#dotyk

Rozwieszanie mokrych ubrań na suszarce. Ta wilgotność, która wtapia się w dłonie. To jeszcze nic. Trzeba koszulkę na drugą stron... Nieeeee!!! Lubię wilgoć, jeżeli wiesz, co mam na myśli, ale nie o taką wilgoć mi chodzi.

urodziny minęły miękko

życzenie, którego nie wypowiedziałam na głos,

kwiaty w dłoniach,

ten prezent z dedykacją

trafił w miejsce,

o którego istnieniu milczę.

i ten krótki buziak w czoło,

zbyt delikatny jak na coś,

co miało już nie istnieć.

myślałam, że krzyk nas oczyścił,

a kłótnia postawiła granice,

ale chyba tylko zagłuszyliśmy

to, co i tak od dawna

nie daje mi spać.

i znów na moment

zniknęła we mnie pustka,

ta, którą noszę od lat.

może dlatego tak trudno

udawać, że nic nie czuję,

skoro przy nim

przez długi czas

traktowałam cię jak tło

śmiałam się z twoich żartów

tak, jakby nie mogły znaczyć nic więcej,

pozwalałam dłońmi błądzić

po bezpiecznych granicach,

nie pytając – dlaczego właśnie ty

dopiero gdy cień odpadł ode mnie

i kurz toksycznych słów opadł,

zobaczyłam wyraźniej

że twój uśmiech nie jest tylko wspólnym żartem,

a cisza, którą niesiesz,

potrafi być domem

zaczęłam widzieć

te spojrzenia zatrzymane o sekundę za długo

to "cześć" wypowiadane tylko dla mnie

to, jak w ciszy obok siebie

nie musimy nic udawać

byłeś tam, kiedy szukałam ciepła

w rękach kogoś innego

byłeś cierpliwy, spokojny, milczący

a jednak obecny

twoje dłonie mówią inaczej

nie szukają, nie żądają

tylko są, jakby wiedziały

że czasem obecność wystarczy

może to zawsze było tuż obok

ukryte w żartach i półsłówkach

a ja dopiero teraz

nauczyłam się patrzeć

nie wiem jeszcze, co w tym znajdę,

górskie widoki oddychały chmurami,

a my splątani w swoje historie

uczyliśmy się milczenia między słowami.

cisza była cięższa od słów.

w dole czekały doliny,

a przy mnie - trzy ognie,

każdy palił inaczej.

Jeden - stały jak kamień,

ciepły, domowy płomień.

Drugi to iskra, co parzy i znika,

ale zostawia ślad na skórze.

Trzeci - żar, co tli się po cichu,

i kusi, by przyłożyć dłonie.

a ja dryfowałam pomiędzy,

szukając w ich dotyku odpowiedzi,

której przecież nigdy tam nie było.

czasem myślę, że góry wiedzą więcej,

bo uczą dystansu

i przypominają,

że nie wszystkie drogi prowadzą w stronę ognia.

pomiędzy ciszą gór

próbuję znaleźć w sobie

stronę świata,

która nie będzie ucieczką,

Wczoraj miasto oddychało naszym krokiem,

a twoja dłoń znalazła moją

i już nie puszczała.

Nie na chwilę, nie w żart,

ale w długim, milczącym marszu

ciągle razem.

nie dziwi mnie już,

że twoje palce splatają się z moimi

tak naturalnie, jakbyśmy znali ten ruch od zawsze,

od zawsze szli tą samą drogą,

choć przecież nie jesteśmy „my”.

inni patrzą i nic nie mówią,

może już się przyzwyczaili,

może nie rozumieją,

a może wcale nie ma czego rozumieć.

Nie czuję w tym wstydu,

tylko znajomą bliskość,

której nie mam z nikim innym.

wszyscy to widzą,

a nikt nie pyta,

jakby granice były ruchome,

jakbyśmy mogli istnieć

pomiędzy nimi.

nie jesteś dla mnie kochankiem,

nie jesteś obcym —

jesteś czymś pomiędzy,

cieniem, który chodzi obok mnie,

czasem wyprzedza, czasem się cofa,

ale nigdy nie znika.

śmiejesz się, dotykasz, szukasz mnie w tłumie,

i choć wiem, że to tylko momenty,

że nie należą do żadnej z naszych historii,

przyjmuję je jak znak, że istnieję

w twojej przestrzeni.

jestem spokojna.

przywykłam do tego tańca bez granic,

do ciszy, która nie wymaga słów.

omijamy się

jak iskry w suchym lesie —

niby ostrożnie,

a jednak w napięciu,

które nie zna słów.

twój wzrok

ślizga się po moim karku,

jakby znał drogę,

której nie przejdziesz.

a ja —

nauczona unikać,

wciąż nie umiem przestać patrzeć.

gdy cię nie ma,

świat stygnie.

przez chwilę oddycham lżej,

prawie wierzę,

że to wszystko było niczym.

ale wciąż gdzieś

trzymam ten cień.

potem znów —

śmiejesz się za blisko,

znów ręka

zatrzymuje się pół sekundy za długo.

i znów wiem:

zapomniałam zapomnieć.

ta historia

nie pali się w ogniu,

nie kończy się słowem.

tylko się tli —

niewidoczna,

spotkaliśmy się nie po to, by się odnaleźć,

ale by przypomnieć sobie, że można się zgubić —

w czyimś spojrzeniu, w niedokończonym zdaniu,

w pragnieniu, które nie ma imienia.

między nami było zawsze trochę ciszy

i trochę za dużo niewinnych gestów,

które niczego nie obiecywały,

a jednak zostawały pod skórą.

może to nie był flirt,

a tylko potrzeba,

by ktoś widział nas trochę wyraźniej,

niż patrzą ci, którzy znają nas za dobrze.

może to nie była zdrada,

a tylko pytanie,

czy da się być wiernym

z uczuciem, które nie zna granic,

bo nigdy ich nie przeszło.

widzieliśmy się nago,

ale nie pożądaliśmy siebie.

tylko bliskości,

tylko tego momentu,

gdy ktoś sięga dłonią

po ciszę, której nikt inny nie słyszy.

zostaliśmy tacy — zawieszeni

pomiędzy „co by było”

a „nigdy nie będzie”.

może po to właśnie są niektóre spotkania —

nie po to, by coś trwało,

ale by przez chwilę

przypomnieć sobie,

jak to jest czuć więcej,

niż się powinno.

jesteśmy pytaniem,

które nie szuka odpowiedzi.

wersją,

która nigdy nie trafi do druku.

niedokończeni.

ale może dzięki temu