Murat Mesut

An gelecek; kendimizi, onca özlemelerimizin, bizi bir kerecik bile niçin kavuşturamadığını sorgularken bulacağız…

Ne gidilecek yer vardı, Ne beklenen yârdı…

Ben seni özgürce, dilediğimce sevemedim. Kelimeleri ayıklamadan, daraltmadan, altını kısmadan sevemedim. Doya doya ve kaygısızca sevgilim diyemedim. Ben seni özgürce, dilediğimce... Ben seni...

Bazen, o hep istenen rüya denizinin dalga sesleri arasında, hep mutlu... Bazen de denizin dibindeki o gri karanlıkta hep umutsuz...

İçimde ihmal edilmiş, onarılmamış hasarlar var! Bana, müşfik gözlerin, nefesime dolanacak nefesin, yaşama sevincim olacak sesin, ruhumu ısıtacak ellerin lazım…

Göğsünde uyut beni,

Çocuk gibi sev beni,

Ninnilerin şiir olsun,

Gülüşlerin şarkı…

Göğsünde uyut beni,

Sözlerinle büyüt beni…

Göğsün gülistan olsun,

Gülistanında der beni…

Göğsünde uyut beni,

Irmaklarına kandır beni,

Geceleri uzat e mi,

Sır gibi sakla bizi…

Belki de sana kavuşmayı istemedim, isteyemedim..!

Korktum!

Sanki her kavuşmada aşk inciniyor!

Hüzzam makamında inciler döküyor!

Aşka susamış şu biçare gönlüm darmadağın,

Kendi yarasını sarmalıyor!

Sözün kısası cancağızım; sevmek bana, kavuşmak dileyene..!

Hâyâl dediğimiz şey, olması mümkün olan istek ve ideallerdi...

O zaman sen başka bir şeydin..!

Sen hiç bir gülü, bir yüzü okşar gibi avuçladın mı iki elinle..? Gömdün mü yüzünü yar yüzü bilircesine, çektin mi kokusunu hasreti içercesine..?

Dünyaya alışmaman, aşamadır, iyidir ama yetmez!

Kendi beden evine de alışmaman gerekir! Çünkü orada da kiracısın!

Neyi, neleri, ne kadar seveceğin; hangilerini kalbinin kapısından içeri alacağın ayrıca mühim!

Kısacası insan olmak zor zenaat dostum…!

Sevmiştim desem, değil! Sevdim seni hem de te böyle bütün dil kurallarına da isyankârca:

Sevdimseni İki kelime birbirine sarmaşık aşeka gibi dolanmış, ayrı yazmak mümkün değil…

Sevmiştim; yani bir zamanlar, bir dönem… Seviyorum; geniş zaman lakin değişebilir. Bugün seni seviyorum, yarın ne getirir bilinmez, sevmeye son verebilir, vazgeçebilirim, vazgeçebiliriz…

Sevdimseni; geçmişten, geleceğe, bütün zaman ve fiil çekimlerinde, 14 mevsimde… Hep…

Sevdimseni; bu sevgi artık değişmez, olan oldu…

Sevdimseni bir kere, bu ebediyen değişmez,değişemez, imkândışı… Ayrılık da olsa… Küslük de çıksa… Dünya da yıkılsa! Hiç bir bahane bunun künhünü, rengini, mihengini, nirengi noktasını değiştiremez. Hani fotoğraf çekmek gibi… Kalp çekti ve sevdimseni karesi tamam…

Sevdimseni… Öyle kuvvetli, öyle derin, öyle çok… Tariflerden, tarihten azade… Hiç durmadan sevdimseni yazsam, okuyan sıkılır, yazan her yazışında ruh ikliminden yeni bir duygu devşirir…

Sevdimseni… Geçmişime de Kalan ömrüme de Dolu dolu bir mahrumiyet ve mahzunlukla… Sessiz bir avazın eşiğine oturmuş masumlukla… Sevdimseni… Sevdimseni… Öyle böyle değil…

Sevdimseni Boş bir kalple geçip gitmiyorum dünyadan…

Kendi nefesini dinleyeceksin Herkes gittiğinde… Kendin söyleyip kendin dinleyeceksin, Herkes gittiğinde…

Belki bir pişmanlık yankılanacak duvarlardan! Belki bir isim dolanacak diline; Ona güvenilirdi, o iyi biriydi diyeceksin, Herkes gittiğinde…

Kendinle hesaplaşacaksın Herkes gittiğinde… Savcı da sen hakim de sen, Geçmişi susturamayacaksın! Hükümlerden hüküm seçeceksin Herkes gittiğinde…

Yalnızlığın uğultusu karışacak, hıçkırıklarına, Delişmen günlerin gelecek aklına, Gençliğin tebessüm edecek, Tozlu albümlerden Günler çok uzun, Geceler sağanak olacak, Herkes gittiğinde…

Herkes gittiğinde Sen de gitmiş olmayı dileyeceksin…

Gitmek unutmak değildir...

Ertelediklerim içinde en çok aşk yaraladı kalbimi… Kendime borçlu göçeceğim şu dünyadan…

İri iri betonlar, yeşili yedi bitirdi… Gönle inşirah, kala kala mavi gökyüzü kaldı. Onun için de o beton yığınının üst kısımlarında olmalısın ki, maviye dalabilesin. Gece ay ile laflayabilip, yıldızlara el sallayabilesin… Güneşle doğup, güneşi uğurlayabilesin. Gün batımında ufuktaki renk cümbüşünden, ebruca anlamlar yükleyebilesin. Belki gün olur, yağmurla gelen gökkuşağı içine bir demet sevinç bırakır… Nasipliyim, uçsuz bucaksız mavi, gecede ay ve yıldızlar, ufuktaki kızıllık ile samimi dostuz…

Her evin gökyüzüne açılan bir penceresi olmalı ki, ruhu nefes alabilsin…

Saçlarının tellerine her dokunuşta farklı bir makam, Kim ister ki uyansın böyle bir şarkıdan…

Akıyoruz! Kimse tutamaz, Durduramaz bizi!.. Geri dönüşü olmayan bir akış! Zaman tünelinde, Ucu görünmese de Haberi verilmiş bir akış! Bir gün, Bir an, Mutlaka!..