#03.00

Çok iyi tanıdığımı zannettiğim kimseyi tanıyamıyorum artık... Herkes haklı herkes kendince haklı ama. Beraber yediğimiz içtiğimiz birinin beni anlamaya çalışmayıp silip atması, beni umursamaması o kadar çok koyuyor ki... Hele bir de laf sokma yarışı... Ne oldu şimdi? Hani biz dosttuk, arkadaştık? Düşmanın mı oldum bir an? Haksız olabilirim ama gel konuş benimle, neyin var de bana. Bir süre sonra konuşmanın da bir anlamı kalmıyor, maskeler düşüyor çünkü. Konuşsak bile, bir şeyleri halledebilsek bile ben o davranışları nasıl unutayım söyler misin bana?

"Her gelen sevmez ve hiçbir seven gitmez,

Cenazemiz vardı bugün. Akşama kadar cenaze evindeydim. Herkese su, çay ve hatta pide servisi yaptık. Koşturmaktan dua etmeye de acımızı yaşamaya da zaman kalmadı. Bu ne biçim gelenek? Bu nasıl bir yüzsüzlük? Adam öldü ve götün teki orada pide yiyor. Tuzu az gelmiş, bi’ de tuz istiyor. Okkalı bir yumruk patlatmak istedim o kadının suratına ama “tamam teyze getiriyorum şimdi” demekle yetinebildim. Çok sinirliyim. Sesim kısılana kadar bağırmak istiyorum. Bu sinir nasıl geçecek bilmiyorum.

Sen benim...