özgür

bazen kendimi çok kötü hissediyorum ve bunu kime ne şekilde anlatacağımı bilmediğim için susup oturuyorum sonra da o şey birikip öyle büyük dağ haline geliyor ki nefes alamaz hale geliyorum.saçma bir durum.anlatasım var ama anlatmam gereken yerde anlatamıyorum sonra da kafamda dönüp duruyor öyle.

hiçbir yere ait değilmişim gibi.

ama ben bir şeylerden elimi kolumu çekmek ister gibiyim. sanki eve çok geç kalmışım ama aslında o ev tarafından hiç aranmamış gibiyim.

kimsede yerimin olmadığını fark ettim

bu geçmeyecek. bu, burayı çürütecek ama geçmeyecek

ne hissettiğini bilmiyorsun ki füsun. ellerinde karanfil, mezarında bekliyorsun.

yara geçti izi duruyor, hâlâ içi çok acıyor.

Ben düştüğüm yerden kalkamıyorum baba.

Bir fırtınaya daha göğüs gerecek kadar güçlü değilim. Dümenim kırık.

İfade edemediğim bir eksiklik hissi var içimde, sanki her şey başka türlü olabilirdi...

"Hayatımda ilk defa kendimi bir şeyin geçeceğine ikna edemedim."

dilsizim, babam da yok benim.

seni gömdüler, ben sağımı solumu şaşırdım. ezbere bildiğim yollarda kayboldum. seni gömdüler, ben beş senedir sağım solum neresi şaşırıyorum.

bundan ötesi var mı bilmiyorum ama ben senin sesini unuttum, nasıl gülerdin, nasıl bakardın hatırlayamıyorum

ben bu sancılı sancıya nasıl katlanayım. ben bu yer bilmez, yurt bilmez acıyı nere sığdırayım. ben bu kendimi nere vurayım.

bazen seni yanımda bulmayı o kadar arıyorum ki... omzuna başımı koyma arzusu bitmiyor bir türlü, diyorum ki gelse de soluklansam.