#esir

Sabahın ilk saatleri. Elimde yarım bir sigara, yanımda yatağa dökülen bir kahve. Ayağa kalkmam lazım fakat kalkacak gücü kendimde bulamıyorum. Neden bilmem şu sıralar sadece yatmak istiyorum. Paketteki son sigaraydı bu lakin sigara almaya bile mecalim yok. Ne zamandır bu haldeyim, bilmem. Belki de birini bekliyorumdur. Hiç tarzım olmamasına rağmen. Biri beni bu sonsuz döngüden uyandırabilir mi? Merak ediyorum açıkçası. Ama bir yanım da hiç kuşkusuz bu durumdan vazgeçemeyeceğimi söylüyor. Hayat hiç bu kadar yorucu olmamıştı.

Yazık dedim kendime, yaşamayı bile beceremedin; sanki tüm kötülükler birer kalkan, ruhunu esir almasını bekledin.

Yorgunluğa esir düşmüş kalbinden öpüyorum.

Ne olur öyle bakma. Kalbimi zor susturuyorum. Ne olur bakışınla tekrar kanatma. Senden uzak durmak bu kadar zorken ne olur bu şekilde sarılma. Yapma artık, çık yüreğimden. Beni nasıl sensizliğe esir ettiysen canımıda al kurtar beni. Tek ve soğuk odalarda nasıl kıvranıyorsam. Sana ayit olan yüreğimi sök al artık benden. Bu acıyı taşımak bu kadar zorken bir bakışınla yerle bir etme.

Yorgunluk bedeni esir alırsa kurtulmak imkansız o yüzden çabalamaya devam ediyoruz.