...

Gidebileceğim bir ev arıyorum ama bulamıyorum. Bulmak değilde zaten öyle bir yer yokken arayarak boşa çaba gösteriyorum. Sadece kendimi yoruyorum. Oysa ki kalbimin derinlerinde bende biliyorum ki ben hiç bir yere ait değilim.

Ezik bir fanfic karskteriyim su anda

Biliyor musun ben hep yabancı sayılan insanlarlaydım

Hayatımda her şey güzel ilerlerken. Yani arkadaslarimla iyi, kendimi seviyorum kafasındayken bir anda yetersizlik hissini geri hissetmem için babam cumlemin sonuna o sihirli noktayi koymustur

Bazı geceler karanlığın ruhumu ele geçirdiğini düşünürdüm. Gözlerimi her kapattığım da dışarıdan bir şey beni dürtüklüyor gibi hissediyordum. Gözlerimi kapayamaz, düşünmeden duramazdım. Yorgunluktan bayılana kadar ayakta dururdum. Uyuduğum zamanlarsa kabuslar ardı ardına sıralanırdı. Ben iyi değildim. Düşüncelerim karmaşıklaşıyor, korkum daha da derinleşiyordu. Nefes seslerimin duyulması korkutuyordu. Kendimi kendi zihnimde bir hapishaneye hapsetmiş gibiydim. Kapı aralık, pencereler açıktı. İstesem üzerimde ki yorganı atıp kaçabilirdim, ama yapamıyordum. Bir düşünce, güç beni bunu yapmaktan alı koyuyordu. En sonunda yine gözlerimi kapatıyordum. Zihnimin içindeki hapishane de demirliklerden uzaklaşıyor, karanlığa doğru yürüyordum. Yüzleşirsem eğer... Eğer orada ne olduğunu öğrenirsem korkmaktan vazgeçerim diye düşünüyordum. Fakat çok geçmeden gözlerimi açıyor odayı aydınlatan ay ışığına bakıyordum. Bu günlerin, gecelerin ardından merak ettiğim tek şey vardı. Ben neyden korkuyordum?

2 Mayıs İstanbul mitski??!!!

Eh hayatımın bir diliminde burada olduysam başka bir dilimini de anlarmaliyim. Bitti, arkadasliklar, abilerim, ablalarim. Hepsi bitti. Geride bir sayfa olarak kaldılar belki de sadece ig de takiplestigim insanlar olarak. Hayatımda ne kadar önemli bir yerde olduğunuzu ancak rüyalarımda sizi görmemle açıklayabilirim. Ben sizi unutmaya çalışıyorum ama rüyalarım hatırlatıyor. Sadece fotoğrafını gördüğüm insanı bile rüyamda görür hale geliyorum. Ama bir şeyler bitse bile mutluyum. Çünkü onlarla ilk defa hayatın var oluşunu gördüm. Hayat benden ve akademik kaygilardan ibaret değildi. Ben ilk kez hayatımın cidden bana ait olduğunu hissettim. İlk kez dolu dolu yaşamak bu dedim. Oysaki ayın 26 günü çalışıyordum ama zevk alıyordum. Kurduğum her ilişki çok özeldi. Kendimi seviyordum, onları seviyordum. Evet, bitmesi koydu ama buda olması gereken sayfa tanımam gereken insanlarmış. Yine de mutluyum. Asıl sorun bundan sonrası.

Sadece ben olmak istiyorum. Gittiğim yol yanlış mı? Geleceğim için oldukça yanlış galiba ama geleceğimi düşünmek istemiyorum. Ne bileyim direk düşünmek istemiyorum. Düşünürken kendi benliğimi kaybediyor gibi hissediyorum. Çünkü düşünmeden yaşamazsan asla kendi istediklerini yapmazsın gibi geliyor. Beynim düşünmeye başladığında çoğu zaman istediğim şeylerden vazgeçerim. Ne istediğimi bilemez hale gelirim ve ne yapıcağımı bilemem. Kimse bana karışmasın istiyorum ama bunca yıldır hayatım bunu alma şunu al diyen biriyle geçmişken nasıl kendi istediklerimi yapabileceğimi bilmiyorum.

Hayatım bir yöne doğru kayıyor. Evet, belirli bir süre beni mutlu ettiniz ama benim için doğru kişiler değilsiniz biliyorum. Hayatımı düzeltmek için sizden ayrılmam gerek ve belki de belirlenen vakitten daha erken bir sürede. Benim için zor olan bu süreçte kendimi sürekli düşünürken buluyorum. Onlar iyi insanlar değil ama niye benim açımdan iyiler. Benimle iyi olan kişiler objektif bir perspektiften bakıldığında kötü olabilir ama bunuda anlamıyorum o zaman niye ben iyi gibi hissediyorum. Konuşurken, beraber çalışırken neden?