#muamma

Ey üzgün yalnızlığım, sineme bir baksana

Ne münzevi bir kaygı, ne de mahrem bir resim

Kaç zavallı dilenci elini açmış sana

Omuzlarımda mağrur bir devin ağırlığı

Aynaları arıyor yokluğunda adresim

Kim duyar bir fanusun içindeki çığlığı

Çöl kuşları geliyor, fırtına bedesteni

Hatıranı bir rüya sandığında saklarım

Atlılar kuşatıyor tenhalarında beni

Yüzünden artakalan bir muamma, bir zindan

Kapının eşiğinde kıvranan ayaklarım

Bir işaret bekliyor sisli bakışlarından**

Nihat Ünal - Muamma

İsteyip de gidemediğim bir şehir gibiydi, Gözgöze gelmek yerine, Sözlerin özünde tek bir ruhtuk halbuki. İmkânsız mıydık, (Besbelli!) Yoksa biz mi imkânsız kılmıştık? Muamma!.. Belki de bir Pamuk Prenses masalı… Mazgalları pas tutmuş bir şiire evrilir gibi, Zamanın çarkında hızlıca akıp yittik… Sonra… Sonrası diye bir şey yok! O gitti, Ben hâyâlini anılarla harmanlayıp, Her günüme taze bir başlangıç yaptım, Onsuz bir güne uyanmadım. Gitmedi, gidemezdi! (Şizofreni!) Bu masal böyle saçma bitemezdi… (Bitmişti…) Ya da en olması gereken yerde, Tahammülü mümkün olmaz bir vadede, (Gitmişti!) Olması gerektiği gibi; Tam vaktinde, Her canlı ölümü tadacaktı! Hayatın içinde yaşarken, Yudum yudum, Islak sancıların gölgesinde Bu ölüm yaşanacaktı… Bu ölüm bizi yaşatacaktı…