#kabullenme

Hiç anlatamadığım bir hikaye içimde büyüyor ve o hikaye ile dolup taşıyorum. Giriş ve gelişme kısımları tamamlanmış sırf reytingi yüksek diye on defa sezon finalinden dönmüş bir dizi senaryosu gibi kalitesiz ve gerçekten uzak. Anlatılamayan ve paylaşılamayan her hikaye sırlara bir o kadar da acıya gebe aslında. Bir gün gelecek, söz veriyorum. Her şeyi durdurak bilmeden, ilerisi ve gerisini düşünmeden, okunup okunmayacağı kaygısına da zerre düşmeden yazacağım. 

İnsan ne zaman kötünün iyisine bile isteye boyun eğer ki? En çaresiz kaldığı anda mı? Yoksa bu “kendime söz geçiremiyorum” kılıfında bir şımarıklık mı? Bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa insan kötünün iyisine sığınmaya başladığında kendine de acımaya başlıyor. Ve bu en tehlikelisi; insan kendi kendine acımaya başladıysa zamanla öz saygısının da yitiriyor. Neler yaptım diyor içinde ve karşılığında neler gördüm. Bu bir liste olsa, artılar avucumun içini doldurmazken, eksilerden birbirimiz arası yol olur. Tüm realiteler ortadayken ben sesine, ben bakışına, ben yalandan da olsa ilgine hasret ve muhtacım ne demek? Bunu hiçbir kudret bana açıklayamıyor. Dua etmeyi bile bırakalı çok oldu artık. Hayal desen onu da kurmuyorum. Tüm beklentilerim birbirini yiyip bitirdi, yok etti kafamın içinde. Ben hiç olamayan bir adamı, kanımın son damlasına kadar seviyor, hiçbir davranışı ile gösteremediklerini ise tek bir “sanki ben seni sevmiyorum” cümlesinde toplayıp kar sayıp, bu cümleye tutunuyorum. 

Seni kaostan koruyabilecek tek şey kabullenmedir. 💬 Carl Gustav Jung 📖 Kırmızı Kitap

Her insan kendi görüş alanının sınırlarını, dünyanın sınırları olarak kabul eder. 💬Arthur Schopenhauer

Hayatta kalmayı öğrenirken ve imkansızlığı kabullenirken kimse sana inanmazsa, ben inanırım. (Onca Yoksulluk Varken)

TAMAM @mehmetsamituran

Hayat bize bazen birtakım problemler karşısında farklı bir yol, çare sunmuyor. (more…)