Şuramda bir şeyler var, sahiden bir şeyler var. Haykırmadan anlatamam.

“o kadar kırgınım ki her şeye. sanki altı yaşındayım. terasın demirlerinden ayaklarımı sarkıtmışım. suratımda bi tokat izi. o kadar küsüm ki. kendimle bile konuşmuyorum.”

Bildiğiniz gibi değil arkadaşlar, raha­tım huzurum kalmadı benim.

kafamın içinde bir yerlerde ne yapacağını asla bilmeyen o çocukla baş başa kaldım yine.

Büyüyünce geçer dedikleri şey aslında mutlulukmuş.

önce sinir krizi geçiriyorsun, sonra hayatın şakasını çözüyorsun

​düşüncelerimi sessize alma butonu olmalıydı.

aşamıyorum.

koskoca evrende yerim yurdum kimsem yokmuş gibi yalnız hissetmek

Temmuz ayının rastgele bir gecesinde verilen o karar

Yatın uyuyun çok düşünmeyin, ne de olsa bazı meseleler insanı aşar

Bir bakmışsın hayattan keyif alan biriyim, bir bakmışsın dipsiz kuyuda gibiyim

"Hayatımda ilk defa kendimi bir şeyin geçeceğine ikna edemedim."

“bir şey var, adını koyamadığım. kırılmaktan öte, parçalanmak gibi. toplamaya çalıştıkça dağılıyor, dağılıyorum. bir şey var, halledemiyorum...”