bundan ötesi var mı bilmiyorum ama ben senin sesini unuttum, nasıl gülerdin, nasıl bakardın hatırlayamıyorum

eğer bana tesadüfle gelirsen, ben kadere inanmanın muhtacı yoksuluyum. ben inancı bir kan gibi yitirmiş ve ruhu kaburgasına otursun diye her şeyi yapabilecek haldeyim.

ne yapsam olmadı diyorum kendime. aydınlıkken uykuya kapattığım gözlerimi karanlığa açıyorum. balkon kapısı açık, telefonum hiç çalmamış. kimse yok, sessizliğin sesi rahatsız edici. kafamda asla susmayan şarkılara ayak sesim eşlik ediyor. bu banyonun fayansı hep mi soğuktu. ne zamandır kahve fincanları yıkanmıyordu. bu koltukta mı sigaramı yakıyordum. kendimi mi yakıyordum. ne yaptın diyorum. bak burası ev, burada kendimle konuşurken, sanki ona anlatırmış gibi beklediğim onca ayı yılı duydu mu sanıyordum.  hiçbir şey yapmadım olmadı diyorum kendime. yine kendimi yakıyorum. ve evet hep bu koltukta.

yoruldum kendimi dolaşmaktan. nehirde yıkansam, suyu bulandıracağımdan korkuyorum.

“bir âh ile bu alemi viran ederim ben.”

nasıl içtim nasıl ağladım nasıl ayıldım neden hiç bu kabustan uyanmadım.

bak sen buna “körü körüne” diyorsun ama bunun adı “umut”.

ufak bir sevinç birikintisini acılı bir anıya dönüştürürüm. ve mekan mutfaktır.

Bakın size söylüyorum. Babamı seçmek elimde olsaydı, doğmazdım.

”…korkaktım. intihara meyilli, sevgiye açtım. bilirsiniz işte, üzüntü üzüntüyü çeker.”

bana baktığında beni gördüğünü bile sanmıyorum.

“saçının kaçırdığım hallerine kim yetişti.”

yıllar sonra bile bir şeyleri sanki ilk günkü gibi kırabiliyorsun, dağıtabiliyorsun da o elin, kolun bir toplamaya, sarıp sarmalamaya kalkmıyor. bak yetenektir bu, hep aynı yolun üstünde yürümek, yok ederek.

geçmişi özlemiyorum. inan. dönüp bakmadığımı yeni farkettim. o kadar aramıyorum. yine de bazı mekanlar. bazı hisler. yaşamaya değerdi. her şeyin apayrı bir anlamı olduğu günlere gülümsemek biraz buruk. yine de güzel. kafamda milyonlarca gürültünün olmadığı. hadi onu geçtim. milyonlarca gürültünün içinden bile sıyrılıp kendini bana duyuracak seslere sahip olmayı sevmiştim. kulağın her sese aşina olması ne demek. bilmezsin tabi. birileri bilir muhakkak. her gördüğünün renginin aynı olmasına benzer bu. hayatı ayırt edememeye. hepsine rağmen. aylar sonra döndüğün şehirde. otobüsle geçerken bir sokağa bakıp gülümsemek güzel. bir şarkıya denk gelip. kırılmadan anmak. fırtına durulunca insanın yağmur sesinin huzurunu hatırlaması. her açıdan büyük lüks. ve teşekkürler,

"var olduğun için müteşekkirim sana. sıkılan ve sökülen canıma açtığın pencereler için."