#keuzes

Toen de deur dichtviel was het slechts een kwestie van seconden vooraleer de film van de avond teruggespoeld was en zich voor zijn geest opnieuw begon af te spelen. Dit had hij de laatste tijd wel vaker en hij was er zich ook steeds bewuster van dat dit gebeurde. Iedere opmerking, ieder bevreemdend stil moment, elke blik: alles moest en zou geïnterpreteerd en vanuit alle mogelijke hoeken geanalyseerd worden. Hoe vaker hij deze psychologisch veeleisende klus ondernam, hoe meer het hem begon op te vallen: er waren veel momenten die voor verbetering vatbaar waren. Hij kon op vele vlakken een aangenamere gesprekspartner, prettiger gezelschap en algemeen gezien misschien zelfs een beter persoon worden, maar waarom kon hij zijn verworven inzichten niet meteen toepassen? Of beter nog: waarom kon hij niet terugkeren om hier en daar momenten bij te sturen of recht te zetten?

Een man komt een café binnen. Het is bijna middernacht. De barman zucht en geeft aan dat hij nog een drankje wil schenken. De man bestelt een dubbele whisky. Een vrouw staat gek te doen in een groepje vrienden. Zijn het collega's? Vrienden van een lang vervlogen middelbareschooltijd? De man kijkt toe en heeft er het raden naar. De vrouw danst opzichtig, wat op afgemeten gelach wordt onthaald. Na een tijdje geeft de vrouw het op. Ze leegt haar glas, trekt haar jas aan, omhelst iedereen vriendschappelijk ten afscheid en vertrekt dan. In het buitengaan kruisen de blikken van de man en de vrouw elkaar. Langer dan een seconde duurt dit echter niet. De vrouw klimt buiten op haar fiets, begeeft zich op de rijweg en wordt gegrepen door een politiewagen. Ze sterft ter plaatse. De enige getuige is een halfdronken man die het hele gebeuren heeft gadegeslagen vanaf zijn barkruk in het café.

Natuurlijk kon hij dat wel. Hij wist hoe het moest en hij had het benodigde toestel met bijhorende accessoires ook in de middelste lade van zijn schrijftafel opgeborgen. Daar wachtte het al jarenlang in een lederen etui, klaar om ooit gebruikt te worden. Vooralsnog had hij echter de juiste gelegenheid nog niet gevonden om het voorwerp in werking te stellen. De bijsturing van alledaagse momenten was te banaal en hij twijfelde zelfs of hij zich bij een ingrijpende gebeurtenis wel de moeite zou getroosten om het toestel te gebruiken. Af en toe trok hij de desbetreffende lade open en keek naar het bruine pakketje dat geduldig bleef liggen tussen een bundel ongebruikte omslagen en enkele rolletjes plakband. Het kostte hem dan steeds enige moeite om de lade weer dicht te schuiven.

Een man komt een café binnen. Het is middernacht. De barman zucht en geeft aan dat hij nog een drankje wil schenken. De man bestelt een dubbele whisky, bedenkt zich en vraagt een tonic in de plaats. Terwijl hij op zijn drankje wacht, moffelt hij een pakketje in zijn binnenzak. Een vrouw staat gek te doen in een groepje vrienden. Zijn het collega's? Vrienden van een lang vervlogen middelbareschooltijd? De man kijkt toe en heeft er het raden naar. Hij vindt de vrouw wel knap en houdt van haar gekke bewegingen. De vrouw danst dan ook opzichtig, wat echter slechts op afgemeten gelach van haar gezelschap wordt onthaald. Na een tijdje geeft de vrouw het op. Ze leegt haar glas, trekt haar jas aan, omhelst iedereen vriendschappelijk ten afscheid en vertrekt dan. In het buitengaan kruisen de blikken van de man en de vrouw elkaar. De man wil knipogen of haar aanspreken, maar ze heeft haar blik al afgewend. Hun oogcontact duurde niet langer dan een seconde. De vrouw klimt buiten op haar fiets. Ze denkt iets te horen, maar gaat er dan van uit dat ze zich dat heeft ingebeeld. Ze begeeft zich met haar fiets op de rijweg en wordt gegrepen door een politiewagen. De enige getuige is een bange man die het hele gebeuren heeft gadegeslagen vanaf zijn barkruk in het café.

"Wil je praten over wat er gisterennacht is gebeurd?" vroeg de vrouw die hij zonet had binnengelaten. Hij moest twee keer bewust met zijn ogen knipperen om de vraag tot zich te laten doordringen. Wou hij praten over de zaken die hij gisteren had gezien? Zag hij het zitten om de gebeurtenissen van de afgelopen vierentwintig uur over zijn lippen te laten rollen en hen zo het definitieve karakter van het uitgesprokene te laten krijgen? (Alhoewel: werd iets wel definitiever wanneer het werd uitgesproken? Waren woorden dan niet vluchtig, zeker wanneer ze slechts gezegd en niet geschreven werden? Hij dwaalde af.) "Ik ... weet het niet", zei hij aarzelend. Hij liet een pauze vallen vooraleer hij verder sprak, maar gaf met zijn halfopen mond aan dat hij nog iets zou toevoegen. "Ik weet niet of ik me nog veel herinner." Dat laatste was een leugen. Hij herinnerde zich alles. Hij herinnerde zich ieder moment zeer goed, aangezien hij ze allemaal had geanalyseerd en geïnterpreteerd. Meerdere keren zelfs.

tom·tom·bur·ger

Het zijn er tegenwoordig zo veel dat ik niet weet waar ik moet beginnen – boeken over ‘gelukkig leven’ – en daar komt de fear of missing out direct naar boven. Als ik een willekeurige AKO binnenloop liggen er minstens tien boeken met ‘schrap de ellende’, ‘mindgym’, ‘not giving a fuck’, ‘rust vinden in een drukke wereld’ en ‘een japans geheim voor een lang, gezond en gelukkig leven’. Ik word er ongelofelijk onrustig van. Ik wil best een gelukkig leven, maar ik weet niet bij welk boek ik moet beginnen. Wat als ik twintig euro aan zo’n boek uitgeef en daar voor mij totaal onbruikbare informatie in blijkt te staan? Is er ook een levenslange geld-terug-garantie als ik na het lezen van het boek niet de ellende uit mijn leven weet te schrappen, geen rust heb gevonden of er geen lang, gezond en gelukkig leven aan overhoud?

De fomo begint ’s morgens al in de keuken. Smeer ik hummus op mijn ene broodje, en doe ik kaas op het andere, of bak ik een eitje, en eet ik wat yoghurt? Wat als ik koeienkaas op mijn brood doe, maar na het eten van mijn ontbijt ineens denk: shit, had ik nou maar geitenkaas gegeten? Zet ik thuis koffie, of wacht ik nog anderhalf uur tot ik op mijn werk ben? Bespaar ik mezelf de moeite om de koffiekan om te spoelen en het koffiefilter te vullen, maar wil ik daarmee wel de kans op hoofdpijn halverwege mijn treinrit riskeren?

meisje, het is geen wedstrijdje, niemand timet je en als je zegt “ik meer van jou”, is er geen prijsje.

schat, het is geen puzzel maar een canvas, er is geen eindbestemming- je lot staat niet vast en als je je afvraagt “goed of fout”, weet dat hoe dan ook, ik niet minder van je houd.

lieverd, verdriet is niet verdrietig, ‘t leven bestaat niet enkel uit genieten en als ze zeggen “wees sterk, kop omhoog”, weet dan dat een kop vol tranen soms steunend op een ander, juíst kracht en moed weerspiegelt.