#evim

Aile saadetini bu kadar derinden hissetmeyeli uzun zaman olmuştu. Belki de ilk kez bu kadar huzurluyum. Daha önce birinizi özlerken, diğeriniz yanımda olurdu. Ama şimdi… ikiniz de yanımdasınız. Rabbime sonsuz şükürler olsun

Evde miyim gerçekten? Dört duvar var ama ev değil sanki. Belki de ev dediğim şey duvarlarda değil… Bir çift gözün kıvrıldığı yerdir. Evimin dört duvarı yok, gülünce kısılıp ışığı içine çeken gözleri var. Ciddileştiğinde yüzünde tuhaf bir boşluk oluşuyor, sanki bütün kelimeler saklanmaya başlıyor, sadece bakışları kalıyor. Gözleri büyüyor, kimseden kaçmayan ama kimseye de açılmayan karanlık gibi… Dudaklarının sol tarafında küçük bir ben… Ciddileştiğinde ben içeri göçer, sanki söylemek istemediklerini içine çeker. Ama yine oradadır, görünür. Mutlu olduğunda yüzü gerilir. Gözleri küçülür ama bakışları büyür. Bu sefer o küçük ben dudaklarıyla beraber kıvrılır. Ha birde fazla düşünürken göz devirmesi var, çok komik ama tatlı. İstemeden yapar, düşünceleri ağırlaşınca göz kapakları da yorulur sanki. Teni buz gibi bir kışın ortasında yanan bir ateş gibi. Kimi zaman soğuk, kimi zaman sıcacık. Evimdemiyim? Dört duvardan oluşan beton yığınının içindeyim. Çatısı olmayan, ev kokulu evimde değilim..

İnsanın evi yaşadığı yer değil, mutlu olduğu yerdir. Benim evim senin olduğun her yer.