Murat Mesut

Sen hiç bir gülü, bir yüzü okşar gibi avuçladın mı iki elinle..? Gömdün mü yüzünü yar yüzü bilircesine, çektin mi kokusunu hasreti içercesine..?

Dünyaya alışmaman, aşamadır, iyidir ama yetmez!

Kendi beden evine de alışmaman gerekir! Çünkü orada da kiracısın!

Neyi, neleri, ne kadar seveceğin; hangilerini kalbinin kapısından içeri alacağın ayrıca mühim!

Kısacası insan olmak zor zenaat dostum…!

Sevmiştim desem, değil! Sevdim seni hem de te böyle bütün dil kurallarına da isyankârca:

Sevdimseni İki kelime birbirine sarmaşık aşeka gibi dolanmış, ayrı yazmak mümkün değil…

Sevmiştim; yani bir zamanlar, bir dönem… Seviyorum; geniş zaman lakin değişebilir. Bugün seni seviyorum, yarın ne getirir bilinmez, sevmeye son verebilir, vazgeçebilirim, vazgeçebiliriz…

Sevdimseni; geçmişten, geleceğe, bütün zaman ve fiil çekimlerinde, 14 mevsimde… Hep…

Sevdimseni; bu sevgi artık değişmez, olan oldu…

Sevdimseni bir kere, bu ebediyen değişmez,değişemez, imkândışı… Ayrılık da olsa… Küslük de çıksa… Dünya da yıkılsa! Hiç bir bahane bunun künhünü, rengini, mihengini, nirengi noktasını değiştiremez. Hani fotoğraf çekmek gibi… Kalp çekti ve sevdimseni karesi tamam…

Sevdimseni… Öyle kuvvetli, öyle derin, öyle çok… Tariflerden, tarihten azade… Hiç durmadan sevdimseni yazsam, okuyan sıkılır, yazan her yazışında ruh ikliminden yeni bir duygu devşirir…

Sevdimseni… Geçmişime de Kalan ömrüme de Dolu dolu bir mahrumiyet ve mahzunlukla… Sessiz bir avazın eşiğine oturmuş masumlukla… Sevdimseni… Sevdimseni… Öyle böyle değil…

Sevdimseni Boş bir kalple geçip gitmiyorum dünyadan…

Kendi nefesini dinleyeceksin Herkes gittiğinde… Kendin söyleyip kendin dinleyeceksin, Herkes gittiğinde…

Belki bir pişmanlık yankılanacak duvarlardan! Belki bir isim dolanacak diline; Ona güvenilirdi, o iyi biriydi diyeceksin, Herkes gittiğinde…

Kendinle hesaplaşacaksın Herkes gittiğinde… Savcı da sen hakim de sen, Geçmişi susturamayacaksın! Hükümlerden hüküm seçeceksin Herkes gittiğinde…

Yalnızlığın uğultusu karışacak, hıçkırıklarına, Delişmen günlerin gelecek aklına, Gençliğin tebessüm edecek, Tozlu albümlerden Günler çok uzun, Geceler sağanak olacak, Herkes gittiğinde…

Herkes gittiğinde Sen de gitmiş olmayı dileyeceksin…

Gitmek unutmak değildir...

Ertelediklerim içinde en çok aşk yaraladı kalbimi… Kendime borçlu göçeceğim şu dünyadan…

İri iri betonlar, yeşili yedi bitirdi… Gönle inşirah, kala kala mavi gökyüzü kaldı. Onun için de o beton yığınının üst kısımlarında olmalısın ki, maviye dalabilesin. Gece ay ile laflayabilip, yıldızlara el sallayabilesin… Güneşle doğup, güneşi uğurlayabilesin. Gün batımında ufuktaki renk cümbüşünden, ebruca anlamlar yükleyebilesin. Belki gün olur, yağmurla gelen gökkuşağı içine bir demet sevinç bırakır… Nasipliyim, uçsuz bucaksız mavi, gecede ay ve yıldızlar, ufuktaki kızıllık ile samimi dostuz…

Her evin gökyüzüne açılan bir penceresi olmalı ki, ruhu nefes alabilsin…

Saçlarının tellerine her dokunuşta farklı bir makam, Kim ister ki uyansın böyle bir şarkıdan…

Akıyoruz! Kimse tutamaz, Durduramaz bizi!.. Geri dönüşü olmayan bir akış! Zaman tünelinde, Ucu görünmese de Haberi verilmiş bir akış! Bir gün, Bir an, Mutlaka!..

Biz vedalara sığamayacak kadar çok sevmiştik Rüveyda... 

Artık söylenecek söz, görülecek şehir kalmadığında… Bir akşam güneşi vefalıdır, bir de saba rüzgarı…

Nasıl da çocukmuşum seni severken, Nasıl da çokmuşum, seni severken… Büyükler gibi sevmeyi bilseydim, Şimdi çocuklar gibi gücenmezdim…

Söz verdim; Alacağım da olmasın! Kendime yaptıklarımı unutmayacağım!.. … dedi An'da ruhum

Gönlüne sor hele; İşte, yâr gitti… İki kişilik masal bitti. Sor hele; Aşkına zeval gelmiş mi? Sevgisinde azalma, Düşlerinde değişiklik, Günlerinde belirsizlik olmuş mu? Sor sor; Bir şarkıyı ıslatmadan Ve sonuna kadar dinleyebiliyor mu? Hele bir sor gönlüne; Terasta günbatımları ne alemde! Oturmamış mı yüreğine bir evlat acısı… Dinmeyen bir kalp ağrısı, Olmazlara, olmamışlara, olmayacaklara sitem etmemiş mi..? Kesilmemiş mi hayatla irtibatı… Sor sor; Solmamış mı hayatın rengi… Kim demiş aşk iki kişilik yaşanır diye! Eşi ölenin, çocuğunu yalnız büyütmesi gibi. İşte, yâr gitti, İki kişilik masal bitti. Gitmek zorunda olanın, Yolu bahtı açık, Ömrü bereketli olsun...

Finalin yakışıklısını kaçırmayacaktık sevgili... Belki şimdi yaramızda güzel bir tomurcuk boy verecekti...

Gelecek olanı herkes sever...  Gelmeyecek olanı kim sever!? 

Ondan sebep sendelemiştim! Düşüşüme ramak varken, Sen tuttun kalbimden Allah'ım… "Rabbi lâ terzerni"