Düşsel Mısralar

Herkes kaçıyor ıslanmamak için, ben yavaş yürüyorum.

Hissizleştim. Islandığımı ancak üzerindekilerini çıkarınca anlıyorum.

Neden böyle oldu?

Oysa ben tepeden tırnağa hislenen bir adamdım.

Sahi neden yarım kaldım?

Yarınlara umut yüklediğim için mi?

Merak ettiğim, özlediğim için mi?

İçimdeki adamı mutlu gördüğüm için mi?

Ya ben kim için hissizleştim?

Ulan ölüyorum be.

Ölüyorum.

Ben gerçekten biz olamadan ölüyorum.

Bir kez bile kendisi olamayanlar varken hem de..

Eksik kaldığım yanlarım başkasının ahını alanlara girsin.

Henüz kızımın adını bilmiyorum.

İçimden dökülenleri bile eğilip kendim topladım.

İçim dışıma çıktı zaman zaman, mide bulandırdım.

Bir tek o son umudu içimden çıkaramadım.

Bir gün diğer yarımla karşılaşma ümidi beni intihardan vazgeçirdi.

Diğer yarım neden hala yarımsın?

Sokak sokak arıyorum seni.

Ayaklarım çıplak.

Hasta etme beni. Çorbamı sen yapacaksın zaten.

Gel, gel de güldürme ele güne bizi.

Tuhaf ama hala içimdesin.

Yalnız mısın? Kimlesin?

Özledim seni. Gel desem gelir misin?

Ya da gelme tamam.

İçimi susturmayı öğrendim.

Sende bensiz kalmayı öğrendin mi?

Sen iyi bir öğrenciydin.

Defalarca okuyup ezberledin mi bensizliği?

Parmak ucunda sevdim seni.

Şimdi de susarak özlüyorum.

Varsın ölsün içindeki ben.