Evet ruhum daralıyor, bazen hayatım çekilmez oluyor ama her şeye rağmen yazmak iyi geliyor bana.

Açıklama yapmaktan daha çok yoran başka bir şey yok beni.

Beynim öyle bir uğulduyor ki kendi düşüncelerimi zar zor duyuyorum.

Berbat bir şey olacakmış gibi bir his var içimde ve kurtulamıyorum bundan.

Hiç hâlim yok; bir o yana bir bu yana savruluyorum. Hiçbir şey yapasım yok.

İçimde birikenleri anlatmak istiyorum; utanmadan, sıkılmadan bütün acılarımı dökmek istiyorum.

Bazı geceler, hayatımı düzene sokmayı düşünmekten uyuyamadığım oluyor.

Nefret ettiğim bir şey daha varsa, o da insanların, kendinizi berbat hissettiğinizi bildikleri hâlde neşeyle hatırınızı sorup ‘İyiyim.’ demenizi beklemeleridir. ‘Berbat hissediyorum.’

Artık hayal edecek hiçbir şeyim kalmadı. Sizlere dönsem bile artık orada hiçbir işe yaramam. Her şeyden bıktım.

Galiba benim sınavım da yine ben'im. Ben, benimle sınanıyorum.

Kendimi iyi hissetmiyorum, huzurlu değilim.

İçimde durmadan kabaran ,dinmek bilmeyen sızlayan bir şey vardı . Eve son derece huzursuz döndüm.Ruhumda cinayet işlemişim gibi bir ağırlık vardı.

Bunaldım artık. Yoruldum. Kendimi sıkmaktan, çevremdekilere dert anlatmaya çalışmaktan.

Fakat ne fayda! Ben artık hiçbir şeyden zevk alamıyorum.

Pek iştahsızım bu aralar. Yemeye içmeye değil. Yaşamaya gönlüm yok. İçim almıyor dünyayı.

Gerginim, huzursuzum, hoş olmayan bir his içimi kemiriyor.

Giderek dünyadan kopuyordum ve vicdanım ara sıra beni biraz rahatsız ediyordu. Zamanımı orada burada dolaşarak, onu bunu toplayarak, okuyarak ve oynayarak öldürüyordum. Bunlar beni mutlu etmiyordu. İçimden bir ses belirgin olmasa da kendimden kaçtığımı söylüyordu.