Dolunay

yaratılışın olmalı hikâyeme rötuş.

Varlığın kutsal kitaplarda âyet olmalı

birgün çok acı bir şiir yazacağım ve yazdığım şiirden aşağı atlayacağım, göreceksiniz.

bir yangının ardından sadece küller kalmaz ateşpâre. yanmış olmak da kalır. bunu ner'de söndürelim?

geceleri kendime katil belledim, yüreğim maktul.

benim mevcudiyetim hâlâ mûsa'nın yardığı denizin ortasında. ne hatice'nin çaresizliği ne de ibrâhim'in. bu başka.

Bu gece; ateşe atılan İbrâhim’in ateşe teslimiyeti gibi, teslim olacağım sana.

Kelimeler ağırdır canımın çiçeği ve kuşlar konuşsalardı, uçamazlardı.

mürekkebim bitse suya yazarım, insana dökmem içimi.

Fazla fedakarlık, fazla vefasızlık getirir.

O kadar büyük kırgınım ki yüzlerce kez sığındığım merhametim bile izin vermiyor bu kez sana gelmeme.

Kaybetme korkum tabi ki var ama çabama rağmen gidersen seni sanki hiç tanımamış gibi silerim. Kimse vazgeçilmez değil sende babamın oğlu değilsin.

gözlerim bulutlu birtanem, içim hâlâ senden umutlu.

Boşuna verilmiş bir savaşın yorgunluğusun.

bunca acı boşa.