#karalama

Ruhu solan, neşesi kaybolan bir insan ölmüş sayılmaz mı

Gözlerinin feri sönmüşse eğer varlığın içinde

Gülmeyi unutmuş, hayal kurmayı bırakmışsa

Yine de yaşıyor diyebilir miyiz böyle birine

Eti, kemiği tüm ruhu derin yaralarla kaplı, acıdan gayrı bir şeyi yoksa ne vakit nasıl iyileşir

Zaman onun için geçmiyorsa, gerçeklik algısı yok olduysa

Mezar taşlarına herkesten daha yakın hissediyorsa

Tek huzuru karanlıklarsa, gözlerini kapattığında sadece boşluk varsa, içinde derin kederler yaşıyorsa

Ağzında acı bir tattan başka bir şey yoksa

Ölmüş de çürümüş, leşe dönmüş bu diyemez miyiz

Bu dünyada yazmak dışında bırakamayacağım, kopamayacağım hiçbir şey yok. Çünkü bir şeyin adına “üretim” demek için tam olarak neye dair olması gerektiğini bilmiyorum ama yaptığım şeyin, yani yazmanın üretim olduğunu düşünüyorum.

Yaklaşık olarak iki yıldır bana huzur veren tek şey de bu; yazmak. Öyle ticari kaygılar gütmeden, bir yerlere hesap verip vermemeyi de umursamadan yazmak. Saatlerce, günlerce, haftalarca. Yaşamdan kopacak kadar yazmak. Başka türlü gerçeklik algım sağlıklı bir şekilde ilerliyor ve açıkçası bu durum beni çıldırtıyor.

Zaten izlerken de banane ne yaptığından ne yaşadığından ne giydiğinden deyip izleyemiyorum çünkü gerçekten hayatıma dokunmuyorsa izleyerek vakit öldürmek bile israf gibi geliyor

Üşenmezsem yarın gündüz ışığında size neler yaptığımı göstereceğim

Bugünlük bu kadar konuşma yeter