wyspy śmierci, jak kamień i krok ciężki znamy,

którym się idzie mimo po ciałach jak drzewa

obalonych czy wyschłych na ziemi przeklętej,

i nikt nam już nie bliski, i nikt nam nie święty,

tylko czasu skorupa, płynąc górą, śpiewa

jak rzeka nad topielcem, a gdy snem wgnieceni

w poduszki własnych czaszek, słyszymy od ziemi

oddech węszących nozdrzy przywartych do powiek.

Ślepe dzieci epoki. Tak się rodzi człowiek,

któremu, kiedy serce pęknie, rozcięte toporem —

— nie zadrży.

~

Nie ma żadnych powrotów. Popękane urny,

z których wiatr wywiał ludzi, zdarzenia i słowa,

to wszystko zatrzaśnięte — jakby wieko trumny,

i ty tylko krwawisz sam jak ścięta nagle głowa.

~

zachodziły nam oczy gwiazdami i szronem.

Ślepe ptaki epoki. Ten, co jest człowiekiem,

jest dzieckiem i zrzucając skrzydła jak powieki,

z oczyma otwartymi zawsze pójdzie ziemią,

aby nagle przystanąć i z ustami niemo

otwartymi połykać wielkimi haustami

krew, drogi i obrazy. 

Wtedy wielkie ramię

uniosło się i nagle wielki strop rozcięło

na tysiąc krajobrazów jak stłuczonych szkiełek. 

Nie patrz

Tam tylko proch, tam tylko popiół

Łzy, cierpienie, udręka, zgryzota

Tam tylko kaci i okrutnicy

Chłostający ciała, kaleczący dusze

Nie tylko innych, ale i swoje.

.

Nie patrz

Ceglane budynki, smród spalenizny

Paleni ludzie

Słodkawy dym, tak jak ich wolność słodka

Do której prowadzą ogromne kominy.

.

Nie patrz

Do pieca idą stygnące ciała

Ledwo umarłe, lecą ku niebu

Powstali z prochu i w proch obróceni

Zyskują wolność, wychodzą z płomieni.

.

Nie patrz

Druty, baraki na ziemi gliniastej

Żywe szkielety odziane w łachmany

Pozbawione imienia, przeszłości i jutra

Świadectwo bestialstwa i nieludzkości

Którego nie sposób jest puścić w niepamięć.

.

Nie słuchaj

Krzyki, i wrzaski, błagania i strzały

Lament, skowyt, trzask ognia głodnego

I cisza, która nie niesie spokoju

Lecz jeszcze większą grozę i bojaźń.

.

Nie myśl

Zgnębienie wokoło i odrętwienie

Śmiertelny głód, apatia i bierność

Ginie w tym miejscu wola przetrwania

Z tyranów na więźniów przechodzi

niczym choroba lodowata obojętność.

.

Nie żyj

Widzą śmierć bliskich, czekają na swoją

Oczy matowe o barwie agonii

Oni się końca już swego nie boją

Lecz życia dalszego w tym piekle na ziemi.

.

Nikt tak naprawdę tu nie jest wolny

Tyrani dawno pozbyli się duszy

Skuci ideą, wrogością i fałszem

Cierpienie żadne serc ich nie wzruszy.

.

Skrzywdzone niesłusznie ludzkie istnienia

Na pastwę losu pozostawione

Gdzie byłeś Stwórco, gdzie byłeś Boże?

A może spałeś o tamtej porze?

Strach przed zniszczeniem jest częścią tworzenia.

Strach przed końcem jest częścią początku.

Strach nigdy nie jest wyborem.

Nigdy nie jest wyborem.

Wyborem jest pozwolić mu, by tobą rządził.