#notitie

Finally finished these three reference. Anyways, these two I'm keeping, idk about Notitie, I might as well sell em :I

Beanie : yeah he's Punkleton roomate, he and Punkleton run a farm and has been popular for growing bunch of corns, Beanie is the one who care for the crops and plants in the day while Punkleton protecting the farm at night.

Snoopy : yeah, literally Bloodmoon pet, she love to sleep and cuddles him and he don't mind! he love it too to be able to sleep and spending time with his owner :)

Het waslabel: een klein, vaak over het hoofd gezien stukje stof of plastic, dat dient als onze gids voor de verzorging van onze kleding. Het vertelt ons precies hoe we onze favoriete kledingstukken moeten behandelen om hun levensduur te verlengen en te voorkomen dat ze krimpen, verkleuren of beschadigd raken. Maar wat als het label zelf de bron van het probleem wordt? En wie zorgt er eigenlijk…

Ik ken geen schilderij dat mij als toeschouwer zozeer de indruk geeft er zelf deel van uit te maken, mee te spelen met wat er op het doek gebeurt. Aan het woord schrijver W.F. Hermans (1921-1995) over het schilderij Olympia dat de Franse kunstenaar Edouard Manet in 1863 schilderde. Het is een raadselachtig portret van een liggende naakte vrouw met haar pantoffels aan, voorzien van een armband,…

Ik: Je raad het nooit. Ik krijg net een chocoladeletter van een collega. Ik ben blijkbaar toch lief geweest. Hij: Dat wisten we toch al. Erg lief zelfs.  Ik: En het is nog wel de S van sexy.  Hij: Weet je wat ook sexy is trouwens? Ik: Jij? 

Hij stuurt me de meest geile foto die ik tot nu toe van hem gezien heb. Ik ben aan het werken en kan me meteen niet meer concentreren op wat ik aan het doen was. Ik pak dingen op en zet ze weer neer. Ik ben lichtelijk afgeleid.

Hij: Bovendien kan je me motiveren door meer te sturen, als jij je meer van jou stuurt.  Ik: Wat wil je. Dat ik als ik thuis ben meteen mijn kleren uit trek voor een foto voor jou? Het enige wat ik nu kan bieden is een foto van mij op de fiets in regenoutfit. Niet zo sexy. Hij: Als ik moet kiezen is de keus makkelijk. Ik: Regenfoto zeker? Hij: In ieder geval nat.

Ik ben ondertussen al thuis en gooi nadat ik mijn schoenen in de hal heb uitgetrokken meteen de bak met ondergoed ondersteboven. Het eerste setje wat ik aantrek is veel te bloot. Ik ga niet meteen alles weggeven. Dan toch maar mijn variant op sexy oma-ondergoed. Ik veeg alles weer van het bed in de bak en kieper vervolgens de wasmand om. Op de onderbroek die ik zoek zit nog een ingedroogde natte vlek van de vorige keer dat ik T. zag. Die moet ik proberen niet op de foto te laten zien. Hij mag het idee dan wel geil vinden maar in de praktijk ziet het er smerig uit. Ik positioneer me voor de spiegel met het idee dat ik een hele fotosessie moet gaan houden om het perfecte plaatje te krijgen. De tweede foto is het raak. Wat is het toch eigenlijk makkelijk als je je hoofd er niet op zet. 

Ik: Ga je je eigenlijk laten testen? Hij: Maandag.  Ik: Shit. Dan heb je dinsdag de uitslag pas.  Hij: Klopt. Waarom? Ik: Duurt lang. 

Foto’s sturen was een heel goed, maar ook een heel slecht idee. Het was sowieso een idee van T.’s berekenende kant. Ik voel dat er iets begint te tintelen tussen mijn benen als ik te lang aan zijn foto denk. Te lang aan hem denk. Te lang denk aan alle dingen die ik graag met hem wil doen. Langer dan 1,5 seconde is eigenlijk al te lang. Ik wil hem. Ik wil zijn broek open knopen, mijn hand er in laten glijden en voelen wat er onder de stof verborgen ligt. Ik wil zijn pik in mijn mond. Al sinds het moment dat ik weer contact met hem op nam probeer ik me te herinneren hoe het was om hem te pijpen. Volgensmij heb ik het destijds niet veel gedaan, verslikte ik me er in. Ik wil graag ontdekken of ik het nu wel kan. 

“Je hebt een affaire”, zegt mijn vriendin Eva. We zitten tegenover elkaar in haar nieuwe huis, waar ze al een half jaar woont maar ik nog niet ben geweest. Ik kwam er pas een week geleden achter dat ze überhaupt verhuisd was. Zij zit op de bank en ik op een stoel. We houden ons netjes aan de anderhalve meter. Op het kleine tafeltje tussen ons in liggen mandarijnenschillen. Ze heeft me net verteld hoe zij vanavond een vergadering heeft waar ze voor het eerst de man die zij heeft afgewezen gaat zien, en dat ze daar best zenuwachtig voor is. Maar ik kon natuurlijk mijn mond weer niet houden. Ik kijk haar een beetje schaapachtig aan. “Op weg hier naartoe zat ik me al af te vragen hoe ze het zouden noemen als ze een boek over ons zouden schrijven” zeg ik, “maar een affaire dus”. Bij een affaire denk ik aan een man van middelbare leeftijd die er stiekem met zijn secretaresse ligt te rollebollen op het kopieerapparaat, niet aan dat wat ik doe. Ik ben zesentwintig en tot op zekere hoogte vind mijn lief het oké wat ik doe. Ik pak nog een mandarijntje en begin het te pellen, meteen spuit ik mandarijnennat over mijn handen en broek en moet ik denken aan een gesprek dat ik met T. heb gehad.