yusuf

ilgi tek taraflı verilmez arkadaşlar kimse kimseye de muhtaç değil hayranıda değil,olgunlaşın azıcık yazık.

Karıncaya nereye gidiyorsun diye sormuşlar karınca da "kendimi tekrar ait hissedeceğim yere" demiş. Karıncaya tekrar sormuşlar "o ayaklarla nasıl gideceksin?" karınca cevap vermiş "olsun en azından yolunda ölürüm" demiş.

insanın gidecek yeri var zannederken gidecek yeri olmaması ne kötü.. neyse depresif takılmayacağım. evsiz, yurtsuz hissetmek için illa da terk eden veya terk edilen olman gerekmez. bazen acılarını yaşayamadığın, köklerini salamadığın ve kendine iyi anılar bırakamadığın yer de evin değildir senin. ya da mutluluğu, nefesi veremeyen yerdir evsiz hissettiğin. kalbim sadece bir yerde atmak istiyor benim. büyüdüğüm, köklendiğim yer de ev gibi hissettirmiyor. sonra kendimi sahipsiz hissettiğimde aklıma ettiğim dualar geliyor ya da bir kez olsun isyan edebilmek istediğim ama isyan etmemeye söz verip kendimi yediğim anlar. çok sevdiğim birileri kalbimi fena kırdı ve ben kah sevgimle kah varlığımla kimsenin ayağına taş, kalbine yük ve hayallerine engel olmayacağıma söz verdim. benim evim tek kişilik değil. ben sevmiyorum yalnızlığı veya bunu romantize edemiyorum. en çok da beni ev gibi hissettiren, kor yalnızlıktan korktuğumu bilen insanlar hayatımdan bir bir gidince bazılarına ev de olamadığımı fark ettim. bunları düşününce ne kadar da yarım hissettiğimi çok hatırlıyorum. ne kadar evde olmadığımı, ne kadar evden uzak olduğumu ve ne kadar da bazılarına ev olamadığımı. yine de mert biriyim. asla çabasız değilim mücadele etmekten. asla sevmekten vazgeçmem, asla sarılmaktan çekinmem. evim olmadığını bilirim ama evim olacağına inanırım. kendime ev olacağım ve bu evde asla yalnız olmayacağım

bazen yürümek gerekir nereye gideceğini bilmeden öylece yürümek…geçen araçlara bakarsın,insanları izlersin,kimileri bir yere yetişme çabasında kimileri yolunu kaybetmiş kimileriyse sadece yürümek için yürüyordur. Sabahın ayazında,soğukluğunda,sessizliğinde yürüyorum bir yanım sahilden gelen dalga sesleri diğer tarafım yoldaki araçlar ve insanların telaşı ve ikisinin ortasında kalan ben.bu yüzden mi nereye gideceğimi bilmiyorum acaba? Bende bazen o insanlar gibi oluyorum yada aksine sahilde tek başına oturup dalga sesleri de dinleyebiliyorum ama hiç bir zaman hiç bir yere ait hissedemiyorum ne başı,ne sonu,ne de ortası…sadece hiçlik neyse ben yavaştan uyuyayım sabah tekrar yürümem gerekecek.

onlardan değilsen eğer,sana zalim derler.

doğru gözlerde sanat olursun.

yüzme bilmeden daha,deniz görmeden.

iyi geceler.

Kimseye tahammülüm yok asla tek hedefim kariyerim şu sıralar.