E.Hilal

Tumblr'da 16. yılımı dolduruyorum 🥳

Vay ne günler ne günler.. Şu köşede günlüğümle büyümüşüz be.

Gel gelelim şarkı hiç ummadığım bir yerde babamı hatırlattı bana. Hatırlatmaktan da fazlası hatta.. Tam bizlik sözlerdi.

Ben seni öpmelere kıyamadım

o yeşil gözlerine doyamadım.

Ne kadar anne olmuş olsam da babamla yan yana olamasam da içimde bir yerlerde babasının kızı duruyor işte.

Buraya nereden mi geldim? İyi plan yapan dostlarıma sağlık.. Bu akşam planı programı harika yapılmış bir buluşmaya katıldım. Kontrol etmeme, soru sormama , mekan düşünmeme vb hiç gerek kalmadı. Akşam da muhteşem keyifli geçti. Hem kızım dışarda uyudu, keyfi kaçmadı. Hem ben güzel insanlarla sohbet etmenin tadını çıkardım. Bazen küçük bir planlama bile mutlu ediyor insanı. Kafam rahatlayınca sevdiğim insanlara daha iyi odaklandım.

Vel hasıl beynim küçük molalar istiyor. Eskiden olsa kınayacağım, küçümseyeceğim bir şeyi şu an mumla arar olmuşum. Değişiyoruz, akışa bırakmak güzel bir şey (bazen)

Masumiyet Müzesi’ni izledikten sonra şu şarkıyı dinlemekten kendimi alamıyorum. Buraya kadar normal.

Ama dizideki onca güzel şarkı arasında ikinci takıntımın,

Uyku gözümden akıp da yatmaya giderken mutfağa gözüm ilişti. Aman yarabbim savaş alanı. Neyse bu akşam Gökhan’a kızmadım mutfağa dair sorumluluklar hakkında, zira kendini iyi hissetmiyordu. Kızımı ve Gökhan’ı uykuya yolcu ettim. Sıvadım kolları. Açtım sevdiğim bir podcast kanalını, konuda güzel geldi -Berlin Duvarı- Hem dinledim hem de mutfağı tertemiz yaptım. Şu işleri bitirir yatarım derken baktım vakit keyifli geçiyor, bir bitki çayı hazırladım kendime. İç sesim yarın sabah nasıl uyanacaksın diye dürtse de susturdum. Malum Masumiyet Müzesi’nin dizisi yayınlandı. Herkes bunu konuşuyor. Dedim Orhan Pamuk’un aşk, masumiyet müzesi ve romancılık üzerine bir röportajını okuyayım. Salona kuruldum, loş ışıkta kendimi bu keyifli anın kollarına bıraktım.

Masumiyet Müzesi hakkında herkesin konuşmasından rahatsızım. Durun vurmayın. Ben çok ama çok sevdiğim şeylerin böyle ulu ortaya serilip bilenin de bilmeyenin de o konuda yorum yapması konusunda biraz muhafazakarım sanırım. Biri konuşacaksa en çok ben konuşurum (şaka) Ben bu kitaba yıllarımı verdim. Şaka maka değil yakın çevrem hem Orhan Pamuk’u hem de bu romanı nasıl sevdiğimi iyi bilir. Yalan yok biraz da baş karakter Kemal’le ortak ruh hallerini epey paylaşmışlığım var (şerefsizlik hariç hahsha) Ben de fena halde bir anı eşya istifçisiydim. Geçmiş zaman diyorum kendimi epey törpüledim. Aşk deyince de şuursuzluklarım mazide yer alır. Şimdilerde doğru kişiye şuurlu ve ayakları yere basar şekilde bir aşka düşmüş olmam olgunluk ve tecrübe. Böyle düşüncelerden düşüncelere koşarken bu konuda yazmalı yada konuşmalıyım. Yapmazsam da yazık olur kanısına vardım. Bir blog yazısı yada bir podcast kaydıyla naçizane duygularını dökmem lazım. Doldu taştı.

Okumamı da bitirdim. Karanlık ve sessiz mahallemi izledim biraz pencereden. Gecenin ve sessizliğin hoş bir tarafı var hele ki gündüzleri sürekli hareket halinde geçiriyorsanız. Kafamda binbir düşünce ile yatağın yolunu tutacağım şimdi.

Gelir gelmez babamın anneme 14 yıl önce yazdığı bir mektupla karşılaştım. Daha doğrusu annem gösterdi. İçimden bir parça koptu sanki. Ama sessizce tebessüm ettim. Ah benim babam. Anneme, bana olan o büyük sevgin yok mu.. hala içimi ısıtmayı başarıyor. Bir yandan da özlemini katlıyor içimde.

Geçmişe söyleyecek çok sözüm var, ama geçip gitti. Dersimi cebimizde. Gelecek büyük bir muamma. Vel hasıl ne varsa bugünde.

İnanılmaz yorgunum. Ev işleri, Emek, ev için organizasyon sorumlulukları vs.. Kendimi felaket yorgun hissediyorum. Ama bir yandan da bir şeylerin iyi olacağını hissediyorum. İçimde bir inanç tomurcuğu devam et kızım diyor.

Benim elim ayağım titriyor. Her övgüde bunun normal olduğunu dile getiriyorum. Bu defa da sanki ben kocamın övülmesinden rahatsız, kıskanç, yetersiz biri gibi görünüyorum. Hal böyle iken ne diyeceğimi şaşırmış halde dolanıyorum. Dışarda Gökhan ne yapıyor Emek nerede sorusuna evdeler cevabını verdiğimde yüzlerdeki o kocan çocuğa bakıyor sen sokaklarda gez dur ifadesi yok mu.. Annem bana bir şey demese de çocuk baktı damadım yoruldu diye ortalarda geziyor. E ben de baktım ben yorulmadım mı deyince ay canım kızım.. ya bırak allasen. Dünyaya erkek olarak gelmek varmış. Normal ve küçük hareketler ne büyük övgüler hak ediyor erkek sever dünyada.

Kızım büyüyor. Aman yarabbi ne büyümek! Herkes tadını çıkarın anlamadan geçiyor süre diye bizi paniklere sürükledi. Afedersiniz ama siz tadını çıkarmayı bilememişsiniz. Evet çok hızla 5 ayı bitirdik. Ama doya doya da çıkardık tadını be. Her yeni gün onun büyüdüğünü izlemek, iletişiminin geliştiğini görmek, fiziksel aktivitelerinin artmasını gözlemlemek muhteşem bir duygu. Biz sadece eşlikçiyiz, sen gözlerimizin önünde büyüyorsun işte minik kızım. En büyük derdim sana iyi bir anne olmak, her şeyi belki hatasız değil ama hakkıyla yapmak. Bir takım hastalıklarla kendimizi memlekete atmıştık. Üçümüzün de keyifler gıcır dönemedik evimize. E buna da ihtiyaç varmış diyelim güzel oldu. Kızımın geniş bir aile ortamı görmesi de hayli hoşuma gidiyor aslında. Ufak ufak yemek serüvenimiz de başladı. Araştırdım, soruşturdum, okudum gittim bir eğitim satın alıp katıldım. Emek Hanım yemek yemeye düzgün doğru ve güzel başlasın istedim. Çok şükür patates ve yoğurt başarılı. Yazarken kendime yabancılaştım. Buralar kişisel sorularım, duygusal git gellerim, bazen acı tatlı hallerimle dolup taşarken şimdi ek gıda diyorum, dönme diyorum, babıldama diyorum.. İnsan ne oldum dememeli ne olacağım demeli. Hepsine binlerce şükür.

Memleketin bana iyi gelen yanlarından biri susamış gibi kitap okumaya geri dönmem. Seneyi çok verimli geçiremesem de son ayı dolu dolu geçiriyorum bu konuda. İhtiyacım varmış iyi geldi.

Sisteme söverdik bazen, bazen kırık yollara, trafiğin değişen akış yönüne.. Caddenin en sonunda şehrin en büyük cami vardı. Camiden kalkan cenazelere bakar birer dua ederdik. Babam biri yine sigarayı bırakmış deyip espri yapardı gülerdik. Caminin yanında dibek kahvesine otururduk. Küçükken de bir erişkin olduğumda da bizi görenler sohbetimize imrenirdi.

Dün o caddeyi boydan boya yürüdüm. Tüm anılar kitap sayfaları gibi zihnime yığıldı. Mutlu olacağım zannederken çöktüm. İçim ezildi. Dibek kahvesine gittim. İlk kez yüzüm camiye dönük yalnız başıma oturdum. Babamla o camide helalleştim. Hatıralarımızın sonuncusu da tam orada oldu velhasıl. Öyle büyük bir yalnızlık kimsesizlik kuşattı ki içimi.. Tarifi imkansız. Bir yanım sık sık gel buraya dedi bir yanım adı batsın bu şehrin içinde sen olmadıktan sonra..

Hatıralarımıza sarılmaya çalışıyorum. Bana aldığı kupada kahve içiyorum sessizce. Tarifsiz bir özlem duyuyorum. Keşke sırtımı sıvazlayan sen olsaydın. Keşke şu an kaygılarımı anlayan sen olsaydın be babam.