyecegim Gazi Universitesi'nde öğrenci etiketi asla olmayacak. Bugun resmi olarak öğrencilik sifatindan arindigim gun sanirim. Illa bir sifat lazimsa biz aramizda işsiz diyebiliriz benim icin. Hayatimda bir hikaye daha kapandi. En sevmedigim kisimda iki hikaye arasi gereksiz sayfalar kismi ve su an oradayim. Bir an once yeni bir serüvene, ait hissedecegim bir hikayeye atilmak icin heyecanla bekliyorum.

Hepimizin bildigi gibi molekuler biyoliji ve genetik gelecegin meslegi ve bizler bilim adami olmak icin bu bolume gelmis bulunmaktayiz. Bu yil yildiz teknikte ilk defa egitim veren bu bolume geldigimde ilk bi hafta cok sevinmistim ta ki o derslere girene kadar. Ilk hafta siniflarin yerini bulamadigim icin derslere girememistim cunku bizim binamiz bolumumuz yoktu lablarimiz yoktu baska bolumlere dagilmis durumdaydik. Neyse oryantasyon tarzi bi sey yapildi konferans salonuna topladilar tum sinifi bu bolume neden geldiniz falan cinsinden sorular soruldu cogunluk tip istiyormus aslinda bizim bolumde olmayinca bizim bolume gelmisler. Simdi suraya deginmek istiyorum tip ilk 10 bin bizim bolum 19 bin ile 41 bin arasinda ogrenci aldi hani desem gercekten tip varmis yani yok arkadaslar olmaz. Bu ilk muhabbet okuldan soguma nedenlerimden biri oldu. Neyse dedik zamanla alisiriz falan ders isliyoruz profosorumuz derse girdi derse yardimci kitap aldirdi kitabin yarisini anlayamadik. Ve ben bu duruma ayak uydurumadigim icin kitabi almadim. Kitapta islamiyet inanci genis olcuden dile getirilmis. Bizler biyoloji ogrenecegiz fikig ve ya ilmihal dersi diyerek konuya devam ediyorum.. Ilk donem helesin kutuphanede kismi zamanli calisma ortami derken harcligima yardimci cuzi bi miktar param oldu. Daha sonra ilk donem okula yine pek gidemedim fizik kimya biyoloji ve matematik ten dc ile gectigimi ogrenince 1. Sinii tekrar etmem gerektigini dusundum. Ikinci donem basladi kendime sozler vermeler derslere calismalar iki gun derse gittim bende yine heves kalmadi is aramaya basladim. Normalde biyolojiye olen ben ne istedigimi bilmez kendine farkli cikis yollari aramaya baslayan birinr donusmustum. Bu durum cok garibime gidiyordu cunku kendimi kendime ispatlayamaz oluyordum kendimle celismelerden dolayi sucluluk duyuyordum. Ilk vizeler geldi catti bioistatistik dersinden hic bi sey anlayamadigim icin 05 puan alabilmistim. Bu durum cok yipratici oldu cunku bu noktadan sonra bu bolumun bana uygun olmadigini anlamaya basliyordum yavas yavas hayattan da soguyordum. Basta kendime daha sonra aileme karsi pismanlik duyuyordum. Hala da duyuyorum bi hafta sonra butunleme sinavlarina girecegim pek bi umudum yok aslinda seneye bu derslerin hepsini yeniden alacagim. Belki burada belki baska okulda ve umarim baska okulda olur cunku buraya daha fazla tahammulum kalmadi.