Bildiğiniz gibi değil arkadaşlar, raha­tım huzurum kalmadı benim.

En fazla kendimden vazgeçtim.

Sahiden yorgunum. Ruhum yoruldu.

Diğer insanlarla aramdaki uçurum gün geçtikçe derinleşiyor.

Bugün de özel bir gün değil. Hayat tıpkı dün olduğu gibi berbat.

Sıkıldım artık gücümün yeni­den yeniden ispatından. Yenilmek istiyorum, bile isteye ye­nilmek.

İyice bunaldım ben.

Sadece midemin değil zihnimin de allak bullak olduğunu fark ettim.

Umut edebileceğim tek şey hatırlanmak.

Boğuluyorum diye fısıldadı. Kalbim sıkışıyor. Boğuluyorum!

Evet ruhum daralıyor, bazen hayatım çekilmez oluyor ama her şeye rağmen yazmak iyi geliyor bana.

Açıklama yapmaktan daha çok yoran başka bir şey yok beni.

Beynim öyle bir uğulduyor ki kendi düşüncelerimi zar zor duyuyorum.

Berbat bir şey olacakmış gibi bir his var içimde ve kurtulamıyorum bundan.

Hiç hâlim yok; bir o yana bir bu yana savruluyorum. Hiçbir şey yapasım yok.

İçimde birikenleri anlatmak istiyorum; utanmadan, sıkılmadan bütün acılarımı dökmek istiyorum.

Bazı geceler, hayatımı düzene sokmayı düşünmekten uyuyamadığım oluyor.