#lifereflections

Habang naghihintay ako ng tawag para sa trabaho at paulit-ulit na nagre-refresh ng email, may nabasa akong ideya na hindi mawala sa isip ko. Ang sabi, mas magastos daw maging mahirap kaysa maging mayaman.

Noong una, parang mali. Paano magiging mas mahal ang buhay ng taong kulang ang pera kaysa sa taong marami nito?

Pero habang tumatanda ka, may mga katotohanang hindi mo na kailangang ipaliwanag. Nakikita mo na lang sila sa araw-araw.

Kapag may pera ka, may kakayahan kang bumili ng bagay na tatagal. Kapag mahirap ka, madalas ang nabibili mo ay kung ano lang ang kaya ng bulsa mo sa araw na iyon. Hindi na inisip kung gaano ito katibay. Hindi na naisip kung gaano ito katipid sa loob ng limang taon. Ang naisip nalang ay kung makakatawid ka hanggang bukas.

Kaya may mga sapatos na paulit-ulit binibili dahil paulit-ulit ding nasisira. May mga gamit na mas mura sa umpisa pero mas mahal sa katagalan. May mga pagkain na nakakabusog ngayon pero may kapalit sa kalusugan pagdating ng panahon.

Hindi dahil mali ang desisyon ng mahirap. Kadalasan, iyon lang ang desisyong na meron. Walang nang no choice!

Marami kasing tao na ang tingin sa pera ay simpleng numero. Para bang pare-pareho ang halaga ng isang daang piso para sa lahat. Pero iba ang halaga ng isang daang piso kapag may natitira ka pang sampung libo sa bangko. Iba rin ang halaga nito kapag iyon na lang ang natitirang pera mo hanggang sweldo. Alright!

Ang hindi nakikita ng marami ay hindi lang pera ang binabayaran ng kahirapan.

May interes din itong sinisingil sa oras.

May interes din itong sinisingil sa lakas.

May interes din itong sinisingil sa katahimikan ng isip.

Kapag may pera ka, may mga problemang nawawala matapos magbayad. Kapag wala, kailangan mong makipagnegosasyon sa bawat gastusin. Kuryente ba o gamot? Pamasahe ba o tanghalian? Magpapa-checkup ba ngayon o hihintaying lumala pa dahil hindi pa kaya ng budget?

May mga taong sanay nang mag-compute bago matulog. Hindi para malaman kung magkano ang kikitain nila. Kundi para malaman kung sapat pa ba ang natitira para makatawid sa susunod na linggo.

Kaya minsan napapangiti na lang ako kapag may nagsasabing, "Mag-ipon ka lang kasi."

Parang madaling payo. At sa totoo lang, tama naman. Maganda talagang mag-ipon.

Pero may mga pagkakataon na ang problema ay hindi kakulangan sa disiplina. Ang problema ay wala nang natitira para itabi. May mga taong hindi maluho. Hindi gastador. Hindi tamad. Nauubos lang talaga ang kinikita sa simpleng proseso ng pananatiling buhay.

Hindi lahat ng mahirap ay mahirap dahil sa maling desisyon. May mga taong nagsisikap nang doble pero nagsimula sa lugar na mas malayo sa finish line. Habang ang iba ay tumatakbo nang magaan, sila ay may pasan-pasang bigat na hindi nakikita ng karamihan.

Siguro kaya mas mahal maging mahirap dahil hindi ka lang nagbabayad gamit ang pera. Nagbabayad ka gamit ang oras, pagod, oportunidad, at minsan pati kapayapaan ng isip.

At kung may isang bagay na natutunan ko tungkol dito, iyon ay ito: may mga taong hindi naman nangangarap yumaman. Hindi nila hinihingi ang marangyang buhay. Gusto lang nilang dumating sa puntong hindi na nila kailangang makipag-away sa calculator tuwing may bibilhin sila.

Minsan, sapat na ang mabuhay nang hindi kinakailangang pumili kung alin sa mga pangangailangan ang hindi muna aasikasuhin ngayong buwan. Iyon pa lang, para sa marami, isa nang uri ng yaman. --///--

For Vietnamese and Chinese versions, please check out: https://ngocnga.net/bittersweet-memories/?utm_source=tumblr&utm_medium=social&utm_campaign=quote

"The weight of our parents' silent sacrifices rests heavy on our hearts, urging us to turn our guilt into gratitude and our dreams into deeds."

With earphones on, listening to "Rockabye," it's poignant lyrics striking a chord deep within me. As I listen, I’m overwhelmed by the profound realization of how much my life mirrors the song. It makes me think about the immense hard work my parents put in to provide the best for me, and in return, I feel like I'm doing nothing. They spend a lot to cover all my expenses—from the best education to the best food. Mumma works tirelessly, managing all the household chores. Meanwhile, Papa spends his entire day at the shop, enduring 45°C heat, drenched in sweat, working hard to meet all our needs. I And here I am, cocooned in the comfort of an air-conditioned room, scrolling endlessly through shorts and reels, wasting my time.

They don’t complain about the struggles they face; they just want me to do well in my studies and my career. But am I doing that? Am I putting in even the slightest effort? The answer is a resounding NO.

The other day, Mumma was telling me about Nani's acquaintance, who mentioned an uncle proudly talking about his daughter clearing the toughest exam in the world—the UPSC. She became an IAS officer. I wonder if I will ever be able to make Mumma and Papa proud of my achievements.In our joint family, where every couple boasts a son, my parents chose to defy societal norms. Despite advice to adopt a boy, my father stood firm, believing that his three daughters were more than enough, that we would one day make him proud. Yet here I am, feeling like a failure, not even putting in the slightest effort.

I asked Mumma why she didn’t study well, thinking if she had, she could be independent, free, and respected by Papa and everyone else. She replied with regret, "Kaash padh liya hota!" (If only I had studied!). I fear a future where I, too, might lament missed opportunities and unrealized potential. I fear telling my daughter the same story of regret, despite having been given every advantage. What if I end up begging for a penny, or dependent on a partner who doesn't respect me ? Is that the life I want?

I daydream all the time about becoming successful, making my parents proud and honored, buying an expensive house, and a luxury car. Yet, looking at my current situation, I am filled with dread that I won't be able to make it. The reality is that I lie lazily on the sofa, mindlessly consuming hundreds of reels, doing everything except studying.