#gecede

Hayatın müthiş acımasız olduğunu sevdiğin birini elinden alıp en küçük anında bile ona muhtaç ettiğinde anlıyorum.

Sen benim için akşamları hayal kurmak için erken yattığım sabahları geç kalktığım kişisin...

Seni izledim bugün. Gözlerine baktım, korkmadan konuştum. Sen de baktın, benimle konuşurken güldün… Gözlerinin gülerken kısılışını seyrettim, boşluğa düşmüşüm gibi hissettirdi. Bana bir şeyler söyledin. Uğultudan başka bir şey hatırlamıyorum. Sen sadece bana baktın bir onu biliyorum. Sözlerim, nefesim karıştı nefesine. Tek sorun şu, sen bana hiç bakmadın öyle.

Bir sevdiğim insandan öğrendim umursamaz olmayı. “O öyleyse bende öyle olacağım ” diye hırslandırıp durdum kendimi. Sonunda dönüştüm ona ve bıraktım onu umursamazlığımla. Bugünse karşıma eski benin masumluğu serildi önüme. Geçmişim yüzüme çarpar gibi çarptı saflığını. Ben umursamadığım kişi olmuştum. Şimdi onun nasıl hissettiğini anlıyordum. Ama asla onun gibi acımasız olmadım. Bana gelen bu çil yavrusunu ne yapacağım bilmiyorum. Ama duyguları umurumun zerresine karışamayacak. Tıpkı benim karıştıramadığım gibi.

Dün kalbini kırdığının kişinin, bugün öldüğünü duysan, ''ama ben haklıydım'' tesellisi avutur muydu seni? Kırma o kalbi. Haklı olsan da kırma.