SWEET RUSH blog (około)filmowy Anny Tatarskiej

“Kiedy myślę o politykach, którzy mówią, że powinniśmy imigrantów zbombardować, wysłać z powrotem do domu… Oni nie są ludźmi, oni się boją istot ludzkich! A ci, którzy na nich głosują, są ignorantami. (…)

Każdy, kto jako dziecko zaczytywał się książkami Roalda Dahla („Charlie i Fabryka Czekolady”, „Jakubek i brzoskwinka olbrzymka”) czekał na ten film z biciem serca.

Wielka Brytania, lata osiemdziesiąte. Sophie (charyzmatyczna debiutantka Barnhill) mieszka w sierocińcu. Którejś nocy snop jej latarki wyłuskuje z ciemnej alejki sylwetkę giganta (Rylance).Stwór wie, że musi pozostać dla świata tajemnicą, porywa więc dziewczynkę do swojej krainy. Sophie wkrótce odkryje, że pozory mylą. BFG nie jest, jak większość jego pobratymców, ludożercą gustującym w dziecięcym mięsie sierotek, a wegetarianinem i pacyfistą. Dwójkę bohaterów, których dzieli kilkanaście metrów wzrostu, połączy niezwykła przyjaźń i gorące postanowienie uratowania Wielkiej Brytanii przed katastrofą. 

Sophie jest świetnym wzorem dla małych dziewczynek. Myślę, że chętnie założyłaby koszulkę z napisem „Don't call me Princess – call me President”. Filmowej adaptacji udało się zachować charakterystyczną dla twórczości Dahla równowagę pomiędzy światłem baśni a szarością i mrokiem. W tym roku mija setna rocznica urodzin Dahla, mierzącego dwa metry wzrostu giganta literatury, który „BFG” uznawał za najbliższą skóry spośród wszystkich swoich powieści. Sądzę, że spodobałby mu się ten filmowy prezent.

Mark Rylance w filmie BFG Bardzo Fajny Gigant Monolith/BFG Bardzo Fajny Gigant Monolith

Myśli pan, że łatwiej jest wkraczać w show-biznes z siwizną niż z młodzieńczym wąsem? - pytam Marka Rylance’a, gwiazdę “BFG. Bardzo Fajny Gigant” i laureata Oscara za rolę Rudolfa Abla w “Moście Szpiegów”.

- Zdecydowanie. Życie pięćdziesięciosześciolatka jest dość ustabilizowane. Jestem jak BFG - niewiele się już zmieni. 

Rylance pieknie tłumaczy fenomen popularności Spielberga:

- Steven może nie być twoim ulubionym twórcą, ale nie da się jego historiom odmówić uniwersalizmu. One dotykają najbardziej podstawowych dla ludzkości tematów. Lęku, na przykład przed oceanem czy wojną. Nadziei - że istnieją przyjazne pozaziemskie cywilizacje albo że w obozie koncentracyjnym może urodzić się dziecko, które będzie marzyło o lepszym świecie. Czy, jak w przypadku „BGF”, nadziei, że na Ziemi, którą niszczymy my sami oraz rozmaite naturalne katastrofy - jak tsunami, wulkany - istnieje jeszcze jakaś pozytywna, pomocna tytaniczna siła.”

(via Cannes 2016: podsumowanie festiwalu)

Komediodramat z aborcją w centrum. Bezkompromisowo pro-kobiecy film, który ani przez chwilę nie kwestionuje prawa kobiet do decydowania o własnym ciele. Zmęczonej okołoaborcyjną demagogią Polsce przyda się taka (babcina) odsiecz.

Z Juliuszem Machulskim spotykam się w Wiesbaden, stolicy niemieckiej Hesji. To w tutejszym kasynie przed laty Dostojewski napisał "Gracza". Dziś mieści się w nim centrum festiwalu GoEast!, poświęconego kinematografii Europy Środkowej i Wschodniej. Polska od lat jest na nim silnie obecna. W tym roku w konkursie głównym pokazywano m.in. "Córki Dancingu" i "Czerwonego pająka" (zdobył dwie nagrody!). Zaś twórczości Machulskiego organizatorzy poświecili całą retrospektywę. Od "Vabank" przez "Kilera" po "Ambassadę", na filmy twórcy "Seksmisji" ustawiały się długie kolejki

“Żyliśmy w komunizmie, i sztuka to był taki zastępnik opium – w sensie środka przeciwbólowego, coś, co pozwalało to wszystko znieść. Choć nie przesadzajmy - nie czułem opresji, tylko beznadzieję. Codzienność była po prostu szara, bezbarwna i męcząca, jak ćmiący ząb.... A dzięki temu, że robiłem filmy, życie nie było nudne. (...) Trochę mnie ominęła ta "prawdziwa" rzeczywistość. Gdyby się nią bardziej przejmował, może brałbym udział w demonstracjach, ZOMO by mnie spałowało, co też byłoby ciekawe, choć inaczej. Na pewno bardziej niebezpieczne, przynajmniej w tamtych czasach. Ale okazało się, że w filmie daję sobie jakoś radę. I jakoś tak do tej pory to trwa.”

High Rise” „High Rise” to obraz na wskroś współczesny duchem. Celna metafora miejskiej egzystencji, coraz bardziej podzielonej kolejnymi ścianami i ściankami, izolującej ludzi od prawdziwych interakcji. Życia pełnego nieznaczących, naskórkowych muśnięć, napędzanego narastający niezadowoleniem z tu i teraz. Nerwowego przełykania ślinki: ma być więcej, bardziej, szybciej.

(...) Wheatley świadomie korzysta z grubej kreski do kreślenia dramaturgicznych zwrotów, cieszy się chwilami przestylizowanymi, które wycięte z całości mogłyby funkcjonować jako osobne klipy, niesione muzyką Clinta Mansella („Requiem dla snu”). Padające w kolejnych tekstach skojarzenia z „Władcą much”, „Mechaniczna pomarańczą”, wreszcie ukochanym filmem Wheatleya, „Brazil”– wszystkie są w pełni uprawnione. Czarna komedia swobodnie miesza się tu z dramatem a musical romansuje z horrorem gore. Z tych międzygatunkowych romansów urodziło się zjawiskowo piękne dziecko o naturze psychopaty i scenicznej charyzmie Davida Bowie.