Bak, gökyüzü yine parlıyor… İçimize sığdıramadığımız ne varsa, belki sonsuzluğuna emanet olur diye kaldırmıyor muyuz başımızı göğe? Çünkü bazı yükler yeryüzüne ağır gelir; insan onları ancak yıldızların sessizliğine bırakabilir.Görüyor musun o yıldızları? Karanlığın en koyu yerinde bile usulca parlıyorlar. Belki de umut tam olarak budur; gecenin içinden vazgeçmeden ışık olabilmek. Şimdi söyle bana… Sen de hissediyor musun? O sessizliğin içinde, görünmeyen bir elin kalbine dokunduğunu… Sanki gökyüzü, kelimelere sığmayan bütün hislerimizi yıldızlarına işleyip bize usulca fısıldıyor..

"Canın yanmış, gülümsemişsin kimse anlamamış"