#ikmisje

trede per trede verdwijnt een stuk van ons, een stuk van de liefde.

ondertussen twijfel ik aan wat dit is en wat dit kan worden

gevoelens zijn onzeker en zo is onze toekomst

en hoe graag ik je ook mag zien, elk klein bonsje in mijn hart gaat door jou, maar elk klein barstje ook

terwijl de tranen over mijn kaken stromen, lig je naast mij

verwijten vliegen de kamer rond en het voelt alsof ons huis aan het instorten is.

Elke oplossing is de start van een nieuw probleem, misschien heeft de maan wel gelijk.

I. Ik was er trots op dat mijn achternaam gelijk stond aan ‘nuchterheid’. Het klonk sterk, deed mijn familie en mijzelf dapper klinken. We zouden alles aankunnen. Maar toen kwam jij. Als het nacht was, als het dag was, als de zon scheen en als het regende. Je was continu in mijn hoofd, maar ik zou je nooit naast me kunnen hebben. Op dit moment klonk nuchterheid niet zo sterk meer en was het lang niet zo dapper als eerst. Ik wou dat ik met ze over jou kon praten. Mijn gemis, hun gemis. Dat tranen niet erg zouden zijn en we elkaar konden troosten zonder woorden. Maar ‘nuchterheid’ klinkt sterk, iemand missen niet.

II. Daar zat ze. Achter een wit doek. Het licht scheen langs haar heen en vormde een mysterieuze schaduw. Het publiek bekeek hoe de zwarte schaduwlippen bewogen op het doek en woorden lazen die samen een brief aan Maarten vormden. Terwijl de lippen vertelden over mutsjes van V&D en studentenkamers, kon ik alleen maar denken aan Maarten. Jullie ontmoeting, de feestjes in de hemel. Hij kwam uit een religieus gezin, jij ook.

III. Soms kijk ik in haar ogen en zie ik dat ze je mist. Het is twee dagen voor je verjaardag en het heeft meer grip op ons dan we willen. Volgend jaar, rond deze tijd, heb ik een boek geschreven. Aan de keukentafel bespraken we de opties over onderwerpen. Mama vroeg waarover het mocht gaan. Ik was vrij om te schrijven wat ik wilde, liet ik weten. Ik verzweeg dat jij al lang potentieel onderwerp was. “Schrijf over vroeggeboorte”, stelde ze voor. Ze mist je. Ik zag het beeld voor me van ons in de couveuse, 20 jaar geleden. Mama heeft je 6 weken vast kunnen houden.