#ellen deckwitz

Ik denk wat is het lang geleden

dat ik nog wist wat ik ermee aanmoest:

iets wat op me afkwam,

een ongevaarlijk wezen

dat landen wilde,

mij zo onterecht verdacht

van vaste grond.

Oh ja, ze zeggen altijd wel dat je gewoon jezelf moet zijn maar daarmee bedoelen ze net als de rest.

Houd als dat niet lukt dan tenminste je bek. Weinigen mogen echt bestaan en zelden

ben je mooi genoeg, licht genoeg, gewoon genoeg.

Als je het waagt je niet te schamen gillen ze al om je opheffing, hoe ontzettend zonde je bent

van het vlees, de aandacht en de tijd. Laat me met iedere hartslag hen trotseren. Elke klop is een bewijs

dat ik er ben en een wereld weiger niet voor mij is gemaakt. Ik schrijf u vanuit een incompleet lijf

dat kan maar vertikt te buigen, een onneembare geest zingt hier rond en ik blijf ademen tot ze erbij neervallen, tot ik zelf mag bepalen dat ik onopgemerkt blijf.

(Ietwat aangepaste versie)

Ik ben een mens en zet mezelf te koop. De advertentie luidt: 'Ruim lichaam, staat vaak vrij, heeft gedurende verloop van tijd wat onvoorziene schade opgedaan.' Maar –

u steekt zich in decennia van schulden voor een stulp met riolering die vaak stokt. Met een interieur dat door het roken is doorleefd. Met in- en uitgangen waaraan een luchtje kleeft. Aan alle kanten uitzicht op een blinde muur. En huur? Niet mogelijk.

Die aktuelle Ausstellung im CODA Museum umfasst mehr als 40 Skulpturen und Installationen aus zerbrechlichen Materialien. In einer Gesellschaft, in der Risse immer sichtbarer werden und ein solides Fundament nicht mehr selbstverständlich ist, haben Fragilität und Verwundbarkeit viele Formen und Varianten. Ängste und Sorgen um unser Lebensumfeld und unsere Sicherheit wirken sich auf die…

wacht WAT -9,4 decibel! Dat er onder stilte nog veel meer stiltes zitten, isolatielagen onder een bevroren vijver,

en onder de ijsplaten stilgevallen vissen, winterharde planten en op de bodem een vergeten dwerghert, de vacht vol kristallen,

mijn thuis puilt uit van hogere natuurkunde, ik stam af van de allergrootste dode kamer. Mijn grootvader absorbeerde talloze verhalen, ieder geluid dat ze hadden kunnen veroorzaken werd opgenomen door organen, slijmvlieslagen, geen vonk ontkwam. Iedereen vond hem een uiterst nette man,

Bookcover “Veel warms”