#eksildim

Eksik bir şey değil bir şeyler var ya da "eksik olmasın" dediklerimiz eksik olduğu için ondan bu boşluk. Bizde yeri olan kişilerin gidişinden dolayı içimizde dolmayan ve sürekli kabuk tutup tekrardan kanayan bu yaralar. Terliklerimle gelsem şimdi sana huzuruna alır mısın beni? Sanmam.. Bu yüzdendir gökyüzünün bazen ciğerime dolduğu hissi. Tüm havayı içime çekerek ciğerlerimi patlatmak istercesine soluyorum havayı ama nafile. Tüm havayı içime çeksem dolmaz bu boşluk. Böyle anlarda anladım önemli olanın nefes almak olmadığını asıl olay bizim bu dünyayı çekmek için, gözlerimizi açmak için hedef belirlediğimiz kişilerin veya olayların olmasıymış.

Öyle klişe şeylerden bahsetmek için açmadım bu sayfayı. Omzumda başın falan değil eksik olan. Sen eksik kalan bir şiir gibisin. Herkes sonunu merak edecek bu şiirin. Elimde elin eksik olsa ne fayda? Biz koskoca bir şiirin sonunda kavuşmadıkça. 

Neyse zaten artık merhaba diyecek kadar bile değiliz birbirimizde. Ben burada gönül rahatlığıyla bizden bahsedebiliyorum. Nede olsa senin göremeyeceğin kadar küçük harflerle yazıyorum bizi. Görsen de kızacak değilsin elbette. Senin olmadığın bir coğrafyada biz olmuşuz çok mu? Çoksa eğer bunu da yazmam içimden söylerim. İçime de karışacak değilsin ya? Unuttum, içimdeki de sensin. 

Kaçış yok mu senden? Hem bu kadar eksik bırakıp hem de nasıl her tarafımda olabiliyorsun? Çok mu abartıyorum seni? Çok mu eksilttin beni? Bilmiyorum…

Bu arada ben seni hala…

Neyse bu da eksik kalsın. İsteyen istediği gibi tamamlasın bizi. Sen beni tamamlamadıkça, kimin umurunda?

13.08.2019 / 21:57