Bugün üveyleştim!
Bugün çirkinleştim!
Hiç olmadığım kadar yok oldum satır aralarında...
Ellerim is, ellerim kapkara...
Yazamıyorum, düşmüyor kelimelerim kalemime!
Kendimi bulamıyorum, kendimi bilmiyorum.
Göğsüm taş, her düşen parçası keskin.
Kim yürüse yollarımda ayakları kanıyor,
Kanı bana zehir oluyor...
Bir parça daha keskinleşiyorum.
Kendimi kapadığım zindanda acıları bana işliyor.
Kendi zehrimi içtim kana kana,
Kendimden vazgeçtiğim düşlerimi prangalarla boynuma astım.
Bütün yalanlarına inanıp Dünya diye sarılmışken,
Bugün bir kere daha düştüm.
Bugün gene hiç oldum.
Bugün yalan gülümsemeleri gene yaktım.
Duymaz sesimi, uzatmaz elini,
Çekip çıkarmaz beni zindanımdan.
Bugün gene inandım yalnızlığa!
Bugün gene tükürdüm yüzüme!
Cehennemimden ayrılmayı başaramadım.
Dokunduğum ateş,
Hissettiklerim kor hep...
Yarın yok!
Yarın umutsuz!
Yarın kayıp!














