bundan ötesi var mı bilmiyorum ama ben senin sesini unuttum, nasıl gülerdin, nasıl bakardın hatırlayamıyorum

Zaman iyileştiriyor olsa çoktan iyileşirdik, biz hissizleşiyoruz.

kaç günahımı daha yakmam gerekiyor beni cennetine alman için?

göğsümde uyuttuğum bir acı var, kafesine sığmıyor artık. harlanıyor alevi ama bedenim buzdan farksız. beni içten içe kavuruyor. kaçamıyorum.

benim sana ihtiyacım yok. çok şaşıracaksın bunu fark ettiğin zaman, çünkü benim sana hiç ihtiyacım olmadı. ben sadece senin için seninleydim. kendim için değil. sana 'kimse kimseyi menfaatsiz sevmez.' diyecekler. onlara inanma sevgilim. onlar beni tanımadılar.

ağzımdan çıkan her kelime, dudaklarını dağlasın istiyorum. kalbini eritsin istiyorum. seni, yok etsin istiyorum.

affedilebilecek hatalar yapmanı o kadar isterdim ki, bir gün af dilesen de affedemeyecek olmam bile benim omuzlarımda yük

kendimi öldüreceğim. kendimi öldürmezsem nasıl ölürüm. kulaklarım çınlıyor, gözümden kadıköy akıyor. yokluğun seni kusursuzlaştırıyor. asla affetmeyeceğim, demiştim. çoktan affettim. kendimi affedemiyorum. seni çok seviyorum. amına koyayım albayım.

ben affederim. elimde olmadan, affederim. siz, bakınca yüzüme. kıyamam. her şeyi, herkesi affederim. ama bilirsiniz unutmam. en iyi siz bilirsiniz, her yüzünüze baktığımda aklıma gelir. öyle bir bakarım ki yüzünüze, affedilmemiş olmayı dilersiniz.

benden kork çünkü seni sana anlatırken ağlamana sebep olabilirim

sen her şeyi tüketmeye, mahvetmeye, yok etmeye meyilli bir lekeydin. mecburiyetlerin arkasına sığındığın tercihlerinde korkaktın. sen beni buradan döktün. ben her şeye hükmetmeye, terk etmeye, var olmaya meyilli bir lekeydim. tercihlerin arkasına sığındığım mecburiyetlerimde cesurdum. ben kendimi buradan döktüm. sevgilim, sen hiç dökülmedin. düşüp, etrafa saçılacak parçaların olmadı. hiç o kadar var olmadın. yanmış bir tarlada oturdum bahçelerinize bakıyorum. yokluğun varlıktan daha çok yer kapladığını öğreneceksiniz. bahçelerinize hiç bahar gelmeyecek. söz veriyorum.

ben sinir krizi geçirip duvarları yumruklarken sana çiçekler açmıştım. bunun hatırına beni hatırla.

paramparça edilerek yapboza dönüşenlerin hikayesini bilirim. eksik parça bacak arasında gibi oynayanları ve tepkisiz kalışları bilirim. yanlışlıkla kalbinde bir parçaya dokundukları zaman hissedilen heyecanı bilirim. mutlu olması gereken yerlerde acı acı ağlayanları bilirim. cam kırıklarını tekrar pencere yapmaya çalışanların mücadelesini bilirim. bunların güzel anısıdır genelde sende kalan. güzel anılar birbirinden bağımsızdır. hepsi ayrı yerde güzel olarak kalabilirler. ancak acı acının üstüne biner. elleriyle gülüşünü kapatanlarla doludur hayat. en az gülüşüyle yarasını kapatanlar kadar. kendi küçüçük yarasıyla acınmaktan, açtığı büyük yaraların sorumluluğundan kaçanlar kadar. doğum izini dövmeyle kapatanlar ve doğmuş olmanın sancısına dövme arayanlar. bilirim. boşluk hissinde ahlak savunmak nedir. bilirim. çok dolmuş hissinde kendini savunmak nedir. bunları herkes yapar. bunları herkes bilir. kırılmasına eyvallah ve sonra bu cam kırıklarını pencereye yapmaya çalışmak. neden kırıldı'nın adaletini kovalamadan onlar da öylelermiş adlı hakim. bir daha kırılmasın'ın güvenini sağlarken içimizde bu kez öyle olmaz adlı yalancı şahit. bunlara demir parmaklık arama. ellerin var. ve ellerini kaç kez. ve buna ne kadar dayanabildiğin. istediğinde muhteşem şeyler yapabilen insan elleri ve onlara ait parmakların, gene istenildiğinde istenmeyen şeyler yapabildiği durumlarda, hak edilen adalet olarak tekrar demir ve parmaklık anlamında şeylerin arkasında bıraķılması yani. bu muhteşem şeyler yapabiliyor olmanın zamanla soğuması ve yumuşaklığını kaybetmesi yani. işte tam da burada bunu diyecektim. bir şeyi yapmak istemek yumuşaklığını kaybettiği zaman. bir şeyi yapmak istemek sertlik aradığı zaman. işte tam da burada kalpten bacağa inen insan hisleri. burada insanlar adlı seyirci. mahkeme adlı tiyatro. yani şunu söylemek istiyorum tam da orada. adalet, mahkeme salonu adlı tiyatroda oynanan oyunun ismidir. ve. bir şeyler. eski yumuşaklığını. her yer. soğuk. ve boş. kaldırılan parmaklar buna. itirazlar. sorular buna. çözümler buna. birine el salladığında. birine dokunduğunda. kendine dokunduğunda. ellerindeki cam. ellerindeki kan. yani tam da burada şunu söylemek. çok kan bulaştığı zaman. bazı şeyler çok kayganlaştığı için. istenmeyen şeyler. kanın buz tuttuğu yollarda öyle oynayan çocuklar. yani buzların içinde balık ölüleri. tam da şunu söylemek. tam da neyi. bilmiyorum işte. bir şeyler. eski. parlaklığını yitirdiği zaman.

sana sarılmaktan daha güzel bir mektup var mıdır leylâ.

“ileride boğulacağın okyanusa hayranlıkla bakmak”