evet, vurdunuz. evet, çok kan kaybettim. hatta sağlam parçam kalmadı, evet. ama ölmedim orospu çocukları.

göğüs kafesim bir ev olsaydı, rutubet ve pişmanlık kokardı.

mezarımdaki en güzel çiçeği kaybettim ben. şimdi fatiha okumuşlar ne mekanım cennetlik olsa ne. bazı ölümler, keşke sadece bir kez öldürmekle kalsa insanı...

"vazgeçmiyorum, korkma. tökezleyerek de olsa sözümü tutuyorum. kapına kadar koştuğum anlar olmuyor değil ama kapıyı çalmadan geri dönüyorum. sadece, bazen, saatlerce o kapının önünde oturuyorum."

nasıl bir his biliyor musun? hayatım film şeridi gibi gözümün önünden geçiyor, ama içinde ben yokum.

bir şizofrenin hayal ürünü olduğumu bilseydim, yalvarırdım iyileşmesi için.

eğer yolun seni cehennemin içinden geçmeye zorluyorsa, cehennemin sahibiymiş gibi yürü.

sen yenildiğim tek savaştın.

peki yıllardır şu uygulamada her şeyin değişmesi ama kanser kitlenin değişmemesi?

çok zor ama haklı vedalar.