The wandering yogini – 2 februari 2016
Wat te doen met schijnbare tegenslag? Ik vind dit nogal lastig. Wat te doen als je zoveel inzet heb gebracht, zoveel moeite heb gedaan en je door verschillende factoren toch wordt tegengewerkt? Ik zou op 1 februari beginnen bij een bank. Een traineeship met mooie doorgroeimogelijkheden. Een mogelijkheid voor mij om deze sector te verbeteren van binnenuit de organisatie. Ik zag het helemaal zitten. Om er die dag achter te komen dat de mensen achter dit traineeship niet geheel eerlijk zijn geweest. Die dag kwam ik achter de werkelijke taken en het toekomstperspectief en er niet waren. Ik vraag mij af waarom ik elke keer als ik echt veel inzet toon, toch berooid word. Want er moet een reden zijn, toch?
Ik geloof dat iedereen hier op aarde is gezet met een specifieke taak, een persoonlijk doel. Maar waarom is dat soms zo lastig te achterhalen? Ik ben nog steeds zoekende en dat al jaren. Ik heb zoveel verschillende banen geprobeerd, zoveel studies en cursussen gedaan. Ik zie stiekem best dat ik elke keer toch voor veiligheid kies. Ik wil een vaste baan met een vast salaris met een vast huis, maar blijkbaar is dat niet mijn pad.
En dan rest mij de vraag: als ik faal in banen die mij eigenlijk niet liggen, waarom dan niet mijn hart volgen? Want dat klinkt gevaarlijk, maar is dat nu wel zo? Ik heb nooit volledig “ja” gezegd tegen mijn verlangens. Altijd hield een of meerdere stemmen mij wel tegen. Er zijn zoveel redenen om je hart niet te volgen. Maar ik heb de “mazzel” dat het mij niet lukt aan een baan te komen die niet bij mij past. Om wat voor reden dan ook: ziekte en zeer, tegenwerking van medewerkers/leidinggevenden en leugens. Dit moet mij dan toch iets zeggen?
Sinds India ben ik op zoek naar mijn hartenwens en naar mij doel in dit leven. Nu heb ik het gevoel dat mijn doel in dit leven is om de wereld mooier en gezonder te maken. Niet alleen mensen, maar ook de flora en fauna te verbeteren. Ik wil inspireren en motiveren, laten zien dat alles mogelijk is. En als dit mijn roeping is, waarom verzet ik mij hier dan tegen? Interessante kwestie, al zeg ik het zelf. Maar zo langzaam aan durf ik steeds meer, negeer ik de stemmen en ga ik, hoe bang ik ook ben, toch het onbekende pad op.
Ik ben op weg naar de vervulling van mijn levenstaak en durf steeds groter te dromen en deze dromen te volgen. Ik ben op de goede weg en hopelijk durf ik vanaf nu de wegwijzers te volgen en sla ik niet in angst mijn ogen neer.
