#beautyinside

STATS

Start Date: 08-Oct-2018

Finish Date: 04-Aug-2019

Episodes Watched: 16 / 16

Status: Completed

Rewatch Value: Low

RATINGS

Story: 7.5 / 10

Characters: 9.0 / 10

Acting/Cast: 9.0 / 10

Music: 10 / 10

Overall Rating: 8/10

Review/Rant

So me being a huge fan of the movie The Beauty Inside, I was absolutely ecstatic when I heard about this drama being in production. and just HAD TO WATCH it. Now fast forward to almost a year later when I finally managed to finish it.  Yeah I know, I started watching this when it was airing so you might be wondering why it took me so long to finish it.

I will say this, the story is not that bad and is actually very good minus some places where there's way too much filler. The acting is also pretty great minus some very badly executed crying scenes. The casting was excellent and despite those terrible crying scenes in some episodes, I can't imagine anyone else playing the roles of these well developed and unique characters. Also not only is there chemistry between the main leads but actually all the main characters and their families and even some side characters just have an excellent dynamic with each other in this drama and I really liked that. Somehow I can remember almost every character in this drama and that's amazing. This drama also has some of the best OSTs. They were so calming and beautiful. Just have a listen up my blog’s playlist because I’ve added in some of my favourites.

I also like how they mentioned Se Gye's dad in dialogues between her and her mum. I have this theory that Se Gye's dad could actually be Woo Jin from the 2015 movie. And he could've had a one night stand with her mum while he was drunk and in a different body. Either way Se Gye's dad just mysteriously disappearing really makes you conclude that he had the same "disease and passed it down to Se Gye.

So where could this drama have fallen short? Honestly it was the extreme amount of fillers and fluff along with the anti-climatic resolutions to certain conflicts that took me away. I found that around the middle I was really just forcing myself to watch it all and just took a break from this drama altogether.

I wish they had expanded more on the fact that Se Gye's ailment could've been discovered and exposed and then we could've explore how she overcame it all. But I did like how she put Chae Yu Ri in her place in the end; it was hilarious xD.

Another thing was, I don't like how Seo Do Jae just had to have his illness cured for it to become a Happy Ending. Prosopagnosia can't just be cured by a surgery, that's absolutely ridiculous wth. Now given this is a universe where Se Gye has what she has, it could be possible I guess. But I still think curing Do Jae's Prosopagnosia in the end because Se Gye was so overwhelmed with grief and guilt, is really sending out some wrong messages into society. I mean it's THE BEAUTY INSIDE so why did he have to get cured. Then again it was really adorable when he went around recognizing people and watching movies after his surgery so idk.

se gye: why do you work so hard? Isn’t it a family business after all? You must not have chosen it yourself. Besides, you have a condition.

do-jae: My life was heading somewhere higher...and wider than the runway. I couldn’t lose it. That’s how I felt at first. Now I find it fascinating. People who will never have a chance to run into each other... in their lives...happen to meet and fall in love. Sometimes they live the rest of their lives together. I gave them a chance to meet each other...and fall in love. That’s what I do. 

se gye: it’s like a fate.

I soooo love the movie. I hope to love the Kdrama version too. 🎥🎬

Η Εύα θα ήθελε να τα αφήσει όλα πίσω της και να χαθεί από προσώπου γης. Πατάει γερά σε όλες τις επιλογές της και από κάτω σείεται το έδαφος, αλλά από μέσα της βράζει και ωρύεται. Φωνάζει τόσο δυνατά, που αν οι εσωτερικές κραυγές της μετατρέπονταν σε κλαδιά δέντρου, αυτά θα έμεναν γυμνά και τα φύλλα θα σκόρπιζαν παρασυρόμενα από τον αέρα.

2020. Η Εύα είναι πιο χαμένη από ποτέ. Κοιτάει πάνω της και το νοητό βουνό φτάνει τόσο ψηλά, που η κορυφή του είναι άφαντη. Κοιτάει πίσω και η ανηφόρα φαντάζει τόσο μακρινή που οι μνήμες δεν επαρκούν για να βρεθεί ξανά στην αφετηρία. ''Θα μάθω νερό και αυτές τις σελίδες'', σκέφτεται και η ώρα έχει προσπεράσει κατά πολύ τα μεσάνυχτα, ενώ το αυριανό πρωινό ξύπνημα χτυπάει σαν κουδουνάκι στο μυαλό της. Το βιβλίο της Ιστορίας έχει βαρύνει ξαφνικά στο χέρι της και οι neon κίτρινες σημειώσεις στο τετράδιο φαίνονται ασπρόμαυρες.

2021. Οι μήνες σπρώχνουν ο ένας τον άλλον και ξαφνικά το καλοκαίρι διαδέχεται τις εξετάσεις και η Εύα αισθάνεται στα πρόθυρα κρίσεων πανικού αντί προσδοκιών για τις επερχόμενες διακοπές στο νησί. Έχει μαζέψει τόσα μέσα της που πλέον την πνίγουν. Έχει πετύχει όλα όσα ήθελε μέχρι τώρα στη ζωή της, όλες τις επιθυμίες δύσκολες και πιο απλές και όμως, με ποιο κόστος;

2022. Οδηγεί νύχτα στην άδεια λεωφόρο της καλοκαιρινής Αθήνας, μόνη της και το αμάξι σείεται περισσότερο από την φλόγα της ψυχής της που καίει και αναζωπυρώνεται σε δόσεις, παρά από τη δυνατή μουσική που θα μπορούσε να ραγίσει τα τζάμια. Η Εύα κατευθύνεται προς το πάρτυ και θέλει να χορέψει τόσο πολύ, ενώ η καρδιά της θέλει να σπάσει από τη ζωντάνια. Όχι να πιει, ούτε να φλερτάρει. Δεν της καίγεται καρφάκι για αυτά. Θέλει να χορέψει μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, πριν ο ήλιος ανατείλει πίσω από τις πολυκατοικίες και η θάλασσα χρωματιστεί με ροζ αποχρώσεις. Η Εύα σήμερα νιώθει πιο ελκυστική από ποτέ. Είναι όμορφη, ενθουσιασμένη με την επιλογή των ρούχων της, έχει βαφτεί όπως ακριβώς φαντάστηκε, λάμπει από τα μαλλιά μέχρι τα παπούτσια του χορού της, αλλά περισσότερο ακτινοβολεί το μέσα της. Η αύρα και ο αέρας της μπορεί να κερδίσουν οποιονδήποτε θελήσει, αλλά σήμερα το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να χορέψει.

2023. Η Εύα πνίγεται μέσα στις ίδιες της τις επιθυμίες. Τα θέλει όλα και ταυτόχρονα τα θέλει όλα τέλεια. Η Εύα είναι μηδέν - εκατό. Δεν την πιάνεις πουθενά. Στρεσάρεται τόσο πολύ αν αφήσει κάτι πίσω, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες του σώματος και του μυαλού της, που τα μακρινά χρόνια του παρελθόντος ξυπνούν τις αγχώδεις μνήμες της. Όσο αισθάνεται την κρίση άγχους να πλησιάζει ξανά, παίρνει βαθιές ανάσες και από μόνη της, ενώ πριν λίγα δευτερόλεπτα η στάθμη του ποτηριού φαινόταν λίγο πριν τον πάτο, τώρα της μοιάζει σχεδόν στη μέση. Η Εύα έχει μάθει τον εαυτό της άπταιστα, ξέρει όλα τα μελανά σημεία, τις αδυναμίες και τα γνωρίσματα του χαρακτήρα, τις αντιδράσεις. Γνωρίζει πως να διαχειριστεί κάθε περίσταση, όμως δεν έχει μάθει ακόμη να αποτρέπει να οδηγηθεί στην εκάστοτε αντίδραση. ''Απολαμβάνω να καταπιάνομαι με απεριόριστες ασχολίες, χόμπι, σχέσεις σε όλους τους τομείς, καθημερινούς, επαγγελματικούς, σταδιοδρομίας ή ελεύθερου χρόνου'', σκέφτεται ΄΄αλλά δεν μου αρκεί''. Τα θέλει όλα, ή μηδέν ή εκατό, δεν γνωρίζει το ενδιάμεσο, το μέτριο για εκείνη στην κλίμακα των χρωμάτων είναι ένα γκρίζο τόσο σάπιο που δεν θέλει ούτε να το βλέπει.

Η Εύα είναι πολύχρωμη, ευγενική και καλόκαρδη, γλυκιά φυσιογνωμία, δυναμικός χαρακτήρας. Δίνει την ψύχη της σε ό,τι καταπιάνεται, στο επαγγελματικό είναι ασυναγώνιστη, στις υποχρεώσεις δίνει τον καλύτερο εαυτό της μέχρι να είναι εκείνη ευχαριστημένη, οι φίλοι της δηλώνουν πως για αυτούς είναι από τα σημαντικότερα κομμάτια της ζωής τους, το αμόρε κόβει φλέβα για εκείνη καθώς είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να του τύχει. Και όταν ασχολείται με πράγματα που τη γεμίζουν, τότε λάμπει πραγματικά, νιώθεις σαν τα μάτια της να αλλάζουν χρώμα καθώς σε κοιτούν τόσο έντονα, να γίνονται πιο φωτεινά. Φυσικά είναι τελειομανής ακόμη και σε αυτά.

2024. Κάθεται στο μπαλκόνι και σκέφτεται το χειμώνα που πέρασε, ήταν ζόρικος και μακρύς, αλλά είναι εδώ τώρα και στα αυτιά της ηχούν μελωδίες από τους γείτονες που τραγουδούν στην καλοκαιρινή μάζωξη. Περιμένει την κολλητή της να παραγγείλουν κοκτέιλ και να πουν τα νέα τους, έχει τόσο καιρό να τη δει με όλες αυτές τις υποχρεώσεις, της έλλειψε. Θα ήθελε να τη βλέπει πιο συχνά, θα ήθελε να σταματήσει το χρόνο και να μείνει για πάντα 21. Η καρδιά της ξαφνικά αρχίζει να χτυπάει πιο δυνατά και οι παλμοί ανεβαίνουν καθώς για μία στιγμή σκέφτηκε το μέλλον, αλλά γρήγορα έδιωξε το σύννεφο στο μυαλό της και εστίασε το βλέμμα της στον νυχτερινό ουρανό πάνω από τα κίτρινα φώτα της πόλης. Έμαθε επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια και ατελείωτη προσπάθεια, να ρίχνει τα τείχη του επερχόμενου άγχους που την καταβάλλει καθημερινά, να σπάει τις κρίσεις σαν ραγισμένο καθρέφτη που πασχίζει να κολλήσει τα κομμάτια του. Και τα πάει πολύ καλά. Μαθαίνει να βλέπει πιο κοντά και σιγά σιγά, δεν χρειάζεται άλλωστε να αγχώνεται για όλα και για ό,τι πρόκειται να έρθει στο εγγύς ή μακρινό μέλλον. Δεν μπορεί να τα ελέγξει καν όλα αυτά, βρίσκεται πάνω από τις ανθρώπινες δυνάμεις της. Α να, η φίλη της μόλις πάρκαρε κάτω από το σπίτι και η Εύα σκέφτηκε στιγμιαία τον μελαχρινό με τα τατουάζ που πέτυχε τις προάλλες όταν πήγε για ψώνια, και ανυπομονεί τώρα να της εξομολογηθεί ότι τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα. Χαμογέλασε και τα λακάκια τραβήχτηκαν στα μάγουλα της, γιατί ήταν ο τρίτος έρωτας της εκείνο τον μήνα.