Anıl

Duygularımı ve paramı asla kontrol edemiyorum ikisini de hep gereksiz yerlerde harcıyorum.

Dostoyevski öyle bir laf etmiş ki, yirmi kere falan sesli şekilde tekrar ettim: “gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim.”

Sana sevginin ne olduğunu ne kadar zor olduğunu ama yine ne zorları oldurduğunu öğretseydim, karşına çıkan ilk tümsekte pes etmemeyi, çaba sarf etmeyi, oldurmak istemeyi öğretebilseydim böyle olmazdın.

Çok karışığım. Bir yanım olabildiğince huzursuz ve yorgun. Diğer yanım mucizelere ve düşlerin gerçek olabileceğine halen inanıyor ve heyecanını koruyor. Bu iki yan arasında ben, eziliyorum.

Cem Adrian “seni kalbimden sakınıp, bir başka kalbe emanet ettim” derken nasıl ölmüyorsun? O cümle insanın içini yakar.

“Her şey olacağına varır. Biri ya da bir şey senin için doğruysa eğer, hayat o şeye ya da o insana seni daima götürür. Bütün engellere rağmen o yolun sonuna varırsın. O yolun sonu insana, her şeye değermiş dedirtir. Bunlar olur, olacak. Sadece zamanı var.”

Sen insanı her şeyin güzel olacağına inandırırsın.

Olmuyorsa zorlamayın bazıları unutulmayı, sevilmekten daha çok hak eder.

Birini severken bütün yüreğimi varımı yoğumu ortaya koyuyorum ben. Haklı olmak, güçlü olmak, sınırlar duvarlar hiçbiri önem taşımıyor sadece o iyi olsun istiyorum beni sevmese de olur ben çocuğum gibi seviyorum.

“Her şey olacağına varır. Biri ya da bir şey senin için doğruysa eğer, hayat o şeye ya da o insana seni daima götürür. Bütün engellere rağmen o yolun sonuna varırsın. O yolun sonu insana, her şeye değermiş dedirtir. Bunlar olur, olacak. Sadece zamanı var.”

Akışına bıraktığın şeylerin hiç akmaması.

Ruh hastası oldum ama bir şekilde halledeceğim.

Yaşarken anlamadım ama şimdi bakınca kendime,diyorum ki; “sen bu kadar şeye nasıl sabrettin.”

Bakın bu söyleyemediklerimiz var ya, öldürür bizi.

Seni senden fazla sevdim diye bana kırıldıysan bağışla. Ama inan bu elimde değil.