#efkar

Yanan Zambak

Solgun bir akşamın ucunda kaldık,

Sessizliğe emanet ettim son bakışını.

Sen rüzgâra karışan bir anı gibi,

Ben küle dönmüş bir yanan zambak.

Severken ölmekmiş meğer ayrılık,

Gözlerimde kaldı adının yankısı.

Bir ömür sığmazken bir tek sarılışa,

Şimdi her şey yarım, her şey suskun.

Sana dokunduğum her an, yanardı içim,

Bir gülüşün yeterdi tüm karanlığa.

Ama zaman hoyrattı, biz çaresiz,

Kalbimiz ellerimizden önce ayrıldı.

Hatırlıyor musun?

Bir sonbahar sözü vardı dilimde,

“Gidersen ağlamam.”

Ama ben gittim, sen gözyaşı oldun içimde

İkimiz de bildik, kalmak mümkün değildi,

Hayat, sevgiden ağır bastı bir kere.

Yüreğimde hâlâ sen,