Dolunay

sen ateşlerdeydin ibrâhim, sorana gül bahçesindeyim diyordun.

bir sana tutkunum, bir sana düşman

Serçeler ağladığında ölürler sevgilim. Zehir gibi bir adamı sevdim. Zehirdi elleri, sözleri, öfkesi. Zehirdi nefesi. Bile bile üfledi.

adın bir dua gibi karışır her uykuma.

yaratılışın olmalı hikâyeme rötuş.

Varlığın kutsal kitaplarda âyet olmalı

birgün çok acı bir şiir yazacağım ve yazdığım şiirden aşağı atlayacağım, göreceksiniz.

bir yangının ardından sadece küller kalmaz ateşpâre. yanmış olmak da kalır. bunu ner'de söndürelim?

geceleri kendime katil belledim, yüreğim maktul.

benim mevcudiyetim hâlâ mûsa'nın yardığı denizin ortasında. ne hatice'nin çaresizliği ne de ibrâhim'in. bu başka.

Bu gece; ateşe atılan İbrâhim’in ateşe teslimiyeti gibi, teslim olacağım sana.

Kelimeler ağırdır canımın çiçeği ve kuşlar konuşsalardı, uçamazlardı.

mürekkebim bitse suya yazarım, insana dökmem içimi.

Fazla fedakarlık, fazla vefasızlık getirir.