#insaf

Bir kîr var uzakta. Yemyeşil her yer böyle.

Daha dün her yer yazdı. Daha dün çiçekler açmıştı bahçemde. Daha dün kelebekleri kovalıyordum. Şimdi ne oldu da yağmur yağmaya başladı? Ne oldu da güneşli günden eser kalmadı. Ne oldu da beni renklerimden siyaha, siyahtan karanlığa sürdüler. Ne oldu da her yer bulutlara büründü. Ne oldu da anlam veremediğim bir koku saldı etrafı. Neler oldu? Anlatsanıza? Bu ne yaz kokusu ne de sonbahar. Ne ağaçları süsleyip bir zaman sonra terk eden yaprak kokuyor ne de etrafı şenlendirip, renklendiren bir zaman sonra da terk eden çiçek. Etraf karmakarışık... her şey bi rüzgar gibi hızlı esiyor. Her yer çok yağmurlu, çok rüzgârlı, çok soğuk, sisli ve kasvetli. Her yerimde bir ıslaklık hissediyorum. Bu ıslaklık yavaş yavaş her yerimi sarıyor. Her şey kırmızı ve koyu. Kalbimin sızıntıları benim çok ürkünç. Solgun kır çiçeklerine dönüyorum yavaş yavaş. Şimdi anlıyorum. Ben üşüyorum ve... ve yalnız hissediyorum. Böyle hayal etmezdim ben. Ama normaldi bu ben buraya ait değildim zaten en başından beri kaybolmuş bi ruhtum. Ne bileyim... Kâr yağar derdim. Etraf beyaza bürünür... Mutlu oluruz derdim ama şimdi ait olduğum şeyi bulmak için neden arar oldum.

Bildiği ile amel etmemişse dimağ; alim de bir, cahil de bir.

...

Sadece akıl ve mantıkla hareket etme; içine duygu, vicdan ve insaf da kat.

...

Hep "iyilik" yapki, "vicdanın" rahat olsun.