Anıl

Artık hiçbir şeyi halletmeye çalışmıyorum. Öyle mi olmuş, bırakalım öyle kalsın.

Her şey iyi olsun diye her yolu denedim. Mecaz anlamda değil, gerçekten ‘belki bu sefer olur’ diye diye her yolu düşe kalka yürüdüm. Sonuç hüsran.

Sevgi konusunda sınırımın olmaması beni çok yoruyor. Neyi sevsem hep en aşırı şekilde seviyorum sonunda en çok üzülen yine ben oluyorum.

Her şeyin ağır geldiği bir anda senin gözlerine rastlamak.

Zamanı tanrı yaşar, insanoğlu hep ölmek için yaratılmıştır.

“Seni, beni hiç incitmeyecek biri sanmıştım.”

Her şeyin farkındayım keşke olmasam.

“Bırak hakikat incitsin seni, bir yalan avutacağına.”

“Geceden daha karanlık kafamın içi.”

“Bak bunu sakın unutma; her gözünü kapayan uyumaz, her veda eden de gitmiş sayılmaz.”

“Her şeyin bitebilme, ne kadar güvensen de boşa çıkma, birilerinin gidebilme ve bir şeylerin ne yaparsan yap olmayacağı ihtimaliyle barıştım. Bunlar savaşılacak gibi değil.”

“Önceden hissetmeyi başarıyordum. Şimdi hissetmiyorum. Ne duygumu yaşayıp ağlayabiliyorum, ne de dolusuyla gülebiliyorum. Ben biraz duygusuz, fazla umursamaz oldum. Zararım kendime, en çok içime attıklarımı susmuşum. Anlatmak ya da anlamak istemiyorum. Kaldım, kendimle.”

Sen kazanmadın, inadın yüzünden, biz başımıza gelebilecek tüm o güzel ihtimalleri kaybettik.

“Düzen bozuk olabilir siz bozmayın kendinizi.”