-𝐷𝑒𝑛𝑖𝑧-

𝑌𝑎𝑛ı𝑛𝑑𝑎𝑦ı𝑚 𝑑𝑖𝑦𝑒𝑛𝑙𝑒𝑟 𝑔𝑖𝑡𝑡𝑖.

𝐸𝑚𝑒𝑘𝑙𝑒𝑟 𝑐̧𝑜̈𝑝 𝑜𝑙𝑑𝑢.

𝑍𝑎𝑚𝑎𝑛 𝑘𝑎𝑦ı𝑝 𝑔𝑖𝑡𝑡𝑖.

𝐺𝑒𝑟𝑖𝑦𝑒 𝑏𝑖𝑟 𝑜𝑑𝑎𝑛ı𝑛 𝑖𝑐̧𝑖𝑛𝑑𝑒 𝑔𝑜̈𝑧𝑦𝑎𝑠̧𝑙𝑎𝑟ı 𝑣𝑒 𝑠̧𝑎𝑟𝑘ı𝑙𝑎𝑟 𝑘𝑎𝑙𝑑ı.

𝑆𝑎𝑛𝑎 ℎ𝑒𝑙𝑎𝑙 𝑜𝑙𝑠𝑢𝑛,

𝑆𝑎𝑛𝑎 𝑎𝑝𝑡𝑎𝑙 𝑔𝑖𝑏𝑖 𝑖𝑛𝑎𝑛𝑎𝑛 𝑏𝑎𝑛𝑎 𝑑𝑎.

𝑂 𝑑𝑢̈𝑠̧𝑢̈𝑛𝑚𝑒𝑑𝑒𝑛 𝑜𝑛𝑢 𝑑𝑢̈𝑠̧𝑢̈𝑛𝑒𝑛 𝑏𝑖𝑟𝑖 𝑜𝑙𝑠𝑢𝑛,

𝑂𝑛𝑢𝑛 𝑘𝑜𝑛𝑢𝑠̧𝑚𝑎𝑠ı𝑛𝑎 𝑔𝑒𝑟𝑒𝑘 𝑘𝑎𝑙𝑚𝑎𝑑𝑎𝑛 𝑜𝑛𝑢 𝑎𝑛𝑙𝑎𝑠ı𝑛,

𝐺𝑜̈𝑧𝑙𝑒𝑟𝑖𝑛𝑒 𝑏𝑎𝑘ı𝑛𝑐𝑎 𝐷𝑢̈𝑛𝑦𝑎 𝑠𝑒𝑠𝑠𝑖𝑧𝑙𝑒𝑠̧𝑠𝑖𝑛,

𝐻𝑒𝑚 ℎ𝑎𝑦𝑎𝑡 𝑎𝑟𝑘𝑎𝑑𝑎𝑠̧ı ℎ𝑒𝑚 𝑒𝑛 𝑦𝑎𝑘ı𝑛 𝑎𝑟𝑘𝑎𝑑𝑎𝑠̧ı 𝑜𝑙𝑠𝑢𝑛,

𝑂𝑛𝑢 𝑑𝑖𝑛𝑙𝑒𝑠𝑖𝑛,

𝑂𝑛𝑢 𝑔𝑜̈𝑟𝑠𝑢̈𝑛,

𝑂𝑛𝑢𝑛 ℎ𝑎𝑦𝑎𝑙𝑙𝑒𝑟𝑖𝑛𝑖𝑛 𝑎𝑛𝑎 𝑘𝑎𝑟𝑎𝑘𝑡𝑒𝑟𝑖 𝑜𝑙𝑠𝑢𝑛…

𝑇𝑎𝑏𝑖𝑖 𝑡𝑢̈𝑚 𝑏𝑢𝑛𝑙𝑎𝑟 𝑎𝑛𝑐𝑎𝑘 𝑓𝑖𝑙𝑚𝑙𝑒𝑟, 𝑑𝑖𝑧𝑖𝑙𝑒𝑟 𝑦𝑎ℎ𝑢𝑡 𝑘𝑖𝑡𝑎𝑝𝑙𝑎𝑟𝑑𝑎 𝑜𝑙𝑢𝑟. 𝐺𝑒𝑟𝑐̧𝑒𝑘 ℎ𝑎𝑦𝑎𝑡 𝑖𝑠𝑒 𝑠𝑎𝑑𝑒𝑐𝑒 𝑘𝑎𝑙𝑝 𝑘ı𝑟ı𝑘𝑙𝑎𝑟ı𝑦𝑙𝑎 𝑑𝑜𝑙𝑢 𝑏𝑖𝑟 𝑐̧𝑜̈𝑝𝑙𝑢̈𝑘𝑡𝑢̈𝑟. 𝐺𝑢̈𝑣𝑒𝑛𝑖𝑛 𝑜𝑙𝑚𝑎𝑑ı𝑔̆ı, 𝑠𝑒𝑣𝑔𝑖 𝑣𝑒 𝑠𝑎𝑦𝑔ı𝑛ı𝑛 𝑦𝑎𝑛ı𝑛𝑑𝑎𝑛 𝑔𝑒𝑐̧𝑚𝑒𝑑𝑖𝑔̆𝑖 𝑘𝑜𝑐𝑎 𝑏𝑖𝑟 𝑐̧𝑜̈𝑝𝑙𝑢̈𝑘.

savaştım, kaybettim, değiştim.

𝐷𝑢𝑑𝑎𝑘𝑙𝑎𝑟ı𝑚ı𝑛 𝑎𝑟𝑎𝑠ı𝑛𝑑𝑎𝑛 𝑛𝑒 𝑡𝑒𝑘 𝑏𝑖𝑟 𝑘𝑒𝑙𝑖𝑚𝑒 𝑐̧ı𝑘ı𝑦𝑜𝑟 𝑛𝑒 𝑑𝑒 𝑔𝑜̈𝑧𝑢̈𝑚𝑑𝑒𝑛 𝑏𝑖𝑟 𝑑𝑎𝑚𝑙𝑎 𝑦𝑎𝑠̧ 𝑠𝑢̈𝑧𝑢̈𝑙𝑢̈𝑦𝑜𝑟.

𝑇𝑢̈𝑘𝑒𝑛𝑚𝑒𝑘 𝑏𝑜̈𝑦𝑙𝑒 𝑏𝑖𝑟 𝑠̧𝑒𝑦 𝑠𝑎𝑛ı𝑟ı𝑚.

𝐵𝑜𝑚𝑏𝑜𝑠̧ 𝑏𝑖𝑟 𝑠𝑜𝑘𝑎𝑘𝑡𝑎 𝑘𝑎𝑟𝑎𝑛𝑙ı𝑔̆ı 𝑡𝑒𝑘 𝑏𝑎𝑠̧ı𝑛𝑎 𝑎𝑦𝑑ı𝑛𝑙𝑎𝑡𝑚𝑎𝑦𝑎 𝑐̧𝑎𝑙ı𝑠̧𝑎𝑛 𝑏𝑖𝑟 𝑠𝑜𝑘𝑎𝑘 𝑙𝑎𝑚𝑏𝑎𝑠ı𝑛𝑎 𝑑𝑜̈𝑛𝑚𝑒𝑘 𝑔𝑖𝑏𝑖.

𝐴𝑛𝑖 𝑔𝑖𝑑𝑖𝑠̧𝑖𝑛𝑖 𝑜 𝑘𝑎𝑑𝑎𝑟 𝘩𝑎𝑘 𝑒𝑡𝑚𝑒𝑑𝑖𝑚 𝑘𝑖…

𝑆𝑒𝑛𝑖 𝑘𝑖𝑚𝑠𝑒𝑛𝑖𝑛 𝑠𝑒𝑣𝑚𝑒𝑑𝑖𝑔̆𝑖 𝑔𝑖𝑏𝑖 𝑠𝑒𝑣𝑑𝑖𝑚 𝑏𝑒𝑛.

𝑆̧𝑖𝑚𝑑𝑖 𝑖𝑠𝑒 𝑦𝑎𝑝𝑎𝑦𝑎𝑙𝑛ı𝑧 𝑘𝑎𝑙𝑎𝑘𝑎𝑙𝑑ı𝑚 𝑘𝑒𝑛𝑑𝑖𝑚𝑙𝑒.

𝑆𝑒𝑛 𝑔𝑖𝑡𝑡𝑖𝑛 𝑏𝑒𝑛 𝑘𝑖𝑡𝑎𝑏ı𝑚𝑎 𝑠𝑎𝑟ı𝑙𝑑ı𝑚.

𝐺𝑖𝑡𝑡𝑖𝑔̆𝑖𝑛 𝑔𝑒𝑐𝑒 𝑘𝑖𝑚𝑠𝑒𝑦𝑒 𝑑𝑖𝑦𝑒𝑚𝑒𝑑𝑖𝑚

𝐵𝑜𝑔̆𝑎𝑧ı𝑚𝑑𝑎𝑘𝑖 𝑑𝑢̈𝑔̆𝑢̈𝑚𝑙𝑒𝑟𝑙𝑒 𝑠𝑎𝑦𝑓𝑎𝑠ı𝑛ı 𝑐̧𝑒𝑣𝑖𝑟𝑒𝑚𝑒𝑑𝑖𝑔̆𝑖𝑚,

𝐺𝑜̈𝑧𝑢̈𝑚𝑑𝑒𝑘𝑖 𝑦𝑎𝑠̧𝑙𝑎𝑟ı𝑛 𝑏𝑢𝑔̆𝑢𝑙𝑎𝑛𝑑ı𝑟𝑑ı𝑔̆ı 𝑘𝑖𝑡𝑎𝑏𝑎 𝑠ı𝑚𝑠ı𝑘ı 𝑠𝑎𝑟ı𝑙ı𝑝 𝑎𝑔̆𝑙𝑎𝑑ı𝑚 𝑏𝑒𝑛.

𝑆𝑎𝑛𝑎 𝑏𝑒𝑙𝑎 𝑏𝑖𝑙𝑒 𝑜𝑘𝑢𝑦𝑎𝑚𝑎𝑑ı𝑚 𝑏𝑒𝑛.

𝑆𝑎𝑎𝑡𝑙𝑒𝑟𝑐𝑒 𝑜 𝑘𝑖𝑡𝑎𝑏𝑎 𝑠𝑎𝑟ı𝑙ı𝑝 𝑎𝑔̆𝑙𝑎𝑑ı𝑚.

𝐻𝑒𝑟 𝑠̧𝑒𝑦𝑖 𝑢𝑛𝑢𝑡𝑢𝑟𝑢𝑚 𝑏𝑒𝑛 𝑜 𝑔𝑒𝑐𝑒𝑦𝑖 𝑢𝑛𝑢𝑡𝑎𝑚𝑎𝑚.

𝐻𝑎𝑙𝑎 𝑠𝑒𝑛𝑖 𝑜̈𝑧𝑙𝑒𝑚𝑒𝑘 𝑏𝑖𝑙𝑒 𝑘𝑒𝑛𝑑𝑖𝑚𝑒 𝘩𝑎𝑘𝑎𝑟𝑒𝑡 𝑔𝑖𝑏𝑖 𝑠̧𝑖𝑚𝑑𝑖.

𝐾𝑎𝑙𝑏𝑖𝑚𝑑𝑒 𝑡𝑢𝑓𝑎𝑛𝑙𝑎𝑟 𝑘𝑜𝑝𝑡𝑢 𝑎𝑑𝑒𝑡𝑎

𝑆𝑒𝑠𝑠𝑖𝑧 𝑐̧ı𝑔̆𝑙ı𝑘𝑙𝑎𝑟 𝑦𝑎𝑛𝑘ı𝑙𝑎𝑛𝑑ı ı𝑠𝑠ı𝑧 𝑠𝑜𝑘𝑎𝑘𝑙𝑎𝑟ı𝑚𝑑𝑎

𝑆𝑒𝑛𝑖𝑛 𝑣𝑎𝑟𝑙ı𝑔̆ı𝑛 𝑏𝑒𝑛𝑖 𝑦𝑜𝑘 𝑒𝑑𝑒𝑐𝑒𝑘 𝑠𝑎𝑛ı𝑟𝑘𝑒𝑛

𝑆𝑒𝑛𝑖𝑛 𝑦𝑜𝑘𝑙𝑢𝑔̆𝑢𝑛 𝑏𝑖𝑙𝑒 𝑏𝑒𝑛𝑖 𝑦𝑜𝑘 𝑒𝑡𝑡𝑖

𝑂𝑛𝑢𝑛 𝑘𝑎𝑙𝑏𝑖𝑛𝑑𝑒𝑘𝑖 𝑠𝑎𝑟𝑚𝑎𝑠̧ı𝑘𝑙𝑎𝑟ı𝑛

“İ𝑠𝑡𝑒𝑠𝑒 𝑐𝑎𝑛ı𝑚ı 𝑣𝑒𝑟𝑖𝑟𝑖𝑚” 𝑠𝑜̈𝑧𝑢̈𝑛𝑢̈𝑛 𝑎𝑔̆ı𝑟𝑙ı𝑔̆ı

𝐴𝑑𝑒𝑡𝑎 𝑏𝑢 𝑔𝑒𝑐𝑒 𝑏𝑒𝑛𝑖 𝑦𝑒𝑟𝑙𝑒 𝑏𝑖𝑟 𝑒𝑡𝑡𝑖

𝐷𝑒𝑝𝑟𝑒𝑚𝑙𝑒𝑟 𝑜𝑙𝑑𝑢 𝑟𝑢𝘩𝑢𝑚𝑑𝑎

𝑂̈𝑙𝑢̈𝑙𝑒𝑟𝑖𝑛 𝑐𝑒𝑛𝑎𝑧𝑒𝑙𝑒𝑟𝑖 𝑐̧ı𝑘𝑡ı

𝐵𝑜𝑔̆𝑎𝑧ı𝑚𝑎 𝑏𝑖𝑟 𝑑𝑢̈𝑔̆𝑢̈𝑚 𝑜𝑡𝑢𝑟𝑑𝑢

𝐹𝑒𝑟𝑦𝑎𝑡 𝑓𝑖𝑔𝑎𝑛 𝑏𝑖𝑙𝑒 𝑒𝑑𝑒𝑚𝑒𝑑𝑖𝑚 𝑏𝑒𝑛 𝑏𝑢 𝑔𝑒𝑐𝑒

𝑌𝑎𝑙𝑛ı𝑧𝑙ı𝑔̆ı𝑚 𝑘𝑢𝑐𝑎𝑘𝑙𝑎𝑑ı 𝑏𝑒𝑛𝑖 𝑦𝑖𝑛𝑒 𝑠𝑒𝑛𝑖𝑛 𝑦𝑢̈𝑧𝑢̈𝑛𝑑𝑒𝑛

𝐻𝑒𝑟 𝑠̧𝑒𝑦 𝑠𝑒𝑛𝑖𝑛 𝑦𝑢̈𝑧𝑢̈𝑛𝑑𝑒𝑛, 𝑠𝑒𝑛𝑖𝑛 𝑖𝑐̧𝑖𝑛 𝑣𝑒 𝑠𝑎𝑛𝑎 𝑟𝑎𝑔̆𝑚𝑒𝑛

𝐊𝐚𝐜̧𝐦𝐚𝐥ı 𝐦ı? 𝐆𝐢𝐭𝐦𝐞𝐥𝐢 𝐦𝐢? 𝐊𝐚𝐛𝐮𝐥 𝐦𝐮 𝐞𝐭𝐦𝐞𝐥𝐢?

𝐘𝐚𝐡𝐮𝐭 𝐛𝐢𝐫 𝐤𝐮𝐲𝐮𝐲𝐚 𝐦ı 𝐛𝐚𝐠̆ı𝐫𝐦𝐚𝐥ı?

𝐀𝐠̆𝐥𝐚𝐦𝐚𝐥ı 𝐦ı? 𝐆𝐨̈𝐳𝐲𝐚𝐬̧𝐥𝐚𝐫ı𝐧𝐚 𝐦ı 𝐬ı𝐠̆ı𝐧𝐦𝐚𝐥ı?

𝐁𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐫 𝐬̧𝐞𝐲𝐢𝐧 𝐢𝐜̧𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐡𝐢𝐜̧𝐛𝐢𝐫 𝐬̧𝐞𝐲 𝐨𝐥𝐮𝐫𝐤𝐞𝐧

𝐒𝐞𝐧 𝐭𝐮̈𝐦 𝐛𝐮𝐧𝐥𝐚𝐫𝐝𝐚𝐧 𝐡𝐚𝐛𝐞𝐫𝐬𝐢𝐧

𝐒𝐚𝐝𝐞𝐜𝐞 𝐮𝐲𝐮𝐲𝐨𝐫𝐬𝐮𝐧…

𝐺𝑢̈𝑛𝑙𝑒𝑟, 𝑠𝑎𝑎𝑡𝑙𝑒𝑟, 𝑑𝑎𝑘𝑖𝑘𝑎𝑙𝑎𝑟 𝑔𝑒𝑐̧𝑒𝑟

𝐵𝑒𝑘𝑙𝑒𝑟𝑠𝑖𝑛 𝑏𝑒𝑘𝑙𝑒𝑟𝑠𝑖𝑛

𝐺𝑖𝑑𝑒𝑛 𝑎𝑛𝑐𝑎𝑘 𝑠𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛 𝑔𝑖𝑑𝑒𝑟 𝑦𝑎.ᐟ

𝐵𝑒𝑙𝑘𝑖 𝑏𝑖𝑟 𝑏𝑎𝑘ı𝑠̧𝑎 𝑏𝑖𝑟 𝑠𝑜̈𝑧𝑒 𝑔𝑒𝑐̧𝑒𝑐𝑒𝑘𝑡𝑖𝑟 ℎ𝑒𝑟 𝑠̧𝑒𝑦

𝐿𝑎𝑘𝑖𝑛 𝑛𝑒 𝑜 𝑏𝑎𝑘ı𝑠̧ 𝑛𝑒 𝑑𝑒 𝑜 𝑠𝑜̈𝑧𝑑𝑒𝑛 𝑒𝑠𝑒𝑟 𝑦𝑜𝑘𝑡𝑢𝑟.

𝐺𝑜̈𝑟𝑢̈𝑙𝑚𝑒𝑘 𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟 𝑖𝑛𝑠𝑎𝑛

𝐾𝑖𝑚𝑖 İ𝑠𝑡𝑎𝑛𝑏𝑢𝑙 𝑔𝑖𝑏𝑖𝑑𝑖𝑟

𝑂𝑛𝑢 𝑦𝑎𝑠̧𝑎𝑚𝑎𝑑𝑎𝑛 𝑢𝑧𝑎𝑘𝑡𝑎𝑛 𝑏𝑎𝑘ı𝑝 𝑡𝑎𝑛ı𝑦𝑎𝑚𝑎𝑧𝑠ı𝑛

𝑂𝑛𝑢 𝑦𝑎𝑠̧𝑎𝑚𝑎𝑘 𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟𝑠𝑖𝑛

𝑆𝑒𝑛𝑖 𝑦𝑎𝑠̧𝑎𝑠ı𝑛 𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟𝑠𝑖𝑛

𝐿𝑎𝑘𝑖𝑛 𝑎𝑛𝑐𝑎𝑘 𝑢𝑧𝑎𝑘𝑡𝑎𝑛 𝑢𝑧𝑎𝑔̆𝑎 𝑏𝑎𝑘𝑎𝑏𝑖𝑙𝑖𝑟𝑠𝑖𝑛.

𝑍𝑎𝑚𝑎𝑛 𝑚ı𝑦𝑑ı 𝑖𝑙𝑎𝑐̧ 𝑜𝑙𝑎𝑛

İ𝑛𝑠𝑎𝑛𝑙𝑎𝑟 𝑚ı𝑦𝑑ı 𝑦𝑎ℎ𝑢𝑡

𝐾𝑒𝑛𝑑𝑖𝑚𝑖𝑧 𝑚𝑖𝑦𝑑𝑖𝑘 𝑎𝑠ı𝑙 𝑚𝑒𝑟ℎ𝑒𝑚

𝑆̧𝑖𝑚𝑑𝑖 ℎ𝑒𝑟 𝑠̧𝑒𝑦 𝑜 𝑘𝑎𝑑𝑎𝑟 𝑏𝑢𝑙𝑎𝑛ı𝑘 𝑜 𝑘𝑎𝑑𝑎𝑟 𝑢𝑧𝑎𝑘 𝑘𝑖…

𝐵𝑒𝑛𝑑𝑒 𝑏𝑜̈𝑦𝑙𝑒 𝑏𝑖𝑟 𝑠𝑎𝑙𝑎𝑔̆ı𝑚.

Bunları yapanlar gece nasıl uyuyabiliyor ben anlayamıyorum. Bu vatan hani hepimizindi ? Hani hepimiz bu vatanın evladıydık ? Vatanın evladı başka bir vatan evladına böyle zulüm eder mi ?

“Haine şefkat, evlatlara zulüm.”

Bu mu hak? Bu mu hukuk? Bu mu adalet?

𝐵𝑖𝑟 𝑐̧𝑖𝑓𝑡 𝑔𝑜̈𝑧 𝑖𝑐̧𝑖𝑛 𝑏𝑢𝑛𝑐𝑎 𝑠̧𝑒𝑦 𝑔𝑜̈𝑧𝑒 𝑎𝑙ı𝑛ı𝑟 𝑚ı 𝑑𝑒𝑚𝑒𝑦𝑖𝑛.

𝐵𝑖𝑧 𝐻𝑢̈𝑟𝑟𝑖𝑦𝑒𝑡’𝑖 𝑔𝑜̈𝑟𝑑𝑢̈𝑔̆𝑢̈𝑚𝑢̈𝑧, 𝑑𝑒𝑟𝑦𝑎 𝑑𝑒𝑛𝑖𝑧 𝑏𝑖𝑟 𝑐̧𝑖𝑓𝑡 𝑚𝑎𝑣𝑖 𝑔𝑜̈𝑧𝑢̈𝑛 𝑦𝑜𝑙𝑢𝑛𝑑𝑎 𝑔𝑒𝑟𝑒𝑘𝑖𝑟𝑠𝑒 𝐷𝑢̈𝑛𝑦𝑎’𝑦ı 𝑦𝑎𝑘𝑎𝑟ı𝑧.

𝐻𝑒𝑟𝑘𝑒𝑠 𝑏𝑢 𝘩𝑎𝑦𝑎𝑡𝑎 𝑑𝑜𝑔̆𝑢𝑦𝑜𝑟 𝑎𝑚𝑎 𝑏𝑎𝑚𝑏𝑎𝑠̧𝑘𝑎 𝑖𝑛𝑘𝑎𝑛𝑙𝑎𝑟𝑙𝑎 𝑣𝑒 𝑒𝑣𝑒𝑡 𝘩𝑒𝑟𝑘𝑒𝑠 𝑏𝑢 𝘩𝑎𝑦𝑎𝑡ı 𝑦𝑎𝑠̧ı𝑦𝑜𝑟 𝑎𝑚𝑎 𝑏𝑎𝑚𝑏𝑎𝑠̧𝑘𝑎 𝑡𝑒𝑐𝑟𝑢̈𝑏𝑒𝑙𝑒𝑟𝑙𝑒…𝐵𝑢𝑛𝑢 𝑔𝑜̈𝑟𝑒𝑚𝑒𝑚𝑒𝑘𝑠𝑒 𝑏𝑎𝑚𝑏𝑎𝑠̧𝑘𝑎 𝑏𝑖𝑟 𝑚𝑒𝑧𝑖𝑦𝑒𝑡 𝑒𝑘𝑠𝑖𝑘𝑙𝑖𝑔̆𝑖.

𝒀𝒂𝒔̧𝒂𝒎𝒂𝒎ı𝒏 𝒏𝒆 𝒂𝒏𝒍𝒂𝒎ı 𝒗𝒂𝒓 ?