#tagalogwriting

Habang naghihintay ako ng tawag para sa trabaho at paulit-ulit na nagre-refresh ng email, may nabasa akong ideya na hindi mawala sa isip ko. Ang sabi, mas magastos daw maging mahirap kaysa maging mayaman.

Noong una, parang mali. Paano magiging mas mahal ang buhay ng taong kulang ang pera kaysa sa taong marami nito?

Pero habang tumatanda ka, may mga katotohanang hindi mo na kailangang ipaliwanag. Nakikita mo na lang sila sa araw-araw.

Kapag may pera ka, may kakayahan kang bumili ng bagay na tatagal. Kapag mahirap ka, madalas ang nabibili mo ay kung ano lang ang kaya ng bulsa mo sa araw na iyon. Hindi na inisip kung gaano ito katibay. Hindi na naisip kung gaano ito katipid sa loob ng limang taon. Ang naisip nalang ay kung makakatawid ka hanggang bukas.

Kaya may mga sapatos na paulit-ulit binibili dahil paulit-ulit ding nasisira. May mga gamit na mas mura sa umpisa pero mas mahal sa katagalan. May mga pagkain na nakakabusog ngayon pero may kapalit sa kalusugan pagdating ng panahon.

Hindi dahil mali ang desisyon ng mahirap. Kadalasan, iyon lang ang desisyong na meron. Walang nang no choice!

Marami kasing tao na ang tingin sa pera ay simpleng numero. Para bang pare-pareho ang halaga ng isang daang piso para sa lahat. Pero iba ang halaga ng isang daang piso kapag may natitira ka pang sampung libo sa bangko. Iba rin ang halaga nito kapag iyon na lang ang natitirang pera mo hanggang sweldo. Alright!

Ang hindi nakikita ng marami ay hindi lang pera ang binabayaran ng kahirapan.

May interes din itong sinisingil sa oras.

May interes din itong sinisingil sa lakas.

May interes din itong sinisingil sa katahimikan ng isip.

Kapag may pera ka, may mga problemang nawawala matapos magbayad. Kapag wala, kailangan mong makipagnegosasyon sa bawat gastusin. Kuryente ba o gamot? Pamasahe ba o tanghalian? Magpapa-checkup ba ngayon o hihintaying lumala pa dahil hindi pa kaya ng budget?

May mga taong sanay nang mag-compute bago matulog. Hindi para malaman kung magkano ang kikitain nila. Kundi para malaman kung sapat pa ba ang natitira para makatawid sa susunod na linggo.

Kaya minsan napapangiti na lang ako kapag may nagsasabing, "Mag-ipon ka lang kasi."

Parang madaling payo. At sa totoo lang, tama naman. Maganda talagang mag-ipon.

Pero may mga pagkakataon na ang problema ay hindi kakulangan sa disiplina. Ang problema ay wala nang natitira para itabi. May mga taong hindi maluho. Hindi gastador. Hindi tamad. Nauubos lang talaga ang kinikita sa simpleng proseso ng pananatiling buhay.

Hindi lahat ng mahirap ay mahirap dahil sa maling desisyon. May mga taong nagsisikap nang doble pero nagsimula sa lugar na mas malayo sa finish line. Habang ang iba ay tumatakbo nang magaan, sila ay may pasan-pasang bigat na hindi nakikita ng karamihan.

Siguro kaya mas mahal maging mahirap dahil hindi ka lang nagbabayad gamit ang pera. Nagbabayad ka gamit ang oras, pagod, oportunidad, at minsan pati kapayapaan ng isip.

At kung may isang bagay na natutunan ko tungkol dito, iyon ay ito: may mga taong hindi naman nangangarap yumaman. Hindi nila hinihingi ang marangyang buhay. Gusto lang nilang dumating sa puntong hindi na nila kailangang makipag-away sa calculator tuwing may bibilhin sila.

Minsan, sapat na ang mabuhay nang hindi kinakailangang pumili kung alin sa mga pangangailangan ang hindi muna aasikasuhin ngayong buwan. Iyon pa lang, para sa marami, isa nang uri ng yaman. --///--

May mga tao sa paligid mo na tinatawag ang sarili nilang kaibigan. Pero kapag tinitingnan mo sa liwanag, parang ibang mundo ang kanilang tinitirhan. May ngiti, may tawanan, pero may tinik sa bawat salita at kilos. Ito ang mga klaseng kaibigan na mararanasan mo sa buhay, bawat isa may pangalan, bawat isa may bakas sa sugat mo

Maamong Gago “Ang galing mo pala kapag gusto mo.” Papuri lang sa anyo, pero may parinig na sermon. Babatiin ka habang dinudurog ng marahan. Lason sa anyo ng compliment. Hirap magpasalamat kapag ramdam mong insulto ang laman ng regalo. Halimbawa: Umupo ka sa tabi niya sa kape. “Ang galing mo pala kapag gusto mo,” sabi niya habang hinahawakan ang tasa mo. Ramdam mo ang init ng kape, at kasabay nito, yung malamig na pangungutya na nakasilid sa bawat salita.

Kupal Lagi silang may kwento, reklamo, lungkot. Ikaw ang basurahan ng lahat ng hindi nila kayang saluhin. Pagkatapos, “thank you ha, gumaan pakiramdam ko.” Oo, kasi sa’yo nila binuhos lahat. At pag ikaw naman ang pagod, tahimik silang nagla-log out. Halimbawa: Nakarating ka sa kanila pagkatapos ng mahabang araw, at binuhos nila lahat ng drama nila. Kapag ikaw naman ang nanghingi ng oras, biglang busy, parang invisible ka sa screen.

Multo Laging “we should hang out” pero kapag kailangan mo sila, biglang busy. Pag may drama, nawawala. Pero pag may beach photo ka, ayun, parang nagbalik sa mundo ng mga buhay. “Catch up tayo soon.” Soon. Yung salitang laging maganda pakinggan pero hindi dumarating. Halimbawa: Nag-send ka ng text sa oras ng emergency, “Tara, kailangan kita.” Read lang. Pero nung nag-post ka ng picture sa beach, bigla siyang nag-react, parang nagbabalik sa mundo ng mga buhay.

Barbero Ayaw daw ng gulo pero laging may kwento. “I mean, ayoko mag-name drop, pero…” Pagkatapos ng pero, sunog na reputasyon mo. Pag nagalit ka, sila pa ang mabait. “Grabe, di ko naman sinasadya.” Ganyan ang mga pyromaniac: takot sa apoy, pero lagi silang may posporo. Halimbawa: Sa kwento sa inuman, nabanggit niya yung isang pagkakamali mo sa harap ng iba, habang tawa-tawa. Ramdam mo yung init ng usok sa paligid mo, kahit wala ka sa spotlight.

Palabati Pero Walang Alaala “Kamusta ka na?” Pero hindi nila kayang makinig sa sagot. Gusto lang nilang marinig ang boses nila sa ibabaw ng ingay mo. May mga tanong na hindi talaga gustong marinig ang totoo. Halimbawa: “Kamusta ka na?” tanong niya sa chat. Sagot mo: “Ayos lang, medyo busy.” Wala man lang follow-up, agad na bumalik sa kanilang sariling kwento.

Tagapayo ng mga Pagdududa “Sure ka ba d’yan? Baka masaktan ka ulit.” Concern daw, pero sa tono, may halong “ayan ka na namang tanga.” Marunong magpanggap na nag-aalala, pero sa totoo lang, natatakot lang silang maunahan mo gumaling. Halimbawa: Habang nagdadalawang-isip ka sa bagong opportunity, kinakausap ka niya: “Baka masaktan ka ulit, wag ka muna.” Ramdam mo ang proteksyon, pero may patak ng pangungutya sa dulo.

Komedyante Tahimik kapag kayong dalawa lang, pero pag may audience — boom. Biglang may spotlight, tapos ikaw ang punchline. Lahat tumatawa, ikaw lang ang tahimik. Pag nasaktan ka, “grabe, joke lang.” Ang sakit daw maliit lang. Pero bakit parang laging sa parehong sugat tumatama? Halimbawa: Sa party, nagkwento siya ng storya nyo niyo dati, pero binalot sa biro. Lahat natawa, ikaw lang ang tumahimik, ramdam mo ang init ng katahimikan mo sa gitna ng tawa.

Clone Bigla na lang pareho kayo ng suot, ng caption, ng panaginip. Kala mo coincidence, pero parang ninanakawan ka ng pagkatao mo nang paunti-unti. Hindi dahil idol ka nila. Gusto lang nilang maging ikaw — kasi pag sila lang, wala silang laman. Halimbawa: Nagpost ka ng mood board ng iyong visual style. Kinabukasan, pareho na rin ang aesthetic niya, parang sinasalo ang originality mo.

The KJ’s “Congrats!” pero may diin sa “sana all.” Sabay tawa na hindi umaabot sa mata. Hindi ka pa man natatapos magpasalamat, parang gusto ka na nilang mapagod. Hindi umaalis, naghihintay lang ng tamang oras para ipaalala na hindi ka dapat masyadong masaya. Halimbawa: Na-promote ka sa trabaho. Pagbati niya: “Congrats, sana all.” Ramdam mo ang kaunting kirot sa tono, parang may kasamang kondisyon.

Mapagbilang “Naalala mo noong tinulungan kita?” Araw-araw mong pinaaalala. Ang tulong na may resibo, hindi kabutihan — negosyo. At sa huli, ikaw pa ang utang na loob. Halimbawa: Nagpadala ka ng report sa deadline niya, tapos kinakausap ka niya sa chat: “Uy, remember nung ginawa mo yung report last week? Ang galing mo talaga… eh sana next time mas mabilis ka na rin.” Ramdam mo yung pasanin, parang may interest fee sa kabutihan mo.

Politiko Ang kaibigan mo na parang politiko, nandyan lang kapag may kailangan. Tulad ng isang Politiko sa tuwing halalan. Halimbawa: Nandiyan siya lang kapag may event na kailangan ang connection mo. Pag nakatulong ka, biglang friendly; kapag wala, di mo na siya maabutan.

Anino Nawawala kapag madilim ang sitwasyon. Kapag kailangan mo sila, biglang nagiging busy, biglang di mo maabot. Halimbawa: May emergency ka, nag-text ka sa kanya. Read lang, wala ring sagot. Kinabukasan, normal na ang usapan, parang wala lang nangyari.

Beterano Palaging inuuna ang sarili at ginagamit ang buhay mo para ipakita ang sarili nila. Ang tagumpay mo, parang sahog sa kanilang palabas. Halimbawa: Ibinahagi mo ang iyong bagong achievement. Agad niyang ikinuwento ang sarili niyang karanasan, at ikaw lang ang background sa kwento.

Makapili Laging ikaw ang sisihin. Kapag may gulo, hindi sila nagrereklamo, hindi sila responsable. Ikaw ang target. Halimbawa: Nagkaroon ng misunderstanding sa grupo. Lahat ng tanong at galit ay nakatuon sa’yo, habang siya tahimik, walang kasalanan sa kanilang paningin.

Tsismosa Kung may balita tungkol sa iba, sila ang unang kumukulong detalye. Siguradong pinag-uusapan din ang buhay mo sa likod mo. Halimbawa: May nagkwento tungkol sa’yo sa social media. Kinabukasan, siya ang unang nag-comment: “Alam mo ba, si Black?” Ramdam mo na may palihim na bintana sa likod mo.

Parasite Laging humihingi ng oras, effort, at attention. Pero hindi nagbibigay pabalik. Relasyon nila parang utang na hindi mo binabayaran. Halimbawa: Lagi siyang nagpapahiram ng oras mo sa problema niya. Kapag ikaw naman ang nanghingi, biglang may excuse, lagi kang nagiging secondary.

Negosyante Mabuti lang kausap kapag may kapalit. Kapag wala kang maibigay, wala rin sila. Halimbawa: Nag-offer ka ng tulong o resources, biglang super friendly. Kapag wala kang maibigay, nagiging distant.

Most Promising Paulit-ulit na hindi tumutupad sa pangako. Hindi mo alam kung aasahan mo ba sila o hindi. Pagdating sa oras na kailangan mo, wala sila. Halimbawa: “Tara, tulungan mo ako sa project bukas ha?” sabi nila. Kinabukasan, wala. Text mo, di sinasagot. Tumawag ka, busy raw. Natutunan mo lang mag-adjust mag-isa.

Chameleon Iba ang mukha sa harap ng iba. Hindi consistent ang asal. Hindi mo sila kilala, at hindi rin nila kilala ang sarili. Halimbawa: Sa harap ng grupo, friendly at charming. Sa’yo, may ibang tono, ibang approach. Kahit sino ang kasama, iba ang hitsura niya.

Dictator Mahilig mang-utos. Ang pagiging kaibigan nila, parang checklist lang. Hindi mo ginawa ang gusto nila, nagiging malamig sila. Halimbawa: Sinabi mo na may iba kang plano. Agad siyang nagpakita ng disappointment, para bang may violation ka sa kanilang sistema.

Loaner Mahilig mangutang. Lagi kang pinagpapahiram at parang obligasyon mo ang magbigay. Kapag panahon na bayaran, biglang naglaho. Halimbawa: Hiniram ang bagong libro mo. Sinabi na babalik niya agad. Pagkatapos ng linggo, wala pa rin. Tumawag ka, di na maabutan.

Syempre hindi lang ito natatapos sa bente-uno. Ikaw nalang ang magsabi kung sino ang sino. I-comment mo lang kung trip mo.

Minsan dahil naging kaibigan ka nila, mapapaisip ka at masasabing, “Kilala ko yun, hindi naman siya ganun.” Tama naman, kilala mo siya. Pero baka kilala mo lang, pero kahit kailan hindi mo siya naging kabisado. --///--

May mga sandali na hindi naman malalim ang nangyari, pero tumatama siya sa isang parte mo na matagal nang hindi nagagalaw. Yung simpleng biruan sa mesa, tapos bigla kang napatawa nang hindi mo mapigilan. Yung tawang may tunog ng pagod, may halong ginhawa. Bago mo pa mapansin, may luha kang pinupunasan. Hindi dahil malungkot, kundi dahil hindi mo na maalala kung kailan ka huling tumawa nang ganito.

Meron ding mga tagpong hindi mo inasahang bubuksan ka. Yung biglang may nag-abot ng bagay na matagal mo nang gusto pero hindi mo sinasabi. Yung simpleng “andito lang ako” na hindi mo hinihingi pero dumating. Yung mababaw na success na sa totoo lang, hindi naman malaking bagay sa iba, pero para sa isang taong sanay magtiis, parang may nabasag sa loob. Masaya ka. Pero may luha. Kasi hindi ka sanay sa gaan.

Minsan naman, natatawa ka sa gitna ng gulo. Yung tipong mali mali ka na sa stress, at biglang may nangyaring sobrang kabobohan kaya pareho mong naramdaman ang takot at katawa-tawa. Yung sandaling kinain ka ng pagod pero binawi ng isang simpleng biro. Hindi mo alam kung dapat kang magreklamo o tumawa. Kaya ginawa mo pareho.

Ang iyak-tawa ay hindi contradiction. Hindi siya clash. Parang maliit na puwang kung saan pumapantay ang bigat at gaan. Parang saglit na pahinga kung saan hindi mo kailangang magpanggap. Hindi mo kailangang mamili kung alin ang totoo sa nararamdaman mo. Kasi pareho silang totoo. Pareho silang sa iyo.

--///--

Paulit-ulit ka ng course pero nakagraduate ka rin. Nakakatawa sa labas kasi parang running joke na, pero noong hawak mo na yung diploma, hindi mo alam kung tatawa ka dahil sa dami ng beses mong muntik sumuko, o iiyak ka dahil hindi ka bumitaw.

Natanggap ka sa trabaho pagkatapos ng isang taon mong pag-aapply. Sanay ka na sa “We regret to inform you,” tapos biglang may email na “Congratulations.” Mapapahalakhak ka sa disbelief, at may kasunod na luhang tutulo.

Nagtipid ka nang todo, tapos noong sweldo mo nagkaproblema sa payroll. Nakakatawa sa malas, at may kasunod na konting iyak sa frustration.

Sobrang kabado ka sa interview, tapos basic lang ang tanong. Nakanganga ka lang, tapos naiiyak sa pag-uwi dahil na-realize mong hindi ka pala bobo, sobrang pagod ka lang noon.

Nag-resign ka sa galit, tapos niregret mo pagkatapos makita mong mababa pala yung final pay. Hahalakhak ka sa sarili, pero masakit din.

Hindi mo alam ang sagot sa recitation, pero lahat ng hindi mo alam tinawag ng prof. Napatawa ka sa absurdity, at naiiyak sa biyahe pauwi dahil ramdam mo na pagod ka na sa pakiramdam na kulelat.

Nag-ipon ka ng confidence para mag-confess, tapos ang sagot niya ay “hala di ko napansin.” Awkward tawa, at may marahang kirot.

Nanalo ka sa raffle, pero ang nakuha mo pinakamurang item. Malakas ang tawa mo, at may luha sa dulo dahil matagal ka nang walang nararanasang swerte.

Akala mo bagsak ka sa finals, tapos pasado ka pala. Tumawa ka agad, at nang nasa jeep ka na, may luha kang pinahid dahil isang buwan kang hindi nakatulog.

Nagka-crisis ka sa buhay, tapos biglang may promo ang favorite mong pagkain. Tumawa, at may kasunod na konting iyak.

Ilang taon mong niligawan, pero basted ka pa rin sa huli. Nakakatawa sa tagal mong nag-invest, pero pag-uwi mo, may luha kang pinigilan dahil ginawa mo ang lahat, pero hindi ikaw ang pinili. Ayos sana kung napunta ka sa "FRIENDZONE" kaso kahit dun hindi ka napunta.

Kapag sobrang pagod ka pero may nagbitaw ng timing na biro. Halos sumuko ka na sa araw, tapos may sinabi ang kaibigan mo na sa iba baka hindi nakakatawa, pero sa iyo parang may nabuksang pinto. Tumawa ka nang sobra, at may lumabas na luha dahil iyon lang ang ginhawang natanggap mo buong linggo.

Kapag matagal mong hinintay ang isang bagay at sa wakas nangyari. Simpleng good news lang—natanggap mo, naayos ang problema, gumaan ang bigat, at masaya ka sa iisang hininga.

Kapag may nagregalo o nagbigay ng maliit na kabaitan na hindi mo hiningi. “Uy naalala kita kaya binili ko ’to,” o “Inreserve ko sayo yung upuan.” Para sa iba babaw, pero para sa isang taong hindi sanay alagaan, nakakabiyak siya. Tatawa ka, at may luha sa gilid.

Kapag may nakwento kang mababaw na memorya at biglang umabot sa core mo. Kwentuhan lang, childhood, kalokohan… hanggang mapansin mo na masaya ka, pero may lungkot na sumisingit.

Kapag sobrang saya ng tropa, tapos may isang maliit na bagay na kumalabit sa emosyon mo. Lahat sila humahagalpak, at ikaw biglang nahuli ng sarili mong luha. Nag-overflow ka lang.

Kapag nag-crack ka sa sobrang pagod. Nasa gitna ka ng trabaho o problema, tapos may nangyaring sobrang kabaliwan… natabig mo tubig, mali yung pinasa mo, napa-utang ka nang hindi sinasadya. Naiinis ka pero natatawa, hanggang umabot sa luha dahil sobrang naipon ang bigat.

Kapag may narealize kang huli na. Na okay ka na, na napatawad mo na, na kaya mo pala. Yung realization na hindi mo hinahanap, pero tumama nang direkta. Masaya ka, malungkot ka, magkasabay.

Kapag matagal kang hindi masaya, tapos biglang may sandaling totoong magaan. Hindi mo alam ang gagawin. Hindi ka sanay. Kaya tumawa ka nang sobra, at umiyak nang konti… kasi puwede pala.

At sa huli, ang lahat ng iyak at tawa ay sabay. Hindi mo kailangan pumili. Hindi mo kailangan itago ang bigat o pilitin ang saya. Pareho silang sa iyo, pareho kang buhay. Ang mga luha mo ay hindi palatandaan ng kahinaan, at ang tawa mo ay hindi laging pagkakalimot. Pareho silang pahintulot na maramdaman ang lahat, ang pagod, ang ginhawa, ang sorpresa, at ang simpleng kasiyahan.

Sa gitna ng lahat, may maliit na puwang para huminga. Para lang sa iyo. Isang puwang kung saan pwedeng magpahinga ang puso at isip, kahit sandali lang. Isang puwang na nagsasabi na okay lang maging tao, na okay lang mapagod at mapasaya. Na sa bawat iyak, may tawa; at sa bawat tawa, may iyak. Na sa dulo, hindi mo kailangan pilitin ang sarili.

Dito mo mararanasan ang kabuuan ng pagiging buhay. At sa bawat paghinga mo sa maliit na puwang na iyon, mararamdaman mo na ang lahat ng nangyari sa iyo, lahat ng luha, lahat ng tawa, ay hindi nasayang. Lahat ng ito ay sa iyo. --///--

Madalas hindi napapansin ng tao na hindi basehan ang kapal ng bulsa para sabihing mayaman ka. Kasi kung tutuusin, habang dumarami ang pera, mas lumalabo rin kung ano ba talaga ang kailangan.

Mas madali kang gumastos kapag pakiramdam mo may pambili ka, pero mas mahirap matulog kapag alam mong lahat ng iyon babayaran mo rin sa ibang paraan: oras, antok, o sarili.

Minsan iniisip ko, paano ba kinikita ng mga tao yung pera nila. Yung iba, parang hindi nila kailangang lumaban araw-araw. Yung iba naman, parang bawat kembot ng segundo may kapalit na pagod.

Sabi nila, work smart daw. Pero paano kung hindi ka pinanganak na may smart na connection, diploma, o diskarte na may puhunan? Eh di work hard. Kahit minsan, work tired. Basta gumagalaw. Basta may ambag.

Ang problema, hindi laging kita ang bunga ng ginagawa mo. May mga araw na para kang nagtatanim sa semento paulit-ulit, walang usbong pero umaasa pa rin.

Hindi dahil sigurado kang may aanihin, kundi dahil wala kang ibang alam kundi magpatuloy.

At doon mo marerealize, hindi pala pera ang tunay na yaman.

Yung kakayahan mong hindi bumitaw kahit ubos ka na, iyon ang puhunan na hindi kayang bilhin ng kahit sinong mayaman.

Isang mensahe para sayo.

Dumating ka sa buhay ko ng walang pasabi. Hindi ka tulad ng mga lalaking nakilala ko na nagsimula sa pagkakaibigan at umusbong sa pagkakaintindihan. Hindi ka rin yung tipo ng lalake na nakilala ko lang sa dating app at bigla na lang nakahulugan ng loob. Biglaan ka ngang dumating. Biglaan. Kaya pala.

Hindi ako yung tipo ng babae na agad agad na huhulog sa mga lalaking nagbibigay motibo. Oo, mabuti ang intensyon at may respeto, pero mahirap kunin ang tiwala ko. Minsan na kong naloko, tama na. Kaya sa umpisa pa lamang sasabihin ko na sayo na hindi ako mahihirapan na sabihin ito. Hindi masakit. Gusto ko lang malaman mo na ito ang dinulot mo.

Sinimulan mong buksan ang pintuan sa aking puso ng magparamdam ka at nagbigay oras malayo man ang distansya natin, nandyan ka nandito ako. Sa loob ng dalawang buwan ni hindi man lang kita nakita ng hindi sa pagitan ng mga lente ng telepono ko. Hindi ko man lang nakadaupang palad ang mga balat mong di ko nga matukoy kung maputi o kayumanggi. May filter kasi yang gamit mong Oppo.

Sa loob ng dalawang buwan, pinaramdam mo na gusto mo ko. Kinilala, pati kaibigan, pati pamilya, pati nga mga aso ko, pinakilala ko sayo. Sa loob ng dalawang buwan, malakas kang tumawa sa mga kakaiba natin kwentuhan. Mga harutan at mga walang ka kwenta kwentang tuksuhan.

Pero aaminin ko, gusto ko yon. Hindi man ako buong nahulog. Nadapa dapa naman ako. Sino bang hindi? gwapo ka, mabait ka, matalino ka at nakakatawa ka. Nakakatawa ka, yan siguro yung mamimiss ko. Yung mga kwento mong simple lang pero pag ikaw ang nagsabi, parang may lalabas na dragon at lalapain ang mga tao sa kwento. Nagustuhan ko yun sayo. Dahil dyan mas ginusto kita na makasama. Sumagi na nga din sa isip ko na, dumalaw sa inyo. Kasi gusto na kita makita. Sumagi na din sa isip ko na bakit di na kaya maging tayo na. Wala ng ligawan, tutal dun naman. Sumagi. Buti na lang sumagi lang.

Hay. Biglaan kang dumating sa buhay ko at sumagi naman sa puso ko na baka manatili ka ng matagal. Pero tulad nga ng mga salitang ito, biglaan ka ding umalis, at sinagi mo ang puso ko na muntikan ng magmahal.

Bwisit. Tapos ganyan ka. Bigla kang lumayo dahil sa isang napaka walang kwenta na dahilan. Yung dahilan na, "ayoko kasing makita ka na nasasaktan dahil wala akong oras sayo lalo na't magkalayo tayo". Sinabi mo yan sakin, pagtapos ng apat na araw na pag aAWOL sa buhay ko, walang tawag walang text at wala ni pasintabi sakin na nag aantay gabi gabi. Balisa kasi wala man lang pasabi. Nag aalala sa kung ano mang ginawa ko.

Sa takot na umalis ka ulit. Sabi ko sayo, kakayanin ko naman. Kakayanin ko ang distansya, hindi ko pa man nasusubukan kaya ko naman pag aralan. Kasi sabi ko gusto kita, nakakahinayang yung nabuo na nating samahan.

Napahinto ako. Kasi may nakita ako habang kausap ka sa. Nakikita ko na sa mata mo. Nakita ko na sa mata mo na may nagiba na sayo. Nag-iba ka bigla. Hindi na ko ang laman nyan. Hindi na ako ang gustong nakikita. Hindi na. Iba na. Kaya pala.

Ayokong pang hawakan na sinabi mo sakin na, "kung ibang babae lang naman wag na", lalo na nung sinabi mo na hindi mo na alam kung anong gusto mangyari.

Tinanong kita, diretso at walang paligoy ligoy.

Ako: Gusto mo pa ba ko?

Ikaw: Oo,

Ako: Gusto mo pa ba ituloy to?

Ikaw: Ayokong itigil, pero di ko alam kung itutuloy ko.

Nung binanggit mo yan, nagdesisyon na ko para sayo. HINDI NA. Kung talagang gusto mo ko, hindi yan sasagi sa isip mo. Hindi ako isang laruan na pwede mo lang isantabi pag di mo na alam kung anong gusto mo gawin.

Ako na ang sasagot.

Ako: Ganito. Wag mo na ko kausapin, wag na tayo magusap. Tapusin na natin to.

Hindi ko kailanman aantayin pa na magbago ka ng isip. Hindi ko na kailangan pang magbigay ng "baka" sa utak ko na babalik ka pa. Tutal, dalawang buwan? Pwede na yon. Dalawang buwan akong nagkaroon ng paguubusan ng oras. Dalawang buwan na hindi nasayang, dahil may natutunan na naman ako na maari kong dalhin sa hinaharap. Natutunan ko na kaya kong unahin ang sarili ko, at hindi maawa kung hindi man ayos ang mga nangyayari sa buhay. Natutunan kong maging matatag.