Defne

Yaşamak istiyorum. Doğruca, dürüstçe, adilce, eğilip bükülmeden. Yaşamak istiyorum ama insanca ve insanca kalabilenlerle. Gerçekten yaşamak istiyorum kendimden, dürüstlüğümden, doğruluğumdan hiç bir şey kaybetmeden ve karakterimden ödün vermeden. Etiket yapıştırmadan ve etiket yemeden. Kendimce, ilkelerimle yaşamak istiyorum.

Tüm bu kötülüğün içerisinde hissizleştim. Kaybettiğin en değerli şey buydu.

Göğsümüzdeki eksiği biliriz

İçimdeki tüm çekmeceler kırık.

Eskileri hatırlıyorum yenileri unuturken.

Ah benim dağ gibi durup, dal gibi kırılan kalbim!

Yürüdüğüm yol birilerine ispat değil hislerime verdiğim değer. Aldığım yara karşımdakinin suçu değil ilerisi için bana rehber. Böyle olması gerektiği için böyle oldu diyebilmeyi öğrendim. Artık tek gayem başka manzaralara bakacağım diye penceremdeki saksıları düşürmemek.

Ünzile kaç koyun ediyor!?

“Birinin hikâyesinde değerli ve iyi kişi olmak, bizim karakterimizin sağlamlığıyla ilgili olduğu kadar muhatabımızın karakteriyle ilgilidir. Bazen ne kadar iyi olursak olalım, karakterimizi taşıyamayan, kıymetli olanı seçemeyen kimsenin hikâyesinde kötü bir insan olarak kalırız.”

Güzel çiçekler kör bahçıvanlara emanet.

Baştan aşağı hayalkırıklığıyım.

Ben, heves ettiğim şeylerin kursağımda birikmesinden oluşan hayalkırıklıklarımı bir yorgan gibi üzerime örtmüş olanım. Olsun diye çabaladığım her şeyin olmayışını, yutkunarak seyredenim. Elimi uzattığım yeşil dalların, kuruduğuna şahit olanım. Ben olmamış olan her şeyim .."