#omzunevim

Bir gece yarısı güneşi getiremem sana, kendi güneşimi kaybettim. Sabahı sabaha ekleyip dokunulmamış bir gökyüzü veremem sana, kendi gökyüzümü kirlettim. Gri hayaller kuruyorum, ıslak ve saki düşlerim var. Yorgunum ama yürümeme engel değil. tükendim ama henüz nefes alıyorum ve hala düşmedim. Kadınlığı öğretme bana, aşk senin avuçlarında değil. Sevmiyorum seni, seviyormuş gibi davranıyorum. Beğenmiyorum seni, beğeniyormuş gibi sarılıyorum. Hiç özlemedim aslında, gelmesen de olurdu ve daha da huzurlu olabilirdi üstelik yatağın boş kalan yanı . Bir otel odasını dolduruyorsun benim için, ötesi değil. İkinci sınıf bir nevresimde çırpınan birisin, fazlası değil . Sen de çok sevmiyorsun üstelik. Eski sevgililerini anlatırken gözlerinin parladığını bilirim, bu sevgi öyle biricik değil ve farkında değilsin çıkmaz sokağımızın. Huzuru menekşe kokusunda aramanın lüzmü yok, vazgeçelim. Sardunya değiliz belki, düştüğümüz yerden can bulup kalkamayız ancak böyle de bir yere varamayız. Bırak bitsin, bırak kopsun; bir kıyamet bin günahtan iyidir.