Bazen bazı sözcüklerin bazı insanlara hiç yakışmadığını söylemiştim.

Kapıdan içeri girerken çıkardığın gürültü beni uyandırıyor. Gözlerimi hafifçe aralıyorum ama o kadar sarhoşsun ve o kadar derin bir karanlıktayım ki uyandığımı fark etmiyorsun.

Sendeleyerek salona girişin, ilk beni değil de koltuğun kenarına bıraktığım içki şişesini görmen, zaferine koşar gibi ona ulaşmaya çalışırken beni nasıl unuttuysan öyle davranman sabrımı zorlasa da gözlerimi kapalı tutuyorum.

Senden önce kokun geliyor. Yüzümü ekşitiyorum ve sana lanetler okuyorum. Şişeyi alırken koltuktan sarkan elime çarpıyorsun. Bana hep dokunuşumda bir zehir olduğunu, ölümün ise senin en güzel amacın olduğunu söylerdin. Şimdi ise ürküyorsun. Ölümden korkar mı oldun?

Dizlerinin üzerine oturuyor koltuğa da alnını yaslıyorsun. Hıçkırıkların doğrulmama sebep oluyor. Beni ağlarken ne kadar çok gördün, benim seni ağlarken görmediğim kadar. Geçen onca zamanda kendine yaptığın bu işkenceye ben delicesine ağlarken sen bana sarılıp beni teselli ediyordun. Bu bir vicdan meselesi değil. Bu ne meselesi bilmiyorum ama benim de canımı yakıyor. Bunu sadece sen görebildiğin için parmaklarımızda bu yüzükler var zaten, öyle değil mi? Annem hep derdi: Hayatında sevdiğin kişiyi değil seni anlayan kişiyle olmak seni hep genç tutar. Ben neden bu kadar yaşlandım? Neden bir şeyler tamamen doğru değil de tamamen yanlış?

Yanıldım. Seni de yanılttım. Bunu yaparken, ona ne kadar göz yaşı döktüysem bir o kadar sana acımadım.

Bazen gerçekten kendimden yoruluyorum. En çok da seni yoruyorum. Üzgün-müyüm?

Ellerim altın sarısı saçlarına gidiyor. Göz çukurların kadar ıslak olması umrumda değil. Sadece kendime acıyorum. O kadar acıyorum ki ruhumun yansıması olan gözlerini görüp kendimi tatmin etmem gerekiyor. En başından beri anlatıyorum. Seninle hiçbir alakası yok.

Başını kaldırıp gözlerimin içine bakıyorsun. “Beni mahvettin. Beni bitirdin. Ben nasıl iyileşeceğim?”

İkimiz de hastayken ilaçlarımızı birbirimizde aramamızın yanlış olduğunu, ama bu yanlışı çok sevdiğini söylemiştin. Ardından da o yüzüğü bana uzatmıştın. Dokunamadığım en büyük yara parmağımı sıkan yüzüğün bıraktığı iz oluyor. O an kırıp dökmek istiyorum. Ayağa kalkıyorum ve senden uzaklaşıyorum. Bu gece açılışı yaptık ve kurban sensin. Koltukta uyuyacaksın. Bunun farkında olduğun için peşimden gelmiyorsun. Ben ise bunu beklercesine kapıdan sana bakıyorum. O kadar dağılmışsın ki, hani beni toplamaya çalışırken sağlam tutmaya çalıştığın sabrın var ya, birden yerle bir olmuş, parçalarımız birbirine karışmış gibi.

Kapı pervazına oturuyorum. Gözlerimden akan yaşlar tenimi yakarken elimi sol göğsüme var gücümle bastırıyorum. O kadar canım yanıyor ki, haykırırken sadece içim bunu duyuyor. Her şeyi içimde yaşadım. Her şey beynimin içindeydi. Her şey tamamen benim hayal ürünümdü. O yüzden gerçekleşmedi. Ama şimdi içimde yaşadığım bu acı tamamen gerçek. Küfür bu, dünyanın en kaldırılmaz küfrü.

Kalbimin atması dursun istiyorum. Ve sen hiç akıllanmıyormuş gibi yanıma geliyor, tam karşıma oturuyor ve beni kollarının arasına alıp kendine çekiyorsun. Dudağıma varla yok arası bir öpücük bırakırken “Geçti,” diyorsun.

“I-ıh”

Tek söyleyebileceğim bu oluyor. Sen ateşi seven bir kelebek gibi döne döne kendini cehennem ateşine atmayı seviyorsun. Yanıp kül olmak yine umrunda değil. Yapma, bana bunu yapma. Bana yüklenmek istemediğim sorumluluklarla gelme, dedikçe sen her sarılışında, her öpüşünde bana bir sürü yüzleşecek konu bırakıyorsun. Bunu yaparken de oldukça mutlusun. Sanırım beni bu yüzden sevdin. Sen acıdan beslenen, karamsarlıktan güç alan bir adam oldun. Ben ise senin için çok uygun bir denektim.

Sen hep benim acımı kendininkinden üstün tuttun. Ve ben senin üzülmene hiçbir zaman müsade etmedim. Çünkü benim acım daha geçmedi. Bu seni hep daha da acı içinde bıraktı. Bu kısır döngü bizim pes etmemizi beklerken, sen dibe vursan da bana koşarak hep kaderi haksız çıkardın.

Kapı pervazında, göğsüne başımı yaslamış, seninle, sevilmemenin acısını paylaşıyorum.

Bu kadar sabırlı olduğun için teşekkür ederim.

#1

düğün günüm. Sen ise arkadaşlarınla gecenin son demlerini yaşıyorsun. kapıdan içeri yalnız giriyorum. karanlık ancak tam karşıdaki büyük camdan deniz yıldızlar kadar parlıyor. sen özellikle sabahın ilk ışıklarında denizin karşısında sevişmeyi hayal ettiğin için buradayız. pardon, buradayım. 

duş alacağımı söylediğim için kendimi banyoya atıyorum. aklımda sadece bir mazeretti oysa, bilirsin yalan söylemek beni daha mutlu yapar. ah, doğru nereden bileceksin?

Gelinliğimi odanın tam ortasında bıraktığımı ayağıma takılınca fark ediyorum. yoksa bu gecenin üzerimde bıraktığı ağırlığı fark edemezdim, iki elimle yerden alıp odanın daha uzak köşesine o beyaz anlamsız giysiyi atana kadar tabi. 

üzerime kısa bir şort ve bluz geçiriyorum. tamamen soğuk havaya aldırmıyorum, senin olmayışına aldırmadığım gibi. 

sigaramı buldum ama sen şu lanet çakmağı her seferinde alıp yerine koymuyorsun. ocağa yöneliyorum ve bu sırada bir kadehin içine koyduğun çakmağa ilişiyor gözüm. beni de bu çakmak gibi kendi oluşturduğun hapishaneye bırakıp sonra orada unuttuğun aklıma geliyor. kendi kendime oldukça eğleniyorum aslında.

önce bahçeye çıkmak istiyorum ama deniz kara bir çukur gibi geliyor. artık yıldızlar yok. zaten onlara güvenip ışığı açmayan herkes en sonunda karanlıkta kalır.

kapıya dönük koltuğa bırakıyorum kendimi. saatten haberim yok. bilmek demek senin geleceğini ummak demek. fazla umursamıyormuş gibi yapıyorum. ama sen, sen benden de büyük bir yalancısın. seni iyileştirebilirim demesen de bunu bana hissettirdin ve artık delirmenin eşiğindeyim. ben de suçluyum doğrusunu ararsan. kalbimdeki yarayı temizlemeden kapatmaya çalıştım. alacak olduğum enfeksiyon beni öldürür umarım. çünkü ben bu acıyla yaşamak istemiyorum.

senin adına da üzgün değilim. biliyordun ve bunu bile bile benim iyileşmeye çalışmama ortak oldun. bir akciğer kanseri nasıl öksürerek zehrini atamıyorsa, ben de başkasına sarılarak onun kokusunu bulamam. saniyeler içinde öğrenip unuttuğum, yanımdan geçen herkeste aradığım. 

paketim bitmek üzereyken uykum da geliyor. ama bu gece uyumayacağım. sen gelene ve beni nasıl yetim bıraktığını görene kadar bana uyku yok. 

belki arasın umudum, paket bitince zihnime düşüyor. seni değil, sigaramı istiyorum. gelirken bir benzin istasyonundan alman için aramak istedim sadece. ama önce telefonumu bulmam gerek. ararken çok yoruluyorum ama bu fiziksel bir yorgunluk da değil. Bu tamamen her şey için yorulmuş olmak. 

antrede bulduğum telefonu alıyorum avuçlarıma. yüzlerce mesaj arasından onu görüyorum. Salonun ortasına çöküyorum. 

Bu mutluluğu senin de tatmış olman beni  mutlu etti. Sonsuz saadetler ve geçmişi aştığın için minnet duyuyorum.

bazen bazı sözcükler bazı insanlara hiç yakışmıyor. sana beni sevdiğini söylemen, ona da beni istemediğini, hayatında bir başkası olduğunu söylemesi. 

gülerek bana hayat bazen adaletsizdir dediğin geliyor. önce kahkahalarla gülmeye ardından da hüngür hüngür ağlamaya başlıyorum. soğuk zemin beni kendime getirmiyor. sigara bulmam gerek.

hızlı adımlarla, histerik hıçkırıklarla çalışma odana giriyorum. çekmecelerden birinde zulan olmalı. çünkü sen de benim kadar dayanamazsın nikotinsizliğe. benim aksime bunu önceden düşünürsün. asıl zıtlığımız da bu. ben geçmişi düşünüp hiçbir şey yapmazken, sen geleceği düşünüp büyüdün. beni de kendinle büyütmeye çalışmasaydın belki süründürüp vücuduma bu kadar iz bırakmazdın. 

iki paket alıyorum doyumsuz olduğum için. koşar adımlarla bahçeye çıkıyorum. aydınlık mı demiştim, bardaktan boşalırcasına yağan yağmur her şeyin üzerine bir küfür gibi. söylenen son sözler hep küfür içermez mi senin lugatında? 

ıslak çimenlere oturuyorum. delicesine titriyorum ama soğuktan mı yoksa kalbimin tamamen donmuş olmasının yan etkisi mi bilmiyorum. 

sonra çakmağımın içeride kaldığına lanetler okuyorum. içeri girdiğimde ise yine karanlığın en güzel tonu karşılıyor beni. gözlerin mavi, hep imrenmişimdir. ama onun gözleri elaydı. denizi de karanlığı da barındırıyordu. benim sizi içimde barındırdığım gibi. 

dolaptan bir şişe Chivas alıyorum. biraya bile katlanamayan ben, senin o değerli içkilerini bu gece mutlu edeceğim. 

ben adaletsizim. ben her zaman böyle oldum. o gitti diye değil, hiç gelmedi diye belki. belki de insanların veda etmem gerektiğini bana her gün söyleyip onu içimde uğurlamam gerektiğine dair büyüyen inancıma hayır diyemedim diye. sen zaten adaletsizsin, bunu bilmeyen yok. beni geçtim kendine adaletsizsin. seni belki de ömrünün sonuna dek sevmeyecek, her seviştiğinizde mutluluktan sandığın o acı çeken ağlamasıyla seni mahvedecek birine aşık oldun. 

aşkta zaten iki taraf da orantılı olarak adaletsizdir. 

hayatımda ben seni hiç hatırlamadım. onun beni hatırlamadığı gibi. sen ise beni unuttun. önce elini uzattın sonra da gerisin geri itip beni çukura tekrar düşürdün. suçlanacak tek kişi oldun hayatımda, çünkü seni suçlamak onu unutmaktan daha kolay.

şişeden iki yudum alıyorum, sigaramdan bir nefes daha çekiyorum, ıslak kıyafetlerimle sabahı görmemek için gün doğumu başlamadan uyuyorum. seni görmemek için. senin gelmeyeceğine, beni kandırıp anlık olarak her şeyi unutturmayacağına inandım çünkü.

yine yoksun. ama bana bu yalnızlığı, bu vicdan azabını, kimi gerçekten özlediğimi hatırlattığın için sana minnettar kalacağım. 

üzgün değilim. seni suçluyorum ama gerçekten seni sevmeye çalışıyorum.