...

Gidebileceğim bir ev arıyorum ama bulamıyorum. Bulmak değilde zaten öyle bir yer yokken arayarak boşa çaba gösteriyorum. Sadece kendimi yoruyorum. Oysa ki kalbimin derinlerinde bende biliyorum ki ben hiç bir yere ait değilim.

Bitmesini istediğim şey bitti ve şimdi buradayım. Artık tamamen bir hiçim. Ne zaman elimde bir şeyler vardı? Ne zaman kayda değer biri oldum? Hiçbir zaman olduğumu sanmıyorum. Ölüyorum ve herkes saçmaladığımı söylüyor. Bir şeyin gerçekleşebilme ihtimali sadece yaşandığı an mi gerçek gelir insanlara? Merak ediyorum neden böyleyim? Kendimden nefret ediyorum, susmayan ağzımdan bazen durmayan göz yaşlarımdan, sessizce konuşmama engel olan ses tellerimden, vücudumdan.

Senaryolarimi biraktim diye overthinklemeye başladım help cagrisi dünyaya

Sorun, sorunun ne olduğunu bulamamak değildi. Sorun sorunu bilmek fakat çözümün gozlerinin önünde olmasına rağmen önüne eklenmiş binlerce engeldi. Ve bu engellerin en geçilmesi zor olanı, aileydi.

Bazen iyiyim demek yeterli gelmiyor ama iyi degilim demek de cunku icten ice biliyorum. Iyi degilim dersem denilecek tek sey kimsenin iyi olmadigi ama bunlarin uzerinden gelebildikleri. Belki de onlarin yaninda bir seyleri anlatabildigi kisiler vardir. Yuk tek basina tasinmadigi zaman daha hafiftir sonucta

Biliyor musun ben hep yabancı sayılan insanlarlaydım

Hayatımda her şey güzel ilerlerken. Yani arkadaslarimla iyi, kendimi seviyorum kafasındayken bir anda yetersizlik hissini geri hissetmem için babam cumlemin sonuna o sihirli noktayi koymustur

Bazı geceler karanlığın ruhumu ele geçirdiğini düşünürdüm. Gözlerimi her kapattığım da dışarıdan bir şey beni dürtüklüyor gibi hissediyordum. Gözlerimi kapayamaz, düşünmeden duramazdım. Yorgunluktan bayılana kadar ayakta dururdum. Uyuduğum zamanlarsa kabuslar ardı ardına sıralanırdı. Ben iyi değildim. Düşüncelerim karmaşıklaşıyor, korkum daha da derinleşiyordu. Nefes seslerimin duyulması korkutuyordu. Kendimi kendi zihnimde bir hapishaneye hapsetmiş gibiydim. Kapı aralık, pencereler açıktı. İstesem üzerimde ki yorganı atıp kaçabilirdim, ama yapamıyordum. Bir düşünce, güç beni bunu yapmaktan alı koyuyordu. En sonunda yine gözlerimi kapatıyordum. Zihnimin içindeki hapishane de demirliklerden uzaklaşıyor, karanlığa doğru yürüyordum. Yüzleşirsem eğer... Eğer orada ne olduğunu öğrenirsem korkmaktan vazgeçerim diye düşünüyordum. Fakat çok geçmeden gözlerimi açıyor odayı aydınlatan ay ışığına bakıyordum. Bu günlerin, gecelerin ardından merak ettiğim tek şey vardı. Ben neyden korkuyordum?