steps taken forwards but sleepwalking back again

urodziny minęły miękko

życzenie, którego nie wypowiedziałam na głos,

kwiaty w dłoniach,

ten prezent z dedykacją

trafił w miejsce,

o którego istnieniu milczę.

i ten krótki buziak w czoło,

zbyt delikatny jak na coś,

co miało już nie istnieć.

myślałam, że krzyk nas oczyścił,

a kłótnia postawiła granice,

ale chyba tylko zagłuszyliśmy

to, co i tak od dawna

nie daje mi spać.

i znów na moment

zniknęła we mnie pustka,

ta, którą noszę od lat.

może dlatego tak trudno

udawać, że nic nie czuję,

skoro przy nim

mówiłam zbyt długo półsłówkami,

aż w końcu nazwałam po imieniu

to, co ciążyło,

i to, co było tylko cieniem dawnych emocji.

nie potrzebowaliśmy zdjęć,

żeby pamiętać,

jak blisko potrafi być człowiek,

gdy w końcu wie, gdzie się kończy.

granica nie oddziela -

uczy szacunku.

i kiedy wracam,

to już nie po dawnych śladach,

ale do siebie,

i do niego,

do spokojnej codzienności,

w której nie trzeba nic udowadniać.

może ten rok był nam potrzebny -

przecież wszystkie relacje są po coś.

kolejna lekcja,

która jeszcze się nie skończyła;

trwa dalej, tylko inaczej.

bo wszystko jeszcze może się zdarzyć,

a między nami

nie było wybuchu,

tylko ciche „dosyć”,

które rozlało się po nas jak ciepła woda.

każde słowo znalazło swoje miejsce,

a to, co miało spłonąć, spłonęło.

teraz mówimy spokojniej,

patrzymy inaczej,

z większą odległością,

ale bez chłodu.

wracam do siebie,

do domu, do rąk, które znam od lat.

między nami znów jest śmiech,

a nie napięcie.

nauczyłam się stawiać granice

bez zamykania drzwi.

bo czasem to, co było ogniem,

staje się ciepłem kominka.

Bez pożądania,

ale z troską,

z czymś, co przypomina rodzinę.

można przecież kochać ciszej, inaczej,

przez długi czas

traktowałam cię jak tło

śmiałam się z twoich żartów

tak, jakby nie mogły znaczyć nic więcej,

pozwalałam dłońmi błądzić

po bezpiecznych granicach,

nie pytając – dlaczego właśnie ty

dopiero gdy cień odpadł ode mnie

i kurz toksycznych słów opadł,

zobaczyłam wyraźniej

że twój uśmiech nie jest tylko wspólnym żartem,

a cisza, którą niesiesz,

potrafi być domem

zaczęłam widzieć

te spojrzenia zatrzymane o sekundę za długo

to "cześć" wypowiadane tylko dla mnie

to, jak w ciszy obok siebie

nie musimy nic udawać

byłeś tam, kiedy szukałam ciepła

w rękach kogoś innego

byłeś cierpliwy, spokojny, milczący

a jednak obecny

twoje dłonie mówią inaczej

nie szukają, nie żądają

tylko są, jakby wiedziały

że czasem obecność wystarczy

może to zawsze było tuż obok

ukryte w żartach i półsłówkach

a ja dopiero teraz

nauczyłam się patrzeć

nie wiem jeszcze, co w tym znajdę,

górskie widoki oddychały chmurami,

a my splątani w swoje historie

uczyliśmy się milczenia między słowami.

cisza była cięższa od słów.

w dole czekały doliny,

a przy mnie - trzy ognie,

każdy palił inaczej.

Jeden - stały jak kamień,

ciepły, domowy płomień.

Drugi to iskra, co parzy i znika,

ale zostawia ślad na skórze.

Trzeci - żar, co tli się po cichu,

i kusi, by przyłożyć dłonie.

a ja dryfowałam pomiędzy,

szukając w ich dotyku odpowiedzi,

której przecież nigdy tam nie było.

czasem myślę, że góry wiedzą więcej,

bo uczą dystansu

i przypominają,

że nie wszystkie drogi prowadzą w stronę ognia.

pomiędzy ciszą gór

próbuję znaleźć w sobie

stronę świata,

która nie będzie ucieczką,

uczę się, że nie wszystko trzeba nazwać,

że relacje mogą istnieć w półcieniach,

a granice – choć dziwne –

czasem tworzą własny język.

widziałam już, jak łatwo

„co by było gdyby”

potrafi urosnąć do rangi historii,

ale dziś wiem, że to tylko echo –

nic więcej.

może właśnie o to chodzi:

by pozwolić, żeby coś było

dziwne, niedopowiedziane,

a jednocześnie nasze –

Wczoraj miasto oddychało naszym krokiem,

a twoja dłoń znalazła moją

i już nie puszczała.

Nie na chwilę, nie w żart,

ale w długim, milczącym marszu

ciągle razem.

nie dziwi mnie już,

że twoje palce splatają się z moimi

tak naturalnie, jakbyśmy znali ten ruch od zawsze,

od zawsze szli tą samą drogą,

choć przecież nie jesteśmy „my”.

inni patrzą i nic nie mówią,

może już się przyzwyczaili,

może nie rozumieją,

a może wcale nie ma czego rozumieć.

Nie czuję w tym wstydu,

tylko znajomą bliskość,

której nie mam z nikim innym.

wszyscy to widzą,

a nikt nie pyta,

jakby granice były ruchome,

jakbyśmy mogli istnieć

pomiędzy nimi.

nie jesteś dla mnie kochankiem,

nie jesteś obcym —

jesteś czymś pomiędzy,

cieniem, który chodzi obok mnie,

czasem wyprzedza, czasem się cofa,

ale nigdy nie znika.

śmiejesz się, dotykasz, szukasz mnie w tłumie,

i choć wiem, że to tylko momenty,

że nie należą do żadnej z naszych historii,

przyjmuję je jak znak, że istnieję

w twojej przestrzeni.

jestem spokojna.

przywykłam do tego tańca bez granic,

do ciszy, która nie wymaga słów.

omijamy się

jak iskry w suchym lesie —

niby ostrożnie,

a jednak w napięciu,

które nie zna słów.

twój wzrok

ślizga się po moim karku,

jakby znał drogę,

której nie przejdziesz.

a ja —

nauczona unikać,

wciąż nie umiem przestać patrzeć.

gdy cię nie ma,

świat stygnie.

przez chwilę oddycham lżej,

prawie wierzę,

że to wszystko było niczym.

ale wciąż gdzieś

trzymam ten cień.

potem znów —

śmiejesz się za blisko,

znów ręka

zatrzymuje się pół sekundy za długo.

i znów wiem:

zapomniałam zapomnieć.

ta historia

nie pali się w ogniu,

nie kończy się słowem.

tylko się tli —

niewidoczna,

spotkaliśmy się nie po to, by się odnaleźć,

ale by przypomnieć sobie, że można się zgubić —

w czyimś spojrzeniu, w niedokończonym zdaniu,

w pragnieniu, które nie ma imienia.

między nami było zawsze trochę ciszy

i trochę za dużo niewinnych gestów,

które niczego nie obiecywały,

a jednak zostawały pod skórą.

może to nie był flirt,

a tylko potrzeba,

by ktoś widział nas trochę wyraźniej,

niż patrzą ci, którzy znają nas za dobrze.

może to nie była zdrada,

a tylko pytanie,

czy da się być wiernym

z uczuciem, które nie zna granic,

bo nigdy ich nie przeszło.

widzieliśmy się nago,

ale nie pożądaliśmy siebie.

tylko bliskości,

tylko tego momentu,

gdy ktoś sięga dłonią

po ciszę, której nikt inny nie słyszy.

zostaliśmy tacy — zawieszeni

pomiędzy „co by było”

a „nigdy nie będzie”.

może po to właśnie są niektóre spotkania —

nie po to, by coś trwało,

ale by przez chwilę

przypomnieć sobie,

jak to jest czuć więcej,

niż się powinno.

jesteśmy pytaniem,

które nie szuka odpowiedzi.

wersją,

która nigdy nie trafi do druku.

niedokończeni.

ale może dzięki temu

Tamtej nocy muzyka mówiła,

a my udawaliśmy, że nie rozumiemy języka.

Raissa grała,

a ty całowałeś moje palce,

naśladując tekst w tle,

tylko skóra — tylko palce,

jakbyś chciał

zjeść ciszę między nami.

przy “chodź do łóżka”

Wyznałeś sen.

erotyczny.

z dnia wcześniej.

z moim imieniem

zapisanym w Twojej podświadomości.

i choć nigdzie nie poszliśmy,

od tamtej pory

wszędzie stąpam ostrożniej.

lecz kto inny śpi przy tobie

i zna twoje nielubienie kawy po szóstej

tej z mlekiem i cukrem.

A kto inny budzi mnie

poranną czarną kawą i zaufaniem,

że nie przekraczam.

jakby Piżama

była jedynym,

co mamy wspólnego o świcie.

a muzyka

znów mówi za nas,

szeptem,

nie wiem, co czuję.

czasem myślę, że nic,

a potem

znów szukam Twojego spojrzenia,

uśmiechu, dotyku.

nie przekraczam granicy,

ale wiem, że balansuję

na czymś cienkim jak włos —

między gestem a spojrzeniem,

między oddechem a ciszą.

cenimy, że oni nam ufają.

że pozwalają oddychać.

ale czasem myślę:

czy nie gramy tym zbyt śmiało?

mówisz o tym prawie wprost —

że robimy coś,

czego nie umiemy nazwać.

a ja…

nie wiem, czy chcę więcej.

ale wiem,

że chcę coś.

a przecież ranię.

jego,

który ufa.

który patrzy,

a ja znów

odwracam wzrok

w niewłaściwą stronę.

a Ty —

czy Ty wiesz, co czujesz?

czy to tylko gra cieni,

czy naprawdę coś

drży Ci pod skórą?

czy w tyle głowy

ciągle masz ją —

tę, która nie należy

do tego świata?

może wszyscy

jesteśmy trochę winni.

albo tylko trochę samotni.

szukamy czegoś,

czego nie umiemy nazwać —

i tylko czasem

przez przypadek

znajdujemy to

w sobie nawzajem.

a potem udajemy,

że nic.

choć oboje przecież wiemy,

pomiędzy nami

krąży ten sam kubek.

wino szczypie w język,

podawane niby od niechcenia,

ale zawsze z dotykiem.

zawsze z czymś więcej.

to nasza jedyna bliskość,

jedyna ślina,

która przekracza usta.

czasem sięgasz dłonią

do moich włosów,

poprawiasz pasmo,

zbierasz niewidzialny okruch —

pretekst, gest,

dotyk dłuższy niż powinien być.

a wszystko to

na oczach świata,

który nie widzi nic.

i może właśnie dlatego

możemy sobie pozwolić

na wszystko,

czego nie wypowiadamy.

przez chwilę —

jesteśmy.

bez winy.

Niektórym się mylicie.

Jak dwie wersje tego samego cienia —

On i Ty.

Choć Ty nosisz więcej ciszy

i trochę starszy świat w oczach.

Mówisz: jesteśmy przyjaciółmi.

Że to, co między Tobą a nim, jest po coś.

I to, co między nami, też.

Ale po co?

Nie wiesz. Ja też nie.

I może dlatego trwam —

gdzieś pomiędzy wyjaśnieniem a pragnieniem.

Kiedy jestem blisko Ciebie,

świat zapomina ram.

Ale kiedy patrzysz na niego,

cofasz się pół kroku.

Jakby jego obecność

była przypomnieniem,

że nie wolno.

Coraz częściej widzę,

jak w Twojej głowie on staje się powodem,

żeby nie.

Nie bliżej.

Nie więcej.

Nie teraz.

Choć przecież już jesteśmy dalej,

niż powinniśmy.

I nie wiem, komu bardziej chcesz być wierny —

mnie, jemu, czy sobie.

Ale wiem,

że to rozdarcie zostaje

nawet wtedy, gdy znikasz