Ik denk dat ik haar eindelijk de baas ben.
De woede in mij.
Ik ben een door en door gevoelig mens, die is opgevoed met het idee dat emoties er helemaal niet mogen zijn.
"Trek geen aandacht, tel tot 10, want wat zullen anderen wel niet denken?"
Maar lieve papa en mama, niemand is 24/7 bezig met wat ik doe. en door het te uiten wat ik voel, wat ik echt voel, zorg ik dat het niet uit me hoeft te schieten, als lava uit een vulkaan.
Dus het uiten van pure extase, blijdschap en genot, maar ook verdriet, onmacht en onzekerheid.
Allemaal kleine puzzelstukjes die mij mij maken.
En ik weet dat jullie het zo goed hebben gedaan als mogelijk, dat je zelf ook niet wist dat dit mocht en kon. Dat je trots kan zijn op wie je bent, en dat ook echt mag voelen. Dat het oke is om naar je eigen gevoel te luisteren en daar ook naar te handelen.
Dat dat je geen slecht mens maakt, dat mensen je daardoor niet minder mogen. Dat het leven er daardoor alleen maar leuker op wordt.
Dus ja, ik voel intens, en ja ik ben zeker nog wel eens kwaad. Maar niet meer zo explosief, en niet meer als enige oplossing om gehoor te geven aan wat ik eigenlijk voel.
Dus ik denk dat ik haar eindelijk de baas ben, die woede van mij. Door haar eerder een podium te geven, door haar te waarderen en door haar te zien.
