#vabank

tumblr pewnie zamorduje mi jakość, jest ciezko

Kingsajz (1988) - nie Wajda, nie Polański, nie Kieślowski, nie Hoffman, nawet nie Bareja. Jakbym miał wymazać całą polską kinematografię i zachować twórczość jednego reżysera, zawsze będzie nim Juliusz Machulski. Nawet jeśli jego nowsze filmy spotkały się z chłodniejszym przyjęciem, nic nie zmieni tego ile dostarczył nam klasyków, wśród których jest do dziś unikalny dla polskiego kina Kingsajz. Jeśli miałbym wskazać jakieś podobieństwa do innych filmów, to w najlepszym razie byłyby to Seksmisja, Vabank, czy Kiler. Czyli inne filmy Machulskiego.

Facet szykuje się do wielkiego wyznania. Mówi swojej kobiecie, że jeszcze nikomu tego nie powiedział. Ta wstrzymuje oddech w oczekiwaniu na upragnione słowa, stanowiących ukoronowanie ich związku. Facet w końcu się przełamuje i mówi jej, że… jest krasnoludkiem. Tak, krasnoludkiem. Małym, piskliwym knypkiem z bajek dla dzieci. Okazuje się, że krasnoludki są prawdziwe i żyją w swojej krasnoludkowej krainie zwanej Szuflandią. Świat ludzi, czyli tytułowy Kingsajz, to dla nich nieosiągalna kraina z opowieści, gdzie czycha na nie wiele niebezpieczeństw, na których czele stoją tajemnicze stworzenia zwane „kobietami”. A krasnoludki, które jakimś sposobem zdobyły eliksir powiększający i udały się do Kingsajzu, już nie wracają. Prawdopodobnie nie żyją. A goowno prawda. Po prostu w Kingsajzie żyje im się lepiej i nie chcą wracać. Krasnoludkowy aparat państwowy musi tylko dopilnować, żeby społeczeństwo tego nie odkryło, bo inaczej nie zostanie im nikt do rządzenia. A film zaczyna się od ataku ich agentów na „zdrajcę narodu”, który odkrył recepturę na eliksir powiększający, stanowiący przepustkę do Kingsajzu.