Anıl

Gördüğü mesaja cevap vermemek, telefona mazeretsiz dönmemek, buluşmayı sebep göstermeden ekmek; bakın bunlar saygısız insan tavırlarıdır bu kaba birinin yapabileceği hareketlerdir, bence bir insanı tamamen silmek için yeterli sebep.

“Sizi gerçekten seven insanlar koşullar ne olursa olsun yanınızda kalmayı beceriyor, bir şekilde size ulaşıyor yani. Bir çaba yoksa ince düşünmeye de gerek yok. Sevildiğiniz yer size hissettirir.”

Dostoyevski öyle bir laf etmiş ki, yirmi kere falan sesli şekilde tekrar ettim: “gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim.”

İnsanlardan aniden soğumak çok iğrenç bir huy açıklama da yapamıyorsun bir mantığı da yok.

Sizinle kişisel bir problemim yok artık insan tanımak istemiyorum sadece.

Her şey mükemmel olacak değil de, hep yanımda olacaksın demek daha bir başka.

Çok özledim ama uzak durmak zorundayım, bu acıyı bilemezsin.

Denizi mavi gösteren gökyüzüdür ya hani. Beni de mutlu gösteren sensin.

İnsan tadımız kaçmasın diye bir şeylere tahammül ederken, iyi niyetinden destek olurken, sırf kaybetme korkusuyla aslında ne hissettiğini görmezden gelirken, sadece kendine haksızlık ettiğini ve verdiği hiçbir çabanın karşılığının olmadığını tokat gibi bir hisle fark ediyor.

Dostoyevski keşkeyi şöyle tanımlıyor; “yaşanması mümkünken, yaşayamadığın mutluluklar.”

Bir mesaja bakıp tebessüm etmeyeli çok oldu.

“Önceden hissetmeyi başarıyordum. Şimdi hissetmiyorum. Ne duygumu yaşayıp ağlayabiliyorum, ne de dolusuyla gülebiliyorum. Ben biraz duygusuz, fazla umursamaz oldum. Zararım kendime, en çok içime attıklarımı susmuşum. Anlatmak ya da anlamak istemiyorum. Kaldım, kendimle.”

“Kötülüklerin büsbütün egemen olduğu Namussuz bir çağ bu, biliyorsun.”

“İnsan onca savaştan çıktıktan sonra artık hislerini gizlemeyi öğreniyor. Çünkü zaten olan biten her mevzuyu kendi içinde halletmeyi öğrenmişsin.”