kimse için büyük savaşlar vermeyeceğim artık.

en çok kafamın içindeki savaş yordu beni.

dün istedeğim şeyle bugün istemediğim şey aynı.

ben deniz olsam da sen ankara'sın.

dinlenmek istiyorum, uyumak değil.

en çok kafamın içindeki savaş yordu beni.

bazen o kadar üzülüyorum ki sanki yüreğimde dağ kadar büyük ve ağır bir şey varmış, bir taş eziyormuş gibi 

uğraşamıyorum kafamdakilerle

artık güzel şeyler olabilir mi

ben bu sancılı sancıya nasıl katlanayım. ben bu yer bilmez, yurt bilmez acıyı nere sığdırayım. ben bu kendimi nere vurayım.

çaresiz başımı mezar taşına dayadığım zaman hissettiğim soğukluğun içime işlemesini kabullendiğimden beri hiç bir ateş beni ısıtmıyor

Neyse, zaten hiç hâlim yok.

anı ve seni yaşamak.

Güneş doğdu ama yasta