#imsoniacure

Galiba artık uyumam lazım. Uyumamak yerine direnmek yerine. Müzik dinlememem lazım. Sanki müzik dinlemek zorundaymışım gibi davranmak yerine. Zorunluluk hissinden kurtulmam lazım. Biri yapmam için dayatmadığı şeyleri yapmamam, istediğim şeyleri yapmam lazım. Ne bileyim uykum geldiyse uyumam. Yorgunsam, dinlenmem falan yani. Neden kendimi zorladığımı da anlamıyorum.

Benim olmayan bir hikayenin başrolü yapmıştım seni kendi ellerimle.

Artık sadece bazı gönderileri rb leyip geri çıkıyorum hesaptan. Sanki zihnimdeki sesler birer birer köşesine çekilmiş bir daha konuşmamak adına gibi. Tek bir söz yazdırmıyorlar bana. Hoş kendim yazsamda beğenemiyorum. Her şey fazla sıradan gibi hissettiriyor. Kimsenin ruhuna dokunamayan yazı benim ne işime yarar diyorum kendimce. Fakat unutuyorum işte. Bazen en sıradan şeylerdir insanın yüreğini yakıp kavuran. Yinede yazamıyorum.

Yüzümdeki yaşları hissetmek, kalbimin atma sebebini anlamaktan daha basittir, her zaman.

Dileklerimin hepsi senin üzerine kurulu, her biri seni unutmamak için ettiğim yeminin bir parçası aslında.

Cennetine atılmama izin ver, ateşlerin içine düşecek olsam bile.

Bu gece insanlarda aktif, bende sanırım.. Daha önce hiç istememiştim ama banada bi anonim gelir mi??

Ölmek... Neye yarardı senin için ölemedikten sonra?