Kafamın karışıklığı ile burdayım yine . Vazgeçmemekten, vazgeçmemeye çalışıyorum . Sonuç ne olur bilmem mi demeliyim yoksa görmezden gelmeye devam mı etmeliyim ? Engellerin hepsi bana gülerken, önlerinde oturup ağlamak ne işe yarar? Kalkıp yeniden , inatla devam etmek daha iyi olmaz mı ? Kim için ,ne için deme. Öyle işte. Şu an için iyi işte. Sözlerim benim gibi karmakarışık biraz anlamlı biraz da anlamsız . Her şeyden fazlaca yok bende .Olmasın da zaten. Yeteri kadarın yettiği kadarım ben . Başlı başına ben olmaya çalışırken çokça başkası oldum zamanla . Halbuki ne gerek vardı ki fazlasına? Özünü unutup değişmeye zorladım ruhumu . Kırgındır şimdi o bana . Söylesinler ona , özürlerim derya deniz olsa yetmez bize. Ben geldim kendime ve var olmayı seçtim yine . Şimdi ki yağmurlarım fayda etmez eski hatalara .Yüreklere değmeyen damlalarla dolu gözlerim. Sıcaklıktan yoksun kalan ruhlarla çevriliymişim meğer. Geç fark ettim affola. Bir kaçış yok mudur bu kula ? Unutmuş bu ruh kaçış yolunun kalbi olduğunu, buranın bir imtihan olduğunu. Öyleyse hatırlatalım birlikte . Sözler yetmezken bize , susuşlarımız arttı kendimize ...
:)B
