Senden Kalma Düşler

Ben hiç kumar masasında bulunmadım

Veya bir bahise dahil olmadım

Ama şimdi cehennemin ortasında bir masadayım

Çift kişilik masaya tek başıma prangalanmışım

Kartlar açık kalmış gidenin ardından

Kalbim acımazmış bile artık,anlamışım

Bu ilk hayal kırıklığı değil...

Saplanan ağaç dallarını

Kendi ellerimle çekip çıkarmışım hatta

Akan kanı dilime pelesenkleyip

İzmaritimi basmışım yarama her defasında

Güzel şeyler söylemek isterdim bende tabi

Ama dudaklarıma işlenen façalar

Nasırlaştırmış kelimelerimi

Sustuğumdan beri kalemim silahlaşmış

Ama aklımı yitirince  satırlarımda uzaklaşmış sanki benliğimden

Bakıyorum da eskitilmiş bir yaz avuçlarımda gördüğüm

Mevsimlerden düşmüş solgun yaprakların izleri omuzlarımda kalmış

Bir düş ormanım var olmuş ama içerisini  yapay  çiçeklerle doldurmuşum

Karanlıkta uzanmışım toprağın arasında

Soymuşum yüreğimi gökyüzü altına beklemişim, nafile...

Yaşadıklarımı anlasan

Beni kurtarır mıydın?

Hissettiklerimi hissetsen

Elimden tutar mıydın?

Gözyaşlarımın tadına varsan

Hâlâ su içebilir miydin?

Rüyalarımı görsen

Tenimden ziyade ruhumda gezinir miydin?

Günahlarımı anlatsam

Beni affeder miydin her şey için?

Bugün çirkinleştim!

Hiç olmadığım kadar yok oldum satır aralarında...

Ellerim is, ellerim kapkara...

Yazamıyorum, düşmüyor kelimelerim kalemime!

Kendimi bulamıyorum, kendimi bilmiyorum.

Göğsüm taş, her düşen parçası keskin.

Kim yürüse yollarımda ayakları kanıyor,

Kanı bana zehir oluyor...

Bir parça daha keskinleşiyorum.

Kendimi kapadığım zindanda acıları bana işliyor.

Kendi zehrimi içtim kana kana,

Kendimden vazgeçtiğim düşlerimi prangalarla boynuma astım.

Bütün yalanlarına inanıp Dünya diye sarılmışken,

Bugün bir kere daha düştüm.

Bugün gene hiç oldum.

Bugün yalan gülümsemeleri gene yaktım.

Duymaz sesimi, uzatmaz elini,

Çekip çıkarmaz beni zindanımdan.

Bugün gene inandım yalnızlığa!

Bugün gene tükürdüm yüzüme!

Cehennemimden ayrılmayı başaramadım.

Dokunduğum ateş,

Hissettiklerim kor hep...

Yarın yok!

Yarın umutsuz!

Hırçın bir dalgaydım gökyüzüne erişmeye çalışan,

Yıldızlar yeryüzüne indikçe daha engin olacaktım.

Ben kıyıya vurdukça sevdiğim şarkı yankılanacaktı.

Tüm taş plaklar sanki bu şarkı için dönecekti.

Ama bana bakan gözler hep kördü;

Kalabalık önünde kendimi son kez attığım vakit uçuruma,

Ne gören oldu derin maviliğimi,

Üzülürüm diye mi tutmuyorsun ellerimi?

Kalbim kemik yığının altında hapsedilmis,

Bir yumruk icinde eziliyor.

Her öpücük tatsız dilimde,

İfadesiz ve yapmacık sevişmelerin ortasında.

Saç diplerimi yolduruyorum yabancı ellere,

Acı hissi ile yaşamaya nefeslenmek için.

Ama ölmeye hevesli yüreğimle;

Daha çok ölmek planı bedenimin, her gün ölmek...

Ben kaçıncı delikten ilmek ilmek dolasam boynuma ipleri,

Veya hangi askıdan assam kendimi,

Evimi yıktım, kalbimi parçaladım.

Artık sevileceğimi sanmıyorum,

Ama hala yanmak istiyorum...

Gözlerimin çukurunda sevilesi bir adam var

Ama o sadece tapılmak istiyor bu hiçlikte.

Genede kirli camdan dünyama konuk ediyorum.

İkimizde kaybolmuş ruhlarımızdan uzakta,

Yaralarımızı seviştiriyoruz.

Dudaklarında adımı unutuyorum birden.

Bir ilahi yansıma gibi teninde eriyor tüm geçmişim.

Ve tatlı küçük düşlerde gezinmeye başlıyor dillerimiz.

İliklerime kadar onu içime hapsettiğimden bilinçsiz,

Tenimde devrim yaratıyor satır satır.

Vaftiz edilmiş köpek misali tabulaşırken ona,

Siyahlarıma adını kazıyorum gizlice.

Yaşamanın kifayetsiz kaldığı nefesinde çözülüp,

Yeniden ölüme diriliyorum!

Soğuk hiç bu kadar tahrik edici olmamıştı bedenimde.

Dudaklarımın köşesinden ruhum geceye akmıştı çenenden.

Jilet keskinliğinde bir tat kalmıştı dilimde.

Kalbimden koşan çekirgeler hissediyordum ağzımda.

Saniyelerin içerisinde kokun tüm nefesime dolmuştu.

Gözlerinin nahoşluğunda sürünüyordu arzularım.

Vücudum sana akıp dolmak istiyordu o an.

Parmak uçlarımla tenine şiirler karalamak geliyordu içimden.

Dişlerimle dudaklarına sensiz geçen günlerimi çentiklemek,

Yaraladığım yerlerinden kanını emerek içime daha çok sen katmak,

Yağmurla tenimizi kutsayarak senin çamurlarına karışmak ,

Gözyaşlarımı tadına karıştırmak istiyordum.

Beynimin orta yerinde en karanlık şarkım çalarken,

Kasıklarında dans etmişti iblislerim.

Ve küllerim düşmüştü hücrelerine.

Yeniden doğmamak üzere,

Sevilmediğim anları hatırlamak için sevmediklerimi aldım yanıma. 

Sevilmedim ya ben hani;

Sokağımın yabancısı kimse, ona karıştım. 

Sevilmemenin inadına kalabalıklaştım işte. 

Beni sevmediğin tüm günler için kadeh kaldırdım. 

Her kadehte sevmediklerime sarhoş oldum. 

Sevilmeyen saçlarım için, 

Sevilmeyen arzularım için içtim. 

İçtikçe sevmediklerim çoğaldı etrafımda. 

Ve ben daha çok hatırladım sevilmediğimi. 

Ağladıklarımı unutmamak için gülümseyerek attım yatağımdakileri. 

Güldüm! 

Korkarak, titreyerek daha çok güldüm. 

Gözlerimi kapata kapata, 

Kafamdaki sesleri bastırmak için kahkahalarla güldüm. 

Sustuğum her duygu için her yabancıya birer birer güldüm. 

Gözlerimden yaşlar ine ine güldüm sadece. 

Yalnız yattığım gecelerin hatırına daha çok çıplak dolaştım. 

En yalnız tenlerle seviştim, 

Sırf giden ben olmak için. 

Yağmurlara daha çok karışmak için. 

İçime karlar yağdırarak, donarak seviştim. 

Her sigaram için bir kere daha seviştim. 

Yatağı toplamadan tekrar tekrar... 

Kaybolduğum benliğimi bulmamak için daha da uzaklaştım evinden. 

Bazen de bilerek kaybettiğini hatırlamak için sokağına tekrar geldim. 

Her gelişimde hatırlayıp yeniden kayboldum göğün gölgesinde. 

Sen beni karanlığa bıraktıktan sonra

Geceleri hep uyanık kaldım, hep geceleri dolaştım. 

Uyanık düşlerime giren adımlar hoş gelmedi hiç. 

Ama öperek karşıladım hepsini. 

Her öpücükte daha da kaybolmak için. 

İlk güneş kaybetti kendini,

Sonra yıldızlar silindi geceden.

Vücudumun çarptığı yerde yeryüzü de yoktu.

Sokaklarım sana çıkmadan önce ayaklarım kesilmişti. 

Kapıdan girdiğim zaman hissettim sızladıklarını. 

Damla damla sana vardıkça, 

Tekrar kabuklandım. 

Yanına kıvrılınca unuttum tüm yolları,  

Olduğum çukurdan gülümsedim tekrar gökyüzüne. 

Şimdi kırık bir kadeh gibi dökülüyorum sana nefesinden, 

Bir sarhoş gibi içine sızıyorum dudaklarından, 

Ama naralarım ile sevişmeyecek kulakların. 

Tenime hem yabancı olacaksın, hem çok aşikar.. 

İçime karışmana izin vereceğim tüm hücrelerinle. 

Yalan olsam da ellerinde, 

Bütün vücudumu al içine, ziyan et istiyorum. 

Karanlık denizlerimde yüzdüğün an;

Parçalayacağın bir dünya vermiştim çoktan sana. 

Yarınlar umrumda değil artık. 

Boynunun altında eriyip gitmeliyim sadece. 

Ellerimde ki çıkmazlardan kurtarmasanda olur!

Dilimin bataklığında bir lotus gibi ol,

Tek güzelliğim adın olsun bu çirkinlikte. 

Ve adını inledikçe, ezberlesin şehvetim seni. 

Yangınımla sana karışırken hücrelerim, 

Cennet siyahta asılı kalacak sevgilim. 

Ellerin kalçamda azabı tadacak, 

Göğüs kafesimde birlikte tutuşacağız. 

Ama dumanım boğmayacak seni, korkma! 

Dudaklarını daha da kanatacağım, 

Tadına sonsuzlukta varmak için. 

Camdan kalbimi avuçlarına bırakacağım, 

En derinime girdiğin an, bir solukta yok olacak. 

Mevsimlerimi, günlerimi de sök al köprücük kemiğimden

Bin bir gölgem var sokağımda,

Arada yüzlerinde ellerimi gezdirdiğim. 

Kimisi en serserisi, kimisi en duygusalı, 

Biri var en anlayışlısı, 

Ötekisi en ilgilisi... 

Hepsinde farklı hislerimi barındırırken buluyorum kendimi. 

Her birinde ayrı hücrem besili. 

Tek vücutta buluşmaları imkansız. 

Ve mezarımdan yatağımı sarsıyorlar iniltileriyle. 

Kaybolmuşluğum karşılarında çırpınırken

Her biri farklı şekilde soyuyor kıyafetlerimi. 

Ama görüyorlar mı binbir yüzümü bilmiyorum. 

Her sevdanın dokunduğu ritmim farklı. 

Kendimi sevmemenin yoksunluğundan artanları bulaştırıyorum simalarına tek tek... 

Fazlasıyla dağınık ama içten dokunuyorum. 

Tenim soğuk ama sıcak hissediyorlar. 

Kıvrımlarımda gezinirlerken akan kanı umursamadan, 

Her dokunuşumda daha da kayboluyorum, 

Siliüetlerim daha da çoğalıyor... 

Bu kargaşada orgazm doruklarından

Boynuma inen ıslaklıkla nemleniyorum;

Hangi gölgeme ait bilmeden. 

Şehvete kapılıyor hepsinin avuç içleri. 

İhtişamla derimin en derinine girsin parmakları, 

İçimde ki karanlığı bulaştırsınlar istiyorum dudaklarına. 

Kalça kemiklerimde birleşirken vücutlarımız,

Tüm kemiklerimden içime sızsın arzuları

İyice sahiplensinler tenimi istiyorum.

Ve kulağıma verilen son nefesle

Kırsınlar camdan kalbimi...

Kapı eşiğinde hayallerini satmış olarak eve sokuluyorum. 

Artık evim bile diyemediğim duvarlar yığınına, 

Alışkanlıktan varıyor ayaklarım. 

Okunmayı bekleyen kitaplara dokunmadan, 

Işıkları hiç açmadan odanın loşluğunda boğulmayı seviyorum artık. 

Tavan kadar düz ve sığ kalıyorum koltuğun üzerinde. 

Odadaki diğer nefesin gölgesi bile yok gözümde. 

Kırılan bir kaç eşya var evde kimsenin umursamadığı,

Hiç bir şey sahiplenilmemiş anlaşılan. 

Veya terkedilmeye yüz tutmuş aslında. 

Perdesiz pencerelerin arkasında birbirine yakın iki yabancı...

Görev gibi tenimize yapışan sevişmelere

Üstün körü soyunmalarımız eşlik ediyor.

Terlemeden birleşen iki çift et yığınıyız sadece!

Sırt sırta temassız düşlere gebe geceler...

Yatağın ortasında rüyalarımı yırtıpta uyutuluyorum artık mesela.

Saçlarıma el değmeden, 

Dudaklarımdaki silik rujumla, 

Gözyaşlarımın kuruduğu soğuk yanağımın altında duran ellerimle, 

Kendime sarılarak, 

Yatağa küskün ama uykuya mahkum olarak... 

Kendi başınalığa sızmak bu aslında.

Bak bunun için gelmiş olabilirim sana;

Kalbini iyileştirmeye, yaralarını sarmaya, 

Yeniden sevgiyi hatırlatmaya, 

Düştüğünde yalnız kalkma diye...

Yaralarına öptürdüğün kadehlere sarılma artık diye...

Kendimi sende kanatmaya,

Seni ise sen yapmaya gelmiş olabilirim.

Vazgeçtiğin kendini yeniden göreceksin sayemde belki.

Uğradığın bir durak olduğumu düşün yol üstü.

Ellerimi tutmalısın, 

Adımı ağzından defalarca öpmeliyim,

Belki de beni ben yapmaya sana geldim. 

Veya gülüşünde kaybolmaya geldim. 

Beni kaybetmeye, sen olmaya...

Ben sana kendimi adasam, 

Kırık kalbimi bir toprağa gömüp yenisini yapar mısın? 

Sen olmama izin vermelisin! 

Her şey yitirilecekken sana sarılmalıyım. 

Beni eve götür,sana sürükle.

Hayatımın sonlanması gereken omzuna götür;

Bir intiharın eşiğinde eteğimi sıyırıyorum

Bacaklarımda oluk oluk ellerinin azabı

Ölümcül sularında tomurcuklanıyor ruhum 

Aforoz et beni istiyorum tüm acılarımdan

Teninin hissiyle meftunum karşında

Kusurlu yanlarımı okşa parmak uçlarınla

Nefesini tüm kıvrımlarıma hapsederken

Suskunluğumu öp alenen

Gülüşlerimi dudağının izinde imha edeceğim 

Gülüşünün kıvrımında uyuyup sana süzüleceğim

İstersen ellerin saçlarıma değmesin, hiç sevme ayak bileklerimi

Sadece senin gökyüzünün altında

Aylak düşlerinde kavur tüm kederlerimi

Huzurdan vazgeçtim