Murat Mesut

Artık söylenecek söz, görülecek şehir kalmadığında… Bir akşam güneşi vefalıdır, bir de saba rüzgarı…

Nasıl da çocukmuşum seni severken, Nasıl da çokmuşum, seni severken… Büyükler gibi sevmeyi bilseydim, Şimdi çocuklar gibi gücenmezdim…

Söz verdim; Alacağım da olmasın! Kendime yaptıklarımı unutmayacağım!.. … dedi An'da ruhum

Gönlüne sor hele; İşte, yâr gitti… İki kişilik masal bitti. Sor hele; Aşkına zeval gelmiş mi? Sevgisinde azalma, Düşlerinde değişiklik, Günlerinde belirsizlik olmuş mu? Sor sor; Bir şarkıyı ıslatmadan Ve sonuna kadar dinleyebiliyor mu? Hele bir sor gönlüne; Terasta günbatımları ne alemde! Oturmamış mı yüreğine bir evlat acısı… Dinmeyen bir kalp ağrısı, Olmazlara, olmamışlara, olmayacaklara sitem etmemiş mi..? Kesilmemiş mi hayatla irtibatı… Sor sor; Solmamış mı hayatın rengi… Kim demiş aşk iki kişilik yaşanır diye! Eşi ölenin, çocuğunu yalnız büyütmesi gibi. İşte, yâr gitti, İki kişilik masal bitti. Gitmek zorunda olanın, Yolu bahtı açık, Ömrü bereketli olsun...

Finalin yakışıklısını kaçırmayacaktık sevgili... Belki şimdi yaramızda güzel bir tomurcuk boy verecekti...

Gelecek olanı herkes sever...  Gelmeyecek olanı kim sever!? 

Ondan sebep sendelemiştim! Düşüşüme ramak varken, Sen tuttun kalbimden Allah'ım… "Rabbi lâ terzerni"

Bazen dökülen bir damla gözyaşını, sonradan gelen bin sevinç telafi ve tedavi edemez..!

Ben o gün Kurban ettim özlemeyi… Çırpınarak, titreyerek mecnunca sevmeyi… Yoksa bu günlere çıkamazdı ruhum… Artık kelimeler can çekişsin, Şarkılar ağlasın, şiirler düşünsün. Ben o gün İçimin yangınını gözyaşı selinde söndürdüm… Ben o gün Vazgeçtim, Bir aşk masalına Kerem olmaktan… Ben o gün, Anıları, resimleri topluca yaktım! Ben o gün, Beklemeyi de evine gönderdim… Ben o gün, Kalbimi bir mabede kapattım!.. Ben o gün… Ben o gün…

Sen gülüşlerinle zaten tetiği çekmiştin..! Bana da kurban olmak yakıştı!

Bundan böyle, Hiç Günyüzü görmemiş, Hiç Yazılmamış, Hiç Telaffuz edilmemiş, Hiç Terennüm edilmemiş, Kelimelerin, Cümlelerin, Şiirlerin, Resimlerin Ve Şarkıların Sırlı yâdındasın… Artık, Seni sen bile Bulamazsın…

Bir şiirde sevdim seni! Sen bir kitapta… Bir şarkıyla gittin benden! Aynı kitabın içinde arıyorum gözlerini…

Ansızın gelen ölümü ve ayrılığı hazmedebilecek güçlü ruhlara sahip olmalıyız ki, bu devran bu şekilde dönüyor…

Olan olduktan sonra "buraya kadarmış" cümlesi boğazda kaç boğumda düğüm oluyor, hıçkırık tellerine dokunmamaya çabalayarak, acı bir tebessüme evriliyor, bilinmez…

Kelimelerle mi, kelimesiz vedalar mı daha çok acıtıyor, muamma.! Her keder kendi kemendiyle kördüğüm...

Sonra herkes medcezirle geri çekilen dalgaların gidişi gibi, kendi denizinde kayboluyor…

Sahi bir aşk nasıl biter? İhanetle mi? Yıpranmışlıkla mı? Anlaşamamakla mı? Bir aşk nasıl biter? . Bir aşkın son kullanma tarihi var mıdır mesela? Ve varsa biz ona yine de aşk diyecek miyiz? Aşk bizi kullanmayacak kadar yüce bir duygu olduğuna göre, içimizden birileri aşkı kullanmış olabilir mi? Böyle bir suistimalin suikastçısına ne desek az gelir? Bir aşk nasıl biter? . Biterken aşık nasıl bir haleti ruhiye içindedir? Verdiği bir savaş var mıdır? Mesela bazı canlılar dünyayı yani bu şehadet alemini, bizim gibi görmüyorlarmış. Bilime göre bazen tek renkle bazılarının görüş boyutu farklı… İnsan aşıkken dünyayı hangi renk ve boyutta görür? O aşk biterken/giderken neleri bırakır geride ve neleri götürür heybesinde? Bir aşk nasıl biter? Bunu okurken sizin de içinizde bir yerden uğultulu bir inilti geldi mi?

..böyle akşamlarda verdim boynumu ipe, böyle akşamlarda tutundum bir küflü şiire..

"İçimi dökmekten vazgeçemediğime göre…" Sessizliğin dibine karalar da çalsak, Olmayana, olmamışa kallavi gücenmişlikler dizsek, Olmayacaklar üzerinden ölüme de yürüsek, Ayrılmadı kenetlenmiş ruhlarımız… Çünkü hâlâ içimi dökmekten vazgeçmedim, geçemedim. Ya da benim buralarda esamesi okunmuyor o ayrılığın dedi An'da ruhum…

"Seni o kadar çok o kadar çok özledim ki, dibe vardım. Artık özlemeyi de aştım, yokluğuna alıştım."