#tagalogprose

Habang naghahanap ako ng trabaho online, may nabasa akong article tungkol sa mga senyales kung oras na bang mag-resign o maghanap ng ibang trabaho.

Habang naghihintay ng reply sa mga application na ipinasa ko, at ng mga tawag mula sa mga employer na malamang nakalimutan na ang aking pangalan, napaisip ako.

Eto daw ang pitong senyales: 1. You dread going to work

Hindi na ito simpleng ayaw mo lang ng Monday. Ito yung tipong Sunday pa lang, parang may multong nakaupo sa dibdib mo. Tapos pag nag-ring ang alarm, ang una mong naiisip ay kung valid bang dahilan ang "ayoko na.

2. You envy other people's success

Kapag nakakakita ka ng taong masaya sa trabaho nila at ang unang reaction mo ay hindi inspiration kundi "sana all," baka may kulang na rin sa sarili mong career.

3. You've stopped thinking big

Dati may five-year plan ka. Ngayon ang long-term goal mo ay makaligtas hanggang Friday.

4. You're never challenged

Kabisa mo na ang trabaho hanggang sa kaya mo nang gawin habang kalahati lang ang kaluluwa mo ang present. Maganda ang comfort zone hanggang sa maging kulungan.

5. You have no work-life balance

Kapag ang trabaho mo ay may access na sa oras ng tulog, pagkain, bakasyon, pamilya, at mental health mo, hindi na siya trabaho. Para na siyang possessive na ex.

6. You don't feel listened to or appreciated

Nagbibigay ka ng effort, idea, at energy. Ang kapalit minsan ay seen zone sa email at dagdag na trabaho.

7. You're reading this article

Ayon sa article, kung binabasa mo ito, baka naghahanap ka na talaga ng pagbabago.

O baka bored ka lang.

Pero kung tutuusin, bihira naman ang taong naghahanap ng exit sign kung masaya pa siya sa loob ng building. --///--

Habang binabasa ko yung listahan, napansin ko na karamihan sa mga senyales ay tungkol sa nararamdaman mo sa trabaho. Pagod ka na ba? Hindi ka ba naa-appreciate? Nawalan ka na ba ng gana? Valid naman lahat iyon.

Pero bilang isang Pilipinong ilang beses nang nag-compute kung ilang araw pa bago ang susunod na sahod, napaisip ako. Minsan kasi hindi ganoon kasimple.

May mga taong galit na sa trabaho pero hindi makaalis. May mga taong umiiyak na sa CR pero pumapasok pa rin kinabukasan. May mga taong alam nang tapos na ang laban, pero may binabayarang renta, kuryente, internet, at mga magulang na hindi tumatanggap ng "self-care" bilang pambayad ng bills.

Kaya kung gagawa ako ng sarili kong listahan ng mga senyales, baka hindi ito tungkol sa kung masaya ka pa ba sa trabaho. Kundi kung ano ang mga bagay na unti-unti mong tinatanggap na hindi dapat normal.

1. Kapag hindi na sumasabay ang sahod sa buhay

Hindi mo hinihinging yumaman. Gusto mo lang na pagkatapos ng increase, hindi ka pa rin matalo ng isang linggong pamasahe at simpleng grocery sa palengke. Nakakatawa kasi minsan. Tatawagin kang valuable employee sa umaga, tapos pagsapit ng gabi, nagko-compute ka kung puwede pa bang gawing ulam ang itlog sa ikalimang araw.

2. Kapag ang overtime ay nagiging personality mo

Dati extra effort lang. Ngayon parang requirement na. Kapag tinanong ka kung anong hobbies mo, ang sagot mo ay "magtrabaho". Kapag tinanong ka kung anong ginagawa mo tuwing weekend, ang sagot mo ay "humabol sa mga bagay na hindi ko natapos noong weekdays."

Unti-unti mong nakakalimutan na ang oras ay bahagi rin ng sweldo mo.

3. Kapag ang pagiging mahusay ay may kasamang parusa

Natapos mo nang maaga? Heto pa ang dagdag na trabaho. Efficient ka? Ikaw ulit. Masipag ka? Ikaw na bahala.

May kakaibang sistema sa maraming trabaho. Kapag mabagal ka, tutulungan ka. Kapag magaling ka, magkakaroon ka ng increase; trabaho nga lang.

4. Kapag ang loyalty ay nagiging one-way street

May mga empleyadong limang taon nang loyal. Sampung taon. Minsan higit pa. Alam nila ang lahat ng proseso. Alam nila ang lahat ng problema. Alam nila pati pangalan ng printer na laging sira.

Pero kapag may budget cuts, biglang pare-pareho lang pala kayong pangalan sa spreadsheet.

5. Kapag wala ka nang nakikitang susunod na hakbang

Hindi naman lahat gustong maging CEO. Pero nakakatakot kapag kahit maliit na pag-unlad, hindi mo na makita.

Parang nasa hagdan kang ilang taon nang inaakyat pero pagtingin mo sa paligid, nasa parehong palapag ka pa rin.

6. Kapag mas buhay ka kapag naka-leave

Napansin mo ba? Minsan isang araw na leave lang, biglang bumabalik ang gana mong mabuhay. Humahaba ang tulog. Sumasarap ang pagkain. Nagkakaroon ka ng oras makipag-usap sa mga tao.

Tapos kinabukasan, balik ulit sa normal. At doon mo mare-realize na baka hindi ikaw ang problema.

7. Kapag nagsisimula ka nang mangarap ng ibang buhay

Ito siguro ang pinakamalinaw na senyales. Hindi pa resignation letter. Hindi pa interview. Hindi pa bagong trabaho.

Pero madalas mo nang iniisip kung ano kaya ang pakiramdam ng buhay na hindi umiikot sa pag-survive mula sahod hanggang sahod.

At minsan, doon nagsisimula ang pag-alis. Hindi sa pagpasa ng resignation. Kundi sa sandaling tumigil kang maniwalang ito na lang ang kaya mong makuha. --///-- Ang problema kasi, karamihan sa mga senyales na ito ay hindi naman biglaang dumarating. Hindi isang araw kang gigising at sasabihing ayaw mo na. Unti-unti itong naiipon.

Parang tubig na tumutulo sa bubong. Sa una, wala kang pakialam. Hanggang sa isang araw, nagtataka ka kung bakit basa na ang buong kisame.

Kaya siguro maraming tao ang nananatili sa trabahong matagal nang hindi para sa kanila. Hindi dahil mahina sila. Hindi dahil kulang sila sa tapang. Kundi dahil hindi naman madaling talikuran ang bagay na siyang bumubuhay sa iyo.

Ang nakakalungkot lang, minsan habang pinipilit nating buhayin ang sarili natin, unti-unti rin tayong nauubos.

At baka iyon ang pinakamalaking senyales sa lahat. Hindi na dahil ayaw mo nang pumasok, kundi baka nakalimutan mo na ang pangunahing dahilan kung bakit ka pumasok.

--///--

May mga taong madaling basahin. Kapag may gusto sila sa isang tao, parang may press release ang buong pagkatao nila. Nag-iiba ang ngiti, nagiging mas madalas online, at biglang nagkakaroon ng interes sa mga bagay na dati naman ay wala silang pakialam. Kahit hindi sila umamin, may mga kaibigan nang nakakahalata.

Pero may mga tao ring kabaligtaran.

Hindi mo sila mahuhuli sa matatamis na salita o sa malalanding biro. Kahit tanungin mo nang diretsahan, sasabihin nilang wala lang. At ang nakakatuwa, minsan hindi sila nagsisinungaling. Minsan hindi talaga nila alam.

Akala kasi natin kapag may gusto ka sa isang tao, agad mo itong malalaman. Parang may alarm na tutunog sa loob ng dibdib mo at magsasabing, "Ayan na. Nahulog ka na." Pero hindi naman laging ganoon. May mga damdaming dumarating nang tahimik. Walang anunsyo. Walang warning. Isang araw na lang, may isang tao nang mas madalas pumasok sa isip mo kaysa dati.

Sa una, hindi mo iyon papansinin. Busy ka. May trabaho, may responsibilidad, at may sarili kang mga problemang iniisip. Bukod doon, pakiramdam mo matanda ka na para sa mga ganitong bagay. Hindi na ito ang edad para magpuyat dahil sa kilig o maghintay ng mensahe na parang teenager. Yun ang paulit-ulit mong sinasabi sa sarili mo.

Pero habang lumilipas ang panahon, may mga bagay kang napapansin. Inaabangan mo na pala ang mensahe niya. Napapangiti ka kapag nakikita mo ang pangalan niya. Naaalala mo ang maliliit na detalye tungkol sa kanya kahit hindi mo naman sinasadyang tandaan. At kapag may magandang nangyari sa araw mo, may isang tao kang gustong pagsabihan bago ang iba.

Gayunpaman, hindi mo pa rin iyon tinatawag na pag-ibig. Hindi mo pa rin tinatawag na pagkagusto. Hindi mo pa rin binibigyan ng espesyal na kahulugan. Masaya lang kasi siyang kausap. Mabait lang siya. Matagal ka lang talagang walang nakausap na ganito. Excited ka lang. Bored ka lang.

Nakakatawa kung gaano tayo kagaling gumawa ng paliwanag para sa mga bagay na ayaw nating tanggapin. Habang tumatagal, dumarami ang ebidensya pero kasabay rin noon ang pagdami ng palusot. Parang may bahagi ng sarili nating ayaw maniwala sa nangyayari.

Siguro dahil alam natin ang kasunod.

Kapag pinangalanan mo kasi ang isang bagay, nagiging totoo ito. Kapag inamin mong may nararamdaman ka, hindi mo na puwedeng sabihing wala lang. Kapag tinanggap mong mahalaga ang isang tao, kailangan mo ring tanggapin na may kakayahan siyang saktan ka.

At doon nagsisimula ang problema.

Hindi sa damdamin kundi sa takot. Takot na magkamali. Takot na umasa. Takot na malaman na hindi pala pareho ang nararamdaman ninyo. Takot na buksan ulit ang bahagi ng sarili mong matagal mo nang isinara.

Kaya imbes na umamin, nakikipagtalo ka sa sarili mo. Samantalang kitang-kita na ng lahat ang nangyayari. Minsan alam na ng mga kaibigan mo. Minsan pati yung taong gusto mo ay nahahalata na. Ikaw na lang ang hindi pa kumbinsido.

Hindi dahil tanga ka. Hindi dahil bulag ka. Kundi dahil may mga katotohanang mas madaling makita kaysa tanggapin.

At siguro doon ko naintindihan ang isang uri ng tao na matagal ko nang nakikita pero wala akong tawag.

Hindi siya manloloko. Hindi siya paasa. Hindi rin siya taong walang pakialam.

Isa siyang mahal-maangan.

Yung taong nahuli na ng puso niya pero pilit pa ring naghahanap ng ebidensya. Yung taong malinaw na ang sagot pero paulit-ulit pa ring binabasa ang tanong. Yung taong mahal na, pero hindi pa handang aminin kahit sa sarili niya.

At siguro iyon ang pinaka-nakakatawang bahagi ng lahat.

Paulit ulit akong nangangako sa sarili ko. Na bukas iba na. Na sa susunod mas matibay na. Na hindi na ako magpapadala. Pero pagdating ng sandali, pareho pa rin ang reaksyon. Pareho pa rin ang pag iwas. Pareho pa rin ang pagkapit sa mga bagay na alam kong hindi naman talaga nakakatulong.

Doon ako naiirita. Hindi dahil mahina ako. Kundi dahil alam ko na dapat mas alam ko na. Ilang beses ko na itong dinaanan. Ilang beses ko na itong sinulat. Ilang beses ko na itong inamin. Pero heto pa rin ako. Umiikot. Parang walang natutunan.

Parang dumaan lang ang lahat. Parang binangga ako ng buhay paulit ulit, pero wala man lang naiwan. Walang aral. Walang marka. Walang dalang kahit ano. Para akong umalis sa giyera na walang sugat pero walang natutunan kung paano umiwas sa bala.

Ang dami ko nang maling desisyon. Ang dami ko nang sinayang na pagkakataon. Ang dami ko nang binayaran. Pero tuwing babalik ako sa simula, para pa rin akong walang karanasan. Walang baong karunungan. Walang dalang babala. Parang hindi ko man lang pinulot ang mga piraso ng sarili ko sa bawat pagbagsak.

Siguro ito yung mas masakit aminin. Hindi lang ako nasaktan. Hindi lang ako nagkamali. Kundi parang wala rin akong nakuha. Parang hindi naging puhunan ang sakit. Parang hindi naging guro ang pagkakamali. Dumaan lang. Tapos iniwan akong pareho pa rin.

Siguro ganito talaga kapag paulit ulit kang nasanay sa sakit. Nagiging ingay na lang siya. Hindi na leksyon. Hindi na paalala. Isang background lang habang nagpapatuloy ka sa parehong direksyon.

Hindi pa ako nagbabago. Totoo. Pero hindi na rin ako yung dati na hindi umaamin. At minsan, sapat na muna iyon para magpatuloy.

Habang naghihintay ako ng tawag para sa trabaho at paulit-ulit na nagre-refresh ng email, may nabasa akong ideya na hindi mawala sa isip ko. Ang sabi, mas magastos daw maging mahirap kaysa maging mayaman.

Noong una, parang mali. Paano magiging mas mahal ang buhay ng taong kulang ang pera kaysa sa taong marami nito?

Pero habang tumatanda ka, may mga katotohanang hindi mo na kailangang ipaliwanag. Nakikita mo na lang sila sa araw-araw.

Kapag may pera ka, may kakayahan kang bumili ng bagay na tatagal. Kapag mahirap ka, madalas ang nabibili mo ay kung ano lang ang kaya ng bulsa mo sa araw na iyon. Hindi na inisip kung gaano ito katibay. Hindi na naisip kung gaano ito katipid sa loob ng limang taon. Ang naisip nalang ay kung makakatawid ka hanggang bukas.

Kaya may mga sapatos na paulit-ulit binibili dahil paulit-ulit ding nasisira. May mga gamit na mas mura sa umpisa pero mas mahal sa katagalan. May mga pagkain na nakakabusog ngayon pero may kapalit sa kalusugan pagdating ng panahon.

Hindi dahil mali ang desisyon ng mahirap. Kadalasan, iyon lang ang desisyong na meron. Walang nang no choice!

Marami kasing tao na ang tingin sa pera ay simpleng numero. Para bang pare-pareho ang halaga ng isang daang piso para sa lahat. Pero iba ang halaga ng isang daang piso kapag may natitira ka pang sampung libo sa bangko. Iba rin ang halaga nito kapag iyon na lang ang natitirang pera mo hanggang sweldo. Alright!

Ang hindi nakikita ng marami ay hindi lang pera ang binabayaran ng kahirapan.

May interes din itong sinisingil sa oras.

May interes din itong sinisingil sa lakas.

May interes din itong sinisingil sa katahimikan ng isip.

Kapag may pera ka, may mga problemang nawawala matapos magbayad. Kapag wala, kailangan mong makipagnegosasyon sa bawat gastusin. Kuryente ba o gamot? Pamasahe ba o tanghalian? Magpapa-checkup ba ngayon o hihintaying lumala pa dahil hindi pa kaya ng budget?

May mga taong sanay nang mag-compute bago matulog. Hindi para malaman kung magkano ang kikitain nila. Kundi para malaman kung sapat pa ba ang natitira para makatawid sa susunod na linggo.

Kaya minsan napapangiti na lang ako kapag may nagsasabing, "Mag-ipon ka lang kasi."

Parang madaling payo. At sa totoo lang, tama naman. Maganda talagang mag-ipon.

Pero may mga pagkakataon na ang problema ay hindi kakulangan sa disiplina. Ang problema ay wala nang natitira para itabi. May mga taong hindi maluho. Hindi gastador. Hindi tamad. Nauubos lang talaga ang kinikita sa simpleng proseso ng pananatiling buhay.

Hindi lahat ng mahirap ay mahirap dahil sa maling desisyon. May mga taong nagsisikap nang doble pero nagsimula sa lugar na mas malayo sa finish line. Habang ang iba ay tumatakbo nang magaan, sila ay may pasan-pasang bigat na hindi nakikita ng karamihan.

Siguro kaya mas mahal maging mahirap dahil hindi ka lang nagbabayad gamit ang pera. Nagbabayad ka gamit ang oras, pagod, oportunidad, at minsan pati kapayapaan ng isip.

At kung may isang bagay na natutunan ko tungkol dito, iyon ay ito: may mga taong hindi naman nangangarap yumaman. Hindi nila hinihingi ang marangyang buhay. Gusto lang nilang dumating sa puntong hindi na nila kailangang makipag-away sa calculator tuwing may bibilhin sila.

Minsan, sapat na ang mabuhay nang hindi kinakailangang pumili kung alin sa mga pangangailangan ang hindi muna aasikasuhin ngayong buwan. Iyon pa lang, para sa marami, isa nang uri ng yaman. --///--

May mga tao sa paligid mo na tinatawag ang sarili nilang kaibigan. Pero kapag tinitingnan mo sa liwanag, parang ibang mundo ang kanilang tinitirhan. May ngiti, may tawanan, pero may tinik sa bawat salita at kilos. Ito ang mga klaseng kaibigan na mararanasan mo sa buhay, bawat isa may pangalan, bawat isa may bakas sa sugat mo

Maamong Gago “Ang galing mo pala kapag gusto mo.” Papuri lang sa anyo, pero may parinig na sermon. Babatiin ka habang dinudurog ng marahan. Lason sa anyo ng compliment. Hirap magpasalamat kapag ramdam mong insulto ang laman ng regalo. Halimbawa: Umupo ka sa tabi niya sa kape. “Ang galing mo pala kapag gusto mo,” sabi niya habang hinahawakan ang tasa mo. Ramdam mo ang init ng kape, at kasabay nito, yung malamig na pangungutya na nakasilid sa bawat salita.

Kupal Lagi silang may kwento, reklamo, lungkot. Ikaw ang basurahan ng lahat ng hindi nila kayang saluhin. Pagkatapos, “thank you ha, gumaan pakiramdam ko.” Oo, kasi sa’yo nila binuhos lahat. At pag ikaw naman ang pagod, tahimik silang nagla-log out. Halimbawa: Nakarating ka sa kanila pagkatapos ng mahabang araw, at binuhos nila lahat ng drama nila. Kapag ikaw naman ang nanghingi ng oras, biglang busy, parang invisible ka sa screen.

Multo Laging “we should hang out” pero kapag kailangan mo sila, biglang busy. Pag may drama, nawawala. Pero pag may beach photo ka, ayun, parang nagbalik sa mundo ng mga buhay. “Catch up tayo soon.” Soon. Yung salitang laging maganda pakinggan pero hindi dumarating. Halimbawa: Nag-send ka ng text sa oras ng emergency, “Tara, kailangan kita.” Read lang. Pero nung nag-post ka ng picture sa beach, bigla siyang nag-react, parang nagbabalik sa mundo ng mga buhay.

Barbero Ayaw daw ng gulo pero laging may kwento. “I mean, ayoko mag-name drop, pero…” Pagkatapos ng pero, sunog na reputasyon mo. Pag nagalit ka, sila pa ang mabait. “Grabe, di ko naman sinasadya.” Ganyan ang mga pyromaniac: takot sa apoy, pero lagi silang may posporo. Halimbawa: Sa kwento sa inuman, nabanggit niya yung isang pagkakamali mo sa harap ng iba, habang tawa-tawa. Ramdam mo yung init ng usok sa paligid mo, kahit wala ka sa spotlight.

Palabati Pero Walang Alaala “Kamusta ka na?” Pero hindi nila kayang makinig sa sagot. Gusto lang nilang marinig ang boses nila sa ibabaw ng ingay mo. May mga tanong na hindi talaga gustong marinig ang totoo. Halimbawa: “Kamusta ka na?” tanong niya sa chat. Sagot mo: “Ayos lang, medyo busy.” Wala man lang follow-up, agad na bumalik sa kanilang sariling kwento.

Tagapayo ng mga Pagdududa “Sure ka ba d’yan? Baka masaktan ka ulit.” Concern daw, pero sa tono, may halong “ayan ka na namang tanga.” Marunong magpanggap na nag-aalala, pero sa totoo lang, natatakot lang silang maunahan mo gumaling. Halimbawa: Habang nagdadalawang-isip ka sa bagong opportunity, kinakausap ka niya: “Baka masaktan ka ulit, wag ka muna.” Ramdam mo ang proteksyon, pero may patak ng pangungutya sa dulo.

Komedyante Tahimik kapag kayong dalawa lang, pero pag may audience — boom. Biglang may spotlight, tapos ikaw ang punchline. Lahat tumatawa, ikaw lang ang tahimik. Pag nasaktan ka, “grabe, joke lang.” Ang sakit daw maliit lang. Pero bakit parang laging sa parehong sugat tumatama? Halimbawa: Sa party, nagkwento siya ng storya nyo niyo dati, pero binalot sa biro. Lahat natawa, ikaw lang ang tumahimik, ramdam mo ang init ng katahimikan mo sa gitna ng tawa.

Clone Bigla na lang pareho kayo ng suot, ng caption, ng panaginip. Kala mo coincidence, pero parang ninanakawan ka ng pagkatao mo nang paunti-unti. Hindi dahil idol ka nila. Gusto lang nilang maging ikaw — kasi pag sila lang, wala silang laman. Halimbawa: Nagpost ka ng mood board ng iyong visual style. Kinabukasan, pareho na rin ang aesthetic niya, parang sinasalo ang originality mo.

The KJ’s “Congrats!” pero may diin sa “sana all.” Sabay tawa na hindi umaabot sa mata. Hindi ka pa man natatapos magpasalamat, parang gusto ka na nilang mapagod. Hindi umaalis, naghihintay lang ng tamang oras para ipaalala na hindi ka dapat masyadong masaya. Halimbawa: Na-promote ka sa trabaho. Pagbati niya: “Congrats, sana all.” Ramdam mo ang kaunting kirot sa tono, parang may kasamang kondisyon.

Mapagbilang “Naalala mo noong tinulungan kita?” Araw-araw mong pinaaalala. Ang tulong na may resibo, hindi kabutihan — negosyo. At sa huli, ikaw pa ang utang na loob. Halimbawa: Nagpadala ka ng report sa deadline niya, tapos kinakausap ka niya sa chat: “Uy, remember nung ginawa mo yung report last week? Ang galing mo talaga… eh sana next time mas mabilis ka na rin.” Ramdam mo yung pasanin, parang may interest fee sa kabutihan mo.

Politiko Ang kaibigan mo na parang politiko, nandyan lang kapag may kailangan. Tulad ng isang Politiko sa tuwing halalan. Halimbawa: Nandiyan siya lang kapag may event na kailangan ang connection mo. Pag nakatulong ka, biglang friendly; kapag wala, di mo na siya maabutan.

Anino Nawawala kapag madilim ang sitwasyon. Kapag kailangan mo sila, biglang nagiging busy, biglang di mo maabot. Halimbawa: May emergency ka, nag-text ka sa kanya. Read lang, wala ring sagot. Kinabukasan, normal na ang usapan, parang wala lang nangyari.

Beterano Palaging inuuna ang sarili at ginagamit ang buhay mo para ipakita ang sarili nila. Ang tagumpay mo, parang sahog sa kanilang palabas. Halimbawa: Ibinahagi mo ang iyong bagong achievement. Agad niyang ikinuwento ang sarili niyang karanasan, at ikaw lang ang background sa kwento.

Makapili Laging ikaw ang sisihin. Kapag may gulo, hindi sila nagrereklamo, hindi sila responsable. Ikaw ang target. Halimbawa: Nagkaroon ng misunderstanding sa grupo. Lahat ng tanong at galit ay nakatuon sa’yo, habang siya tahimik, walang kasalanan sa kanilang paningin.

Tsismosa Kung may balita tungkol sa iba, sila ang unang kumukulong detalye. Siguradong pinag-uusapan din ang buhay mo sa likod mo. Halimbawa: May nagkwento tungkol sa’yo sa social media. Kinabukasan, siya ang unang nag-comment: “Alam mo ba, si Black?” Ramdam mo na may palihim na bintana sa likod mo.

Parasite Laging humihingi ng oras, effort, at attention. Pero hindi nagbibigay pabalik. Relasyon nila parang utang na hindi mo binabayaran. Halimbawa: Lagi siyang nagpapahiram ng oras mo sa problema niya. Kapag ikaw naman ang nanghingi, biglang may excuse, lagi kang nagiging secondary.

Negosyante Mabuti lang kausap kapag may kapalit. Kapag wala kang maibigay, wala rin sila. Halimbawa: Nag-offer ka ng tulong o resources, biglang super friendly. Kapag wala kang maibigay, nagiging distant.

Most Promising Paulit-ulit na hindi tumutupad sa pangako. Hindi mo alam kung aasahan mo ba sila o hindi. Pagdating sa oras na kailangan mo, wala sila. Halimbawa: “Tara, tulungan mo ako sa project bukas ha?” sabi nila. Kinabukasan, wala. Text mo, di sinasagot. Tumawag ka, busy raw. Natutunan mo lang mag-adjust mag-isa.

Chameleon Iba ang mukha sa harap ng iba. Hindi consistent ang asal. Hindi mo sila kilala, at hindi rin nila kilala ang sarili. Halimbawa: Sa harap ng grupo, friendly at charming. Sa’yo, may ibang tono, ibang approach. Kahit sino ang kasama, iba ang hitsura niya.

Dictator Mahilig mang-utos. Ang pagiging kaibigan nila, parang checklist lang. Hindi mo ginawa ang gusto nila, nagiging malamig sila. Halimbawa: Sinabi mo na may iba kang plano. Agad siyang nagpakita ng disappointment, para bang may violation ka sa kanilang sistema.

Loaner Mahilig mangutang. Lagi kang pinagpapahiram at parang obligasyon mo ang magbigay. Kapag panahon na bayaran, biglang naglaho. Halimbawa: Hiniram ang bagong libro mo. Sinabi na babalik niya agad. Pagkatapos ng linggo, wala pa rin. Tumawag ka, di na maabutan.

Syempre hindi lang ito natatapos sa bente-uno. Ikaw nalang ang magsabi kung sino ang sino. I-comment mo lang kung trip mo.

Minsan dahil naging kaibigan ka nila, mapapaisip ka at masasabing, “Kilala ko yun, hindi naman siya ganun.” Tama naman, kilala mo siya. Pero baka kilala mo lang, pero kahit kailan hindi mo siya naging kabisado. --///--

May nabasa lang ako sa internet. Simple lang. Hindi seminar. Hindi therapy session.

Bago ka gumawa ng desisyon. Bago ka mag-react. Bago mo sabihang tanga ang sarili.

Mag pause ka muna.

HALT. Bilang: Hungry, Angry, Lonely, at Tired

Hungry

May mga pagkakataon na galit ka na agad. Naiinis ka sa maliit na bagay. Maingay ang mundo. Lahat parang mali.

Tapos maya maya, kakain ka. Biglang hindi na ganoon kabigat.

Hindi lahat ng galit ay prinsipyo. Minsan mababa lang ang blood sugar mo.

Kapag gutom ang katawan, bumababa ang pasensya. Lumiliit ang tolerance. Ang akala mong malalim na sama ng loob, minsan energy lang ang kulang.

Angry

May galit na hindi sumisigaw.

Nakatago sa likod ng biro. Nasa tono ng sagot mong okay lang. Nasa dibdib na matagal mo nang hindi binubuksan.

Kapag hindi mo siya kinilala, hahanap siya ng ibang lalabasan. Maliit na pagkakamali ng iba, pero malaki ang reaction mo.

Hindi ka baliw. May kinikimkim ka lang.

Lonely

Pwede kang napapalibutan ng tao, pero wala ka pa ring makausap tungkol sa totoo.

Kapag walang nakakarinig sa bigat mo, mas lumalaki ito sa loob ng ulo mo. Ang simpleng problema nagiging permanenteng pakiramdam.

Minsan hindi mo kailangan ng solusyon. Kailangan mo lang ng saksi.

Tired

Ito ang pinaka delikado.

Kapag kulang sa tulog, lumalabo ang judgment. Ang desisyong dapat pag-isipan bukas, gusto mong tapusin ngayon.

Ilang relasyon na ba ang nasira dahil pareho lang kayong pagod.

Ilang salitang hindi na mababawi ang nasabi dahil kulang sa pahinga.

Tandaan: Lamang ang may pahinga.

Bago Magdesisyon

HALT ay hindi nagsasabing ilusyon lang ang problema mo.

Ngunit bago ka gumawa ng desisyon, bago ka mag-react, bago mo sabihing tanga ang sarili, tanungin mo muna:

Kumain ka na ba? Gutom kaba? May galit ka bang hindi mo hinaharap? May kausap ka ba? O may nakakausap ka ba? Nakakatulog ka pa ba? Nakatulog ka ba?

Kapag nasa HALT ka, delayed ang clarity. Yung urgency na nararamdaman mo minsan symptom lang ng pagod o gutom.

Hindi lahat ng pagkakamali ay katangahan.

Minsan gutom ka lang. Minsan pagod ka lang. Minsan kailangan mo lang ng kasama.

HALT muna.

They told us. . . “Study hard so you do not end up answering phones for a living.”

But here we are. College graduates. Former honor students. Working professionals. Speaking better English than our politicians just to say

“I am sorry for the inconvenience, sir.”

Call Center Is the Country’s Great Accidental Gathering Place

You will find everyone here.

The Psych major who can profile a customer’s trauma mid-call. The Nursing graduate who could not get a visa but memorized their QA metrics. The rich kid na naka tatlong course bago nag decide na pera muna, growth later. The loud bakla na may British accent on Mondays, Australian on Fridays. The breadwinner who types “I understand where you are coming from” while hiding past due bills.

Hindi ito dream job. Pero hindi rin ito basta basta.

It is the job that pays your rent, feeds your siblings, and slowly takes your soul one call at a time.

What They Do Not Tell You

The BPO is not just a job. It is a parallel universe where

3AM or 4AM is lunch break. Productivity is counted in mouse clicks and bathroom time. You learn to cry silently between calls, kapag baguhan ka pa. You get shouted at by someone 8000 miles away and still say thank you.

Pero Masaya Rin Kahit Papano

Yes, we joke about it.

We say call center trap yan. We laugh at each other’s fake accents. We tease each other for having a call center barkada na parang kulto sa pantry at smoking area.

But deep down, there is a strange kind of love in it.

You have not really lived until you have

Slept in the sleeping quarters beside a stranger na amoy Lucky Me. Chismisan sa floor habang may crisis tungkol sa metrics. Na promote tapos nag resign two weeks later dahil wala nang thrill. Inampon ng bakla sa wave mo kasi wala kang baon.

So What If This Was Not the Dream

We did not sell out. We just did what we had to.

Because in this country hustle is not ambition. It is survival.

And if you think we are less than just because we take calls at night and speak in accents that are not ours

Ang tanga tanga ko. Bakit?

Ito yung klase ng tanong na hindi naghahanap ng sagot kundi pag amin lang sa sarili.

Pinili kong maghintay kahit alam kong hindi darating.

Naniwala ako sa mga salitang hindi sinabi.

Umasa ako sa taong sanay umatras.

Tinanggap ko ang konting effort na tinawag kong malaking bagay.

Nagbigay ako ng sobra kahit kulang na ako.

Pinilit kong mahalin yung taong hindi handa.

Ginamit ko ang humor para takpan yung sakit sa puso.

Hinayaan kong paulit-ulit akong masaktan.

Tinawag kong loyalty ang paulit-ulit na pagkakamali.

Nag-expect ako sa taong hindi marunong magbalik.

Naghintay ako sa text na alam kong hindi darating.

Tinanggap ko yung crumbs na parang kumpletong pagkain.

Nagpatawad ako kahit hindi ko na dapat.

Pinili kong manatili kahit familiar sa sakit.

Hinayaan kong mawala ang sarili ko sa relasyon.

Naniwala ako sa potential kaysa sa actual.

Pinilit kong baguhin ang taong hindi ko dapat baguhin.

Hinintay ko ang reply kahit alam kong hindi na darating.

Tinawag kong chance ang paulit-ulit na opportunity na mali na.

Nag invest ako sa taong hindi invested sa akin.

Nag-overthink ako sa simpleng desisyon.

Pinili kong huwag makinig sa gut feeling ko.

Naniwala ako na mas madali magmahal kaysa mag-heal.

Hinayaan kong maubos ang sarili ko para sa iba.

Pinilit kong maging okay kahit hindi ako okay.

Tinawag kong patience ang paulit-ulit na pagod sa sarili.

Naniwala ako na kailangan kong itama ang lahat kahit hindi sa akin.

Pinili kong mag-adjust sa gulo kahit wala akong kasalanan.

Nag-joke ako para itago ang lungkot.

Hinayaan kong masanay ako sa bare minimum.

Nag-settle ako sa less kahit gusto ko ng higit.

Naniwala ako na normal lang yung kulang sa sarili ko.

Pinilit kong lumaban sa bagay na hindi ko kontrolado.

Hinayaan kong ma-overwhelm sa stress na puwede namang iwasan.

Tinawag kong courage ang pagiging needy sa tamang tao.

Naniwala ako sa sarili ko kahit hindi ako naniniwala.

Pinilit kong magpakita ng lakas kahit natatakot ako.

Hinayaan kong ma-pressure sa expectations ng sarili.

Pinili kong umasa sa pagbabago ng sarili ko.

Naniwala ako na kailangan kong tiisin ang sakit para matuto.

Nagtrabaho ako beyond limit kahit exhausted na.

Pinilit kong tapusin ang project kahit walang appreciation.

Hinintay ko ang approval kahit obvious na tama na.

Tinawag kong professionalism ang overtime na puwede namang i-decline.

Hinayaan kong akuin ang mistake ng iba.

Pinilit kong maging polite sa toxic coworker.

Naniwala ako na kaya kong ayusin ang chaos ng team.

Hinayaan kong maging mediator sa gulo sa trabaho.

Pinilit kong mag-explain sa taong ayaw umintindi.

Naniwala ako na kailangang maayos ko ang mali kahit hindi ko kasalanan.

Tinanggap ko yung workload na sobra sa kaya ko.

Pinilit kong i-prioritize ang needs ng boss kaysa sarili ko.

Hinayaan kong ma-delay ang sariling break para sa team.

Naniwala ako na dapat ko silang tulungan kahit puwede na silang humingi sa iba.

Pinilit kong tapusin ang task na paulit-ulit lang.

Hinayaan kong mawala ang oras para sa sarili ko.

Tinawag kong sacrifice ang pagiging burnt out.

Pinilit kong mag-improve kahit walang feedback.

Naniwala ako sa maliit na acknowledgment na hindi worth it.

Hinayaan kong ma-stress sa unnecessary na bagay.

Tinanggap ko ang unwanted advice kahit ayoko.

Hinayaan kong ma-pressure sa expectations ng pamilya.

Pinilit kong makisama sa toxic na kaibigan.

Tinawag kong compromise ang paulit-ulit na effort sa harmony.

Naniwala ako na kailangan kong mag-adjust sa lahat.

Hinayaan kong mapahiya sa group kahit mali sila.

Pinilit kong makinig sa hindi ko gusto.

Naniwala ako sa social norms kahit nakakasakit.

Hinayaan kong mawala ang sarili ko sa grupo.

Pinilit kong maging mediator sa family drama.

Naniwala ako sa mga expectations ng society.

Hinayaan kong i-ignore ang sarili ko para sa crowd.

Pinilit kong sumunod sa plan kahit gusto ko mag-stand out.

Naniwala ako sa small talk kahit boring.

Hinayaan kong mabitin sa conversation.

Pinilit kong tapusin ang event kahit uncomfortable.

Naniwala ako na dapat laging maging polite sa lahat.

Hinayaan kong mawala ang sariling opinion sa group.

Pinilit kong ngumiti kahit ayaw.

Naniwala ako na dapat laging mag-adjust sa iba.

Pinili kong maghintay sa traffic kahit late na.

Hinayaan kong ma-frustrate sa slow internet.

Pinilit kong tapusin ang long queue sa grocery.

Naniwala ako na dapat ayusin ko yung minor mistake kahit maliit.

Hinayaan kong ma-late sa meeting kahit puwede agad.

Pinilit kong tapusin yung tedious na task sa bahay.

Naniwala ako sa simpleng effort na hindi worth it.

Hinayaan kong ma-delay ang sarili ko sa unnecessary na bagay.

Pinilit kong umayos sa lugar na hindi komportable.

Naniwala ako sa advice na walang sense.

Hinayaan kong ma-stress sa minor inconvenience.

Pinilit kong sundin ang rules kahit absurd.

Naniwala ako sa small gesture na hindi meaningful.

Hinayaan kong mapahiya sa public kahit hindi ko kasalanan.

Pinilit kong makisama sa awkward na situation.

Naniwala ako sa hype ng ibang tao kahit hindi ko gusto.

Hinayaan kong ma-overthink sa minor na bagay.

Pinilit kong mag-adjust sa weather, sa noise, sa discomfort.

Naniwala ako sa unnecessary na worry.

Hinayaan kong maging tanga sa sarili ko kahit alam kong mali na.'

Sulat lang ako ng sulat kahit alam kong wala namang nagbabasa bukod sa sarili ko.