#ontroerd

Vandaag was ik aan het werk bij mijn bijbaantje. Ik had een ochtenddienst en was rustig de eerste klanten aan het helpen. Er kwam een man waar in eerste instantie niks aan was op te merken. Ik schatte hem rond de zestig. Hij begon me te vertellen over dat hij een motorongeluk had gehad. Dat hij daardoor een aantal weken in coma had gelegen en zelfs bijna overleden was. Het enige dat hij van die weken kan herinneren was dat hij door een prachtige tuin liep vol met bloemen. Dat hij een man zag die een hand op zijn hoofd legde en vervolgens zijn hoofd schudde. Alsof hij wilde zeggen dat het nog niet de tijd was om te sterven. Ik weet niet of ik geloof dat er een soort 'God' bestaat die op ons wacht en bepaald of we wel of niet het hiernamaals in mochten. Maar ik geloofde deze man wel. Misschien was het een soort vage droom. Misschien was hij inderdaad al bijna in een soort van hemel. Maar wat het ook was, hij vertelde het mooi. Op wat voor manier dan ook had hij dit beleefd. Na enkele maanden kon hij weer werken en heeft hij zijn leven opgepakt. Ik luisterde naar zijn verhaal en zei dat ik blij voor hem was dat hij een tweede kans gekregen had. Ik bedankte hem dat hij dit met me had gedeeld. Ik hoor op mijn werk wel vaker verhalen als deze. Maar meestal klinken ze vreemd, vooral doordat mensen het mij vertellen. Maar in dit geval was het anders.  Maar de man was nog niet klaar met wat hij me wilde zeggen. Hij zei dat hij me vriendelijk vond. Een jonge frisse vriendelijke jonge vrouw die nog een heel leven voor zich had. Hij vertelde dat wat je leven uiteindelijk waarde geeft je herinneringen zijn. De dingen die je hebt meegemaakt. Hij zei dat ik van het leven moest genieten, dat ik ervoor moest gaan. Hij wenste me gezondheid en geluk. Ik was oprecht ontroerd door wat hij me vertelde. Ontroerd doordat hij mij, een totale vreemde, dit vertelde en toewenste.